Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 2 marca 2010 r., sygn. akt III SO/Lu 2/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił wniosek S. P. o wymierzenie grzywny Prezesowi Sądu Rejonowego w Janowie Lubelskim za nieprzekazanie skargi do sądu. Postanowienie stało się prawomocne w dniu 16 marca 2010 r.
Pismem z dnia 19 lipca 2012 r. S. P. wystąpił o "wydanie przez sąd postanowienia, kto ma obowiązek ponieść koszty uiszczenia wpisu sądowego w sprawie". Pismo zostało potraktowane jako wniosek o uzupełnienie postanowienia o odmowie wymierzenia grzywny z dnia 2 marca 2010 r. Postanowieniem z dnia 25 lipca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odmówił uzupełnienia postanowienia.
Pismem z dnia 18 lutego 2013 r., powołując się na treść art. 224 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm. dalej p.p.s.a.), S. P. wystąpił o wydanie postanowienia rozstrzygającego o obowiązku ponoszenia kosztów sądowych.
Postanowieniem z dnia 27 lutego 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie działając na podstawie art. 224 p.p.s.a. oddalił wniosek o zasądzenie kosztów postępowania. Jak wskazał Sąd, w postępowaniu sądowoadministracyjnym zasadą jest, że strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej (art. 199 p.p.s.a.). Stosownie do art. 209 p.p.s.a. wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204. W myśl art. 201 § 1 p.p.s.a. zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3. Ponadto zgodnie z art. 208 p.p.s.a., niezależnie od wyników spraw, o których mowa w art. 200, art. 203, art. 204 i art. 207, sąd może włożyć na stronę obowiązek zwrotu kosztów - w całości lub w części - wywołanych jej niesumiennym lub oczywiście niewłaściwym postępowaniem.
Postanowienie z dnia 2 marca 2010 r., którym sąd odmówił wymierzenia grzywny organowi nie należy do żadnej z wymienionych w art. 209 p.p.s.a. kategorii orzeczeń, co do których istnieje obowiązek zawarcia rozstrzygnięcia o kosztach postępowania. W ocenie sądu nie zachodzą również przesłanki, aby przyznać skarżącemu zwrot kosztów postępowania od organu w oparciu o zasadę zawinienia (art. 208 p.p.s.a.). W tej sytuacji skarżący nie może skutecznie domagać się zwrotu kosztów postępowania.
Pismem z dnia 11 marca 2013 r. S. P. wniósł o ponowne rozpoznanie jego wniosku z dnia 18 lutego 2013 r., podnosząc, że Sąd powinien był orzec o jego oddaleniu w formie wyroku. Zdaniem skarżącego zażalenie na wydane w sprawie postanowienie z dnia 27 lutego 2013 r. nie jest dopuszczalne. Pismem z dnia 25 marca 2013 r., w odpowiedzi na wezwanie Sądu, skarżący wniósł jednak o potraktowanie jego pisma z dnia 11 marca 2013 r. jako zażalenia, co też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uczynił, przysyłając je do rozpoznania Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 27 lutego 2013 r. zostało wydane na podstawie art. 224 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem - jeżeli w toku postępowania sąd nie orzekł o obowiązku ponoszenia kosztów sądowych lub też orzeczeniem nie objął całej kwoty należnej z tego tytułu, postanowienie w tym przedmiocie wyda na posiedzeniu niejawnym wojewódzki sąd administracyjny. Jak wynika z brzmienia powyższego przepisu sąd administracyjny orzeka w sprawie kosztów w formie procesowej postanowienia. Stosownie również do art. 227 § 1 p.p.s.a., w myśl którego, zażalenie przysługuje na zarządzenie przewodniczącego oraz postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego w przedmiocie kosztów sądowych, jeżeli strona nie składa środka odwoławczego co do istoty sprawy – na postanowienie wydane w oparciu o art. 224 p.p.s.a. służy zażalenie. W sprawie tej nie miał natomiast zastosowania art. 194 § 1 pkt 9 p.p.s.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zasadnie oddalił wniosek skarżącego o zasądzenie kosztów postępowania. Jak bowiem trafnie zauważył Sąd, stosownie do art. 209 p.p.s.a. wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204. W wyroku z dnia 13 września 2006 r., II FSK 1154/05 (Legalis), NSA wyjaśnił, że brak jest podstaw prawnych do orzekania o zwrocie kosztów postępowania między stronami w innych orzeczeniach, kończących postępowanie w danej instancji, niż wymienione w art. 209 p.p.s.a. Podobnie przyjęto w postanowieniu NSA z dnia 20 maja 2010 r., I FSK 511/10. Zaskarżone w sprawie niniejszej postanowienie nie należy tymczasem do kategorii orzeczeń wskazanych w art. 209 p.p.s.a. Ponadto jak słusznie też zauważył Sąd I instancji, w sprawie nie zachodzą również przesłanki, aby przyznać skarżącemu zwrot kosztów postępowania od organu w oparciu o zasadę zawinienia na podstawie art. 208 p.p.s.a., gdyż wniosek skarżącego o wymierzenie grzywny Prezesowi Sądu Rejonowego w Janowie Lubelskim nie został uwzględniony.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) postanowił zażalenie oddalić.