Postanowienie NSA z 27 maja 2020 r., I OZ 381/20

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 27 maja 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 20 listopada 2019 r. sygn. akt III SAB/Kr 138/19

Sprawa

w sprawie ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w K. w przedmiocie dostępu do akt postanawia: oddalić zażalenie.

Skład

Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z 20 listopada 2019 r. sygn. akt III SAB/Kr 138/19 wydanym w sprawie ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w K. w przedmiocie dostępu do akt, na podstawie art. 55 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2018, poz. 1302 ze zm.) dalej "p.p.s.a.", oddalił wniosek skarżącego o wymierzenie organowi grzywny za nieprzekazanie skargi.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że jakkolwiek organ przekazał skargę wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy jeden dzień po upływie terminu wynikającego z art. 54 § 2 p.p.s.a., to w ocenie Sądu pierwszej instancji nie ma podstaw do wymierzenia mu wnioskowanej przez skarżącego grzywny. Sąd podkreślił, że miał w tym względzie na uwadze bardzo dużą ilość spraw inicjowanych przez skarżącego, jak i podejmowane przez organy Policji starania mające na celu sprostanie wymogom stawianym im przez przepisy p.p.s.a.

Zażalenie na to zarządzenie wniósł K. J., wnosząc o jego uchylenie. Zarzucił, że działania związane z przekazaniem do Sądu skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy podjął Zastępca Komendanta Powiatowego Policji w K., który nie posiadał odpowiedniego umocowania do występowania w imieniu organu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 54 § 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) dalej zwanej "p.p.s.a." skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Organ zobligowany jest przekazać skargę wniesioną za jego pośrednictwem do sądu administracyjnego w terminie 30 dni od dnia jej wniesienia wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy oraz odpowiedzią na skargę.

Z kolei w świetle art. 55 § 1 p.p.s.a., w razie niezastosowania się do obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym.

Podkreślić należy, że ratio legis komentowanej normy jest zabezpieczenie sfery praw i interesów skarżącego przed dezorganizowaniem postępowania sądowoadministracyjnego przez organ administracji publicznej (zob. M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda, w: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Warszawa 2013, s. 328, 331).

Trzeba również zaznaczyć, iż wymierzenie grzywny z art. 55 § 1 p.p.s.a. nie jest obligatoryjne. Użycie przez ustawodawcę słowa "może" oznacza, iż Sąd winien, nawet przy przekroczeniu terminu, uwzględniać specyfikę i charakter danej sprawy, a także przyczyny i rozmiary zwłoki w przekazaniu skargi (por. postanowienie NSA z 18 kwietnia 2013 r. sygn. akt II OZ 283/13).

W rozpoznawanej sprawie skarga K. J. wpłynęła do organu 18 czerwca 2019 roku, natomiast organ przekazał ją wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie 19 lipca 2019 r., tj. jeden dzień po terminie.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uchybienie terminu do przekazania akt było nieznaczne i nie uzasadniało przyjęcia, że tego rodzaju drobna nieprawidłowość w działaniu organu powinna spotkać się z represją ze strony Sądu. Zauważyć również należy, że przekazanie przez organ skargi wraz z odpowiedzią i aktami sprawy dokonane zostało przed wystąpieniem przez skarżącego o wymierzenie grzywny, a nie dopiero na skutek wniosku o wymierzenie grzywny, nie miało zatem na celu uniemożliwienia przeprowadzenia kontroli sądowej. Ponadto skoro Komendant Powiatowy Policji przekazał Sądowi akta zanim skarżący złożył wniosek o wymierzenie grzywny, nie było potrzeby jego dyscyplinowania. Dlatego też należy podzielić stanowisko Sądu pierwszej instancji, że nieznaczne uchybienie organu nie dawało podstaw do nałożenia grzywny w niniejszej sprawie.

Nie neguje powyższego stwierdzenia okoliczność, iż Sąd pierwszej instancji celem przygotowania sprawy do jej merytorycznego rozpoznania zwrócił się do organu o przedłożenie upoważnienia dla I Zastępcy Komendanta Powiatowego Policji w K. do działania przed sądem administracyjnym w imieniu organu (por. postanowienie NSA z 30 stycznia 2018 r. sygn. akt I OZ 1950/17).

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. oddalił zażalenie.