Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 4 marca 2015 r., sygn. akt II SA/Lu 139/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odmówił Z. W. przyznania prawa pomocy z uwagi na oczywistą bezzasadność jego skargi.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że skarżący domagał się wymierzenia grzywny Wójtowi Gminy Niemce za niewykonanie orzeczenia sądu w sprawie II SAB/Lu 45/02, przy czym postępowanie w tej sprawie toczyło się już w sprawie sygn. akt II SA/Lu 22/06, w której wyrokiem z dnia 25 października 2006 r. skarga została oddalona. Orzeczenie to uprawomocniło się w dniu 24 grudnia 2006 r., co oznacza, że w dacie wszczęcia postępowania w rozpoznawanej sprawie (19 stycznia 2015 r.), postępowanie w sprawie sygn. akt II SA/Lu 22/06 zostało już prawomocnie zakończone. Przy tożsamości stron i przedmiotów postępowania w obu sprawach (II SA/Lu 22/06 i II SA/Lu 138/15) powoduje konieczność odrzucenia skargi w sprawie sygn. akt II SA/Lu 138/15, na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.".
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł Z. W. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 247 P.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Okoliczność taka zachodzi, gdy bez potrzeby dokonania głębszej analizy prawnej nie ulega wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona.
W rozpoznawanej sprawie, Z. W. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę w przedmiocie wymierzenia grzywny organowi za niewykonanie wyroku w sprawie II SAB/Lu 45/02, jednakże ze skargą w tym samym przedmiocie skarżący wystąpił w dniu 10 listopada 2005 r. i na jej podstawie wszczęte zostało postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie o sygn. akt II SA/Lu 22/06. Postępowanie w sprawie zostało zakończone prawomocnym wyrokiem z dnia 25 października 2006 r.
W tej sytuacji, na co zasadnie zwrócił uwagę Sąd I instancji, tożsamość stron i przedmiotów obu tych spraw powoduje, że niedopuszczalna jest skarga wniesiona w niniejszym postępowaniu.
Zasadnie zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uznał skargę za niedopuszczalną, a to z kolei stanowiło podstawę odmowy przyznania prawa pomocy na podstawie art. 247 P.p.s.a.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a.