Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 13 listopada 2015 r., sygn. akt IV SAB/Wr 305/15, doręczonym skarżącemu w dniu 21 listopada 2015 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę K. M. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu. Pismem z dnia 23 listopada 2015 r. skarżący, powołując się na przepis art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej P.p.s.a., wystąpił z wnioskiem o "sprostowanie – uzupełnienie – wykładnię" tegoż postanowienia. Motywując swoje żądanie wskazał, że z treści uzasadnienia nie wynika "(...) jakimi środkami prawnymi winienem się posłużyć /pomijając oczywiście skargę kasacyjną/ by od strony skarżonej (...) wyegzekwować obowiązek wynikający z przepisu § 1 – szego, art. 61 – szego K.p.a. z przepisu § 1 – szego, art. 123 – ciego K.p.a. oraz z przepisu § 1 – szego, art. 75 – tego K.p.a. w celu uczynienia zadość wymogom zawartym w przepisie § 2 – giego, art. 840 – tego kodeksu postępowania cywilnego (...)". W ocenie skarżącego brak pouczenia zawartego w tym względnie w uzasadnieniu przedmiotowego postanowienia nie czyni zadość obowiązkowi wynikającemu z art. 6 P.p.s.a.
Zaskarżonym postanowieniem Sąd I instancji odmówił uzupełnienia postanowienia z dnia 13 listopada 2015 r. W jego ocenie instytucja uzupełnienia wyroku (czy też postanowienia) może dotyczyć jedynie ściśle określonych kwestii, które – co istotne – odnoszą się wyłącznie do sentencji tego wyroku lub postanowienia, nie zaś do ich uzasadnienia. Rozstrzygnięcie zawarte w sentencji postanowienia z dnia 13 listopada 2015 r. nie jest dotknięte żadnym z braków podlegających uzupełnieniu w trybie art. 157 § 1 P.p.s.a., gdyż dotyczy całej skargi i jednocześnie brak jest orzeczenia, które Sąd zobowiązany był umieścić w sentencji postanowienia z urzędu. Podniesiony przez skarżącego zarzut odnoszący się do nieprawidłowego sporządzenia uzasadnienia kwestionowanego postanowienia z uchybieniem m.in. art. 6 P.p.s.a. prowadzić może co najwyżej do podważenia orzeczenia w drodze skargi kasacyjnej – o której to możliwości skarżący został należycie pouczony – w żadnym zaś razie nie może stanowić przesłanki do uzupełnienia tego orzeczenia.
Sąd meriti wskazał również, że obowiązek udzielania stronom występującym w sprawie bez adwokata lub radcy prawnego wskazówek co do czynności procesowych oraz pouczania o skutkach prawnych tych czynności i skutkach zaniedbań (art. 6 P.p.s.a.) nie jest obowiązkiem nieograniczonym i nie może prowadzić do udzielania pouczeń co do wszelkich możliwych zachowań. Obowiązek ten odnosi się do wskazówek i pouczeń celowych z punktu widzenia prawidłowego przebiegu postępowania i dających gwarancje prawa strony do obrony w ramach konkretnego postępowania sądowego, w odniesieniu do określonych czynności procesowych, które w tym postępowaniu mają miejsce. Z tych powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 157 § 1 w zw. z art. 166 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji tego postanowienia.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł K. M. postulując jego uchylenie i ponowne rozpoznanie wniesionej skargi z dnia 9 października 2015r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności wskazać należy, iż jakkolwiek przedmiotem wniosku z dnia 23 listopada 2015 r. Skarżący uczynił sprostowanie, uzupełnienie i wykładnię postanowienia z dnia 13 listopada 2015 r., to jego treść wskazuje na intencje uzupełnienia orzeczenia, przeto trafnie zostało zakwalifikowane przez Sąd meriti. Nadto, że ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658) wprowadzono do przepisu art. 194 § 1 punkt 5a, zgodnie z którym na postanowienie o odrzuceniu wniosku o uzupełnienie wyroku oraz na odmowę jego uzupełnienia przysługuje zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Z uwagi zatem na znowelizowane brzmienie tego przepisu, nie budzi wątpliwości, iż tego rodzaju orzeczenie przybiera postać postanowienia, na które służy zażalenie.
Zgodnie z art. 157 § 1 P.p.s.a. strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Uzupełnienie orzeczenia, o jakim mowa w tym przepisie dotyczy więc sytuacji, w której orzeczenie jest niekompletne. Natomiast w sprawie niniejszej Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w postanowieniu z dnia 13 listopada 2015 r. orzekł o całości skargi z dnia 9 października 2015 r. uznając, że jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Przepisy tej ustawy nie obligowały Sądu meriti do zamieszczenia w postanowieniu żądnego dodatkowego wyrzeczenia zarówno w sentencji, jak i jego uzasadnieniu. Zakres uzupełnienia postanowienia jakiego domaga się skarżący nie mieści się w określonym w art. 157 § 1 P.p.s.a. katalogu okoliczności, których wystąpienie upoważnia do złożenia wniosku o uzupełnienie postanowienia.
Zgodnie z art. 6 P.p.s.a., sąd administracyjny powinien udzielać stronom występującym w sprawie bez adwokata lub radcy prawnego potrzebnych wskazówek co do czynności procesowych oraz pouczać ich o skutkach prawnych tych czynności i skutkach zaniedbań. Nie oznacza to jednak, że sąd zobowiązany jest do szczegółowego instruowania strony co do wszelkich możliwych jej zachowań w danej sprawie, ani tym bardziej udzielania porad prawnych, nadto na przyszłość i w innej sprawie. Trafnie przeto doszło do odmowy uzupełnienia postanowienia.
Z tych względów, uznając postanowienie Sądu I instancji za prawidłowe i zgodne z prawem, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.
- - ---------------------- 2