Uzasadnienie
Postanowieniem z 23 listopada 2012 r., II SO/Kr 10/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił zażalenie P. B. na pismo z 15 października 2012 r., którym wezwano go ponownie do uiszczenia wpisu od wniosku o wymierzenie grzywny Komendantowi IV Komisariatu Policji w Krakowie w związku z uprawomocnieniem się zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 7 lipca 2008 r. w sprawie wezwania do uiszczenia wpisu. Wcześniej, postanowieniem z 6 września 2012 r., Naczelny Sąd Administracyjny odrzucił zażalenie P. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 25 maja 2012 r. odrzucające sprzeciw skarżącego od zarządzenia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 27 lutego 2012 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Sąd pierwszej instancji powołał art. 197 § 2 w związku z art. 178 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej jako p.p.s.a. i wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzuca na posiedzeniu niejawnym zażalenie, które jest niedopuszczalne. Zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego jedynie w wypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia enumeratywnie wymienione w art. 194 § 1 pkt 1-10 p.p.s.a. Stosownie do treści art. 227 § 1 p.p.s.a., zażalenie przysługuje na zarządzenie przewodniczącego oraz postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego w przedmiocie kosztów sądowych. Ponowne wezwanie do uiszczenia wpisu od wniosku lub skargi, po odrzuceniu przez Naczelny Sąd Administracyjny zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych, nie stanowi zarządzenia, o którym mowa w art. 220 § 1 p.p.s.a. Tym samym nie można go uznać za zarządzenie, o którym mowa w art. 227 § 1 p.p.s.a. Wezwanie z 15 października 2012 r. stanowiące wykonanie zarządzenia z 12 października 2012 r. miało charakter porządkowy.
Było informacją o obowiązku uiszczenia wpisu i skutkach prawnych jego niewykonania w zakreślonym terminie 7 dni. Wyraźnie w tym wezwaniu wskazano, że uprawomocniło się zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 7 lipca 2008 r. wzywające skarżącego do uiszczenia wpisu. Zażalenie skarżącego należało uznać za niedopuszczalne, ponieważ zostało wniesione od zarządzenia, na które nie służy żaden środek odwoławczy.
Pismem przesłanym pocztą elektroniczną, P. B. wniósł zażalenie na powyżej opisane postanowienie podnosząc argumenty dotyczące skuteczności opatrywania pism bezpiecznym podpisem elektronicznym weryfikowanym za pomocą ważnego kwalifikowanego certyfikatu. Podkreślił, że postać elektroniczna jest innym sposobem dochowania formy pisemnej. Wezwany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny do usunięcia braków formalnych pisma poprzez jego własnoręczne podpisanie w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia zażalenia, skarżący nie nadesłał podpisanego własnoręcznie zażalenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie podlegało odrzuceniu.
W terminie do wniesienia zażalenia na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z 7 lipca 2008 r. w sprawie wezwania do uiszczenia wpisu, skarżący złożył jedynie wniosek o przyznanie prawa pomocy, w przedmiocie którego postępowanie zakończyło się postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 września 2012 r.
Zarządzenie wzywające do wykonania prawomocnego zarządzenia wzywającego do uiszczenia wpisu nie miało charakteru zarządzenia o którym stanowi art. 227 § 1 p.p.s.a., a więc zarządzenia na które przysługuje zażalenie. Taka możliwość nie wynika z treści art. 194 § 1 p.p.s.a., ani z innych przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Prawidłowo zatem zażalenie zostało odrzucone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny.
Zażalenie wniesione na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego podlegało natomiast odrzuceniu, z uwagi na brak podpisu na zażaleniu, którego to braku skarżący nie uzupełnił, pomimo wezwania go przez Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie pismem z 6 grudnia 2012 r.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 180 w zw. z art. 178 i 197 § 2 p.p.s.a.