Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 26 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OZ 327/13, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie B.D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 19 marca 2013 r., sygn. akt III SA/Łd 680/12, którym odmówiono skarżącemu przyznania prawa pomocy.
Pismem z dnia 31 maja 2013 r. B.D. zwrócił się z wnioskiem o sprostowanie oczywistej omyłki pisarskiej w uzasadnieniu powyższego postanowienia, twierdząc, że Sąd błędnie odmienia jego imię i nazwisko, a w jego opinii odmiana taka w ogóle nie powinna mieć miejsca, bowiem może spowodować powstanie omyłki co do osoby, do której kierowany jest dany dokument.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki, a zatem przepis ten daje sądowi możliwość poprawienia błędów wynikłych przy sporządzaniu pisemnej wersji orzeczenia, które na rozprawie ogłaszane jest ustnie wraz z zasadniczymi powodami rozstrzygnięcia.
Wbrew stanowisku skarżącego w języku polskim obowiązuje ogólna zasada odmiany nazwisk przez przypadki, stosując zasady deklinacji rzeczowników. Ogólne zalecenie dotyczące odmiany nazwisk polskich i obcych jest takie, że jeśli tylko jest możliwe przyporządkowanie nazwiska jakiemuś wzorcowi odmiany, należy je odmieniać. Wybór odpowiedniego wzorca odmiany zależy głównie od: 1) płci właściciela, 2) jego narodowości, 3) zakończenia nazwiska. Zasada ta zawarta została chociażby w Wielkim Słowniku Ortograficznym PWN, wyd. II, 2006. Nazwisko skarżącego, zakończone na literę –a, odmienia się podobnie do rzeczowników rodzaju żeńskiego, zatem przyjmuje końcówkę –ie (w celowniku) oraz –y (w dopełniaczu).
Także imię skarżącego podlega ogólnym zasadom odmiany obowiązującym w języku polskim. Odmienne stanowisko, wyrażone przez stronę, nie znajduje żadnego uzasadnienia i w żadnym razie nie uzasadnia potrzeby sprostowania postanowienia. Nie zachodzą więc przesłanki do uwzględnienia wniosku skarżącego.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 156 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.