Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 13 listopada 2015 r., sygn. akt IV SAB/Wr 305/15, doręczonym w dniu 21 listopada br., Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę K. M. (zwanego dalej stroną, wnioskodawcą lub skarżącym) na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. w przedmiocie wydania postanowienia bądź decyzji w przedmiocie wycofania tytułu wykonawczego z Urzędu Skarbowego.
Pismem z dnia 23 listopada 2015 r. skarżący, powołując się na przepis art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), wystąpił z wnioskiem o "sprostowanie – uzupełnienie – wykładnię" postanowienia z dnia 13 listopada 2015 r.
Uzasadniając swoje żądanie skarżący wskazał, że z treści uzasadnienia orzeczenia nie wynika "(...) jakimi środkami prawnymi winienem się posłużyć /pomijając oczywiście skargę kasacyjną/ by od strony skarżonej (...) wyegzekwować obowiązek wynikających z przepisu § 1 – szego, art. 61 – szego K.p.a. z przepisu § 1 – szego, art. 123 – ciego k.p.a. oraz z przepisu § 1 – szego, art. 75 – tego k.p.a. w celu uczynienia zadość wymogom zawartym w przepisie § 2 – giego, art. 840 – tego kodeksu postępowania cywilnego (...)". W ocenie skarżącego brak pouczenia zawartego w tym względnie w uzasadnieniu przedmiotowego postanowienia nie czyni zadość obowiązkowi wynikającemu z art. 6 p.p.s.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie należy zauważyć, że sposób określenia żądania jakim posłużył się skarżący na wstępie swojego pisma może budzić pewne wątpliwości, zważywszy, że strona powołuje się na trzy odrębne instytucje postępowania sądowoadministracyjnego: sprostowanie, wykładnię i uzupełnienie orzeczenia. Niemniej jednak dopiero w uzasadnieniu swojego stanowiska skarżący – powołując się na art. 157 § 1 p.p.s.a. – precyzuje, że zakwestionowane postanowienie nie zawiera pouczenia na temat środków prawnych niezbędnych do wyegzekwowania od organu obowiązku polegającego na wydaniu postanowienia bądź decyzji stosowanie do art. 840 § 2 k.p.c. w przedmiocie wygaśnięcia zobowiązania lub niemożliwości jego wyegzekwowania.
W ocenie skarżącego uzasadnienie wskazanego postanowienia nie czyni więc zadość wymogom wynikającym m.in. z art. 6 p.p.s.a.
Wobec podania przez skarżącego podstawy prawnej złożonego wniosku oraz wyjaśnienia jego intencji należy zatem stwierdzić, że pismo z dnia 23 listopada 2015 r. stanowi w istocie wniosek o uzupełnienie postanowienia z dnia 13 listopada 2015 r., sygn. akt IV SAB/Wr 305/15 w zakresie w tym piśmie wskazanym.
Zgodnie z art. 157 § 1 p.p.s.a. strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu.
Wniosek, o którym mowa w przywołanym przepisie, można również skierować w stosunku do postanowienia, albowiem jak wynika z art. 166 p.p.s.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Należy jednak zaznaczyć, że instytucja uzupełnienia wyroku (czy też postanowienia) może dotyczyć jedynie ściśle określonych kwestii, które – co istotne – odnoszą się wyłącznie do sentencji tego wyroku lub postanowienia, nie zaś do ich uzasadnienia (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 23 stycznia 2014 r., sygn. akt II SA/Bd 891/13).
Rozstrzygnięcie zawarte w sentencji postanowienia tutejszego Sądu z dnia 13 listopada 2015 r. nie jest dotknięte żadnym z braków podlegających uzupełnieniu w trybie art. 157 § 1 p.p.s.a., gdyż dotyczy całej skargi i jednocześnie brak jest orzeczenia, które Sąd zobowiązany był umieścić w sentencji postanowienia z urzędu.
Podniesiony przez skarżącego zarzut odnoszący się do nieprawidłowego sporządzenia uzasadnienia kwestionowanego postanowienia z uchybieniem m.in. art. 6 p.p.s.a. prowadzić może co najwyżej do podważenia orzeczenia w drodze skargi kasacyjnej – o której to możliwości skarżący został należycie pouczony – w żadnym zaś razie nie może stanowić przesłanki do uzupełnienia tego orzeczenia w trybie art. 157 § 1 p.p.s.a (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 marca 2008 r., sygn. akt II OZ 1361/07).
Marginalnie należy również zauważyć, że obowiązek udzielania stronom występującym w sprawie bez adwokata lub radcy prawnego wskazówek co do czynności procesowych oraz pouczania o skutkach prawnych tych czynności i skutkach zaniedbań (art. 6 p.p.s.a.) nie jest obowiązkiem nieograniczonym i nie może prowadzić do udzielania pouczeń co do wszelkich możliwych zachowań. Obowiązek ten odnosi się do wskazówek i pouczeń celowych z punktu widzenia prawidłowego przebiegu postępowania i dających gwarancje prawa strony do obrony w ramach konkretnego postępowania sądowego i w odniesieniu do konkretnych czynności procesowych, które w tym postępowaniu mają miejsce (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 29 stycznia 2013 r., sygn. akt II OZ 28/13 oraz 17 stycznia 2013 r., sygn. akt II GSK 1909/11).
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, działając na podstawie art. 157 § 1 w zw. z art. 166 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji niniejszego postanowienia.