Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w punkcie drugim wyroku z dnia 19 września 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 1045/16, wydanego w sprawie ze skargi Miasta Stołecznego Warszawy na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość, zasądził od organu na rzecz skarżącego kwotę 6 037 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Swoje rozstrzygnięcie oparł na podstawie art. 200 i art. 205 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.)
Zażalenie na powyższe rozstrzygnięcie wywiódł Wojewoda Mazowiecki, wnosząc o jego uchylenie oraz przyznanie na swoją rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 200 p.p.s.a. w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak wskazania w uzasadnieniu poszczególnych kwot składających się na zasądzone koszty postępowania, co skutkowało sporządzeniem uzasadnienia w sposób sprzeczny z wytycznymi wskazanymi w przywołanym przepisie, a także uniemożliwiający jego weryfikację przez sąd wyższej instancji oraz naruszenie art. 231 p.p.s.a. w związku z § 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed Sądami Administracyjnymi (Dz. U. 2003, Nr 221, poz. 2193 ze zm.) poprzez przyjęcie, że skarga w przedmiotowej sprawie powinna podlegać wpisowi stosunkowemu w wysokości 1%, a tym samym organ powinien zwrócić skarżącemu koszty postępowania obejmujące wpis wniesiony na podstawie tego przepisu, podczas gdy zasadnym jest w ocenie żalącego traktowanie sprawy o odszkodowanie w trybie art. 73 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.) jako podlegającej wpisowi stałemu w wysokości 200 zł wskazanemu w § 2 ust. 3 pkt 5 przywoływanego rozporządzenia.
Ponadto zarzucono naruszenie art. 205 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w związku z § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804) poprzez zaliczenie do kosztów procesu wynagrodzenia radcy prawnego ustalonego w wysokości wyższej niż wynikające z powołanego przepisu.
Odpowiedź na zażalenie złożył skarżący, wnosząc o jego oddalenie oraz zasądzenie na swoją rzecz kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu zażaleniowym według norm przepisanych. W jego ocenie nie nastręcza szczególnych trudności ustalenie, że na koszty te składa się suma stanowiąca zwrot wpisu w wysokości 1 237 zł oraz kwota 4 800 zł stanowiąca zwrot kosztów zastępstwa prawnego ustalona na podstawie § 2 pkt 5 w związku z § 14 pkt 1 lit. a) rozporządzenia z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie jako nieuzasadnione podlega oddaleniu.
Stosownie do treści art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, ze zm.), dalej p.p.s.a., uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Zgodnie zaś z art. 166 p.p.s.a, do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Wymogi z art. 141 § 4 p.p.s.a. odnoszą się zatem niewątpliwie także do uzasadnienia, zawartego w wyroku, postanowienia o kosztach postępowania. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., mającego charakter procesowy należy zatem rozważać pod kątem istotnego wpływu na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.). Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia jest wprawdzie lakoniczne, jednakże wbrew zarzutowi zażalenia, wskazuje na przesłanki rozstrzygnięcia.
Przytoczonym na wstępie wyrokiem Sąd I instancji uchylił zaskarżoną decyzję i zasądził na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania w kwocie 6 037 zł, wskazując jako podstawą prawną postanowienia w tym zakresie art. 200 i 205 p.p.s.a. Stosownie do treści tych przepisów, w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji, przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt, zwrot kosztów postępowania niezbędnych dla celowego dochodzenia praw (art. 200). Do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony (art. 205 § 2).
W stanie prawnym niniejszej sprawy "odrębne przepisy", o jakich mowa w art. 205 § 2 p.p.s.a. stanowiły przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804). Zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) stawka minimalna wynosi w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna - stawkę obliczoną na podstawie § 2. Stosownie zaś do § 2 pkt 5 stawka minimalna wynosi przy wartości przedmiotu sprawy powyżej 10 000 zł do 50 000 zł - 4 800 zł. Wartość przedmiotu sporu w niniejszej sprawie została ustalona na kwotę 41 206 zł (k. 14 akt sądowych). Jest to różnica pomiędzy wysokością odszkodowania ustaloną w zaskarżonej decyzji, tj. 146 273 zł, a wysokością odszkodowania, której domagają się skarżący, tj. 105 067 zł. Wpis od skargi został ustalony przez Sąd I instancji na podstawie § 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193) - k. 16 akt sądowych.
Zgodnie z tym przepisem, wpis stosunkowy zależy od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem i wynosi ponad 10 000 zł do 50 000 zł - 3% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 400 zł. W niniejszej sprawie wpis wyniósł zatem (po zaokrągleniu w górę do pełnej złotówki) 1 237 zł. Sumując wysokość wynagrodzenia radcy prawnego, tj. 4 800 zł oraz wysokość wpisu sądowego od skargi, tj. 1 237 zł otrzymujemy 6 037 zł. Nie budzi więc wątpliwości, że Sąd I instancji zasądził zwrot kosztów postępowania w prawidłowej wysokości według zasad określonych w art. 200 p.p.s.a., czyli sumy uiszczonego przez skarżącą wpisu (1 237 zł) oraz wynagrodzenia pełnomocnika w kwocie określonej w w/w rozporządzeniu w sprawie opłat za czynności radców prawnych (4 800 zł). Co prawda, właściwe uzasadnienie orzeczenia w przedmiocie zasądzenia kosztów powinno zawierać przytoczenie wszystkich wskazanych przepisów oraz okoliczności, skoro jednak Sąd pierwszej instancji zasądził zwrot kosztów postępowania w prawidłowej wysokości, należało uznać, że uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy.
Mając na uwadze powyższe, należy również uznać za bezpodstawny zarzut żalącego dotyczący ustalenia przez Sąd I instancji wynagrodzenia radcy prawnego w wysokości większej niż minimalna stawka wynikająca z przepisu § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) powołanego rozporządzenia w sprawie opłat za czynności radców prawnych. Niezasadne jest także przywoływanie przez stronę wnoszącą zażalenie § 2 ust. 3 pkt 5 cytowanego wyżej rozporządzenia w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed Sądami Administracyjnymi jako właściwego do wyznaczenia wysokości wpisu w przedmiotowej sprawie. Zasady wyznaczania wpisu zawarte w § 2 ust. 3 odnoszą się wyłącznie do spraw skarg nieobjętych wpisem stosunkowym. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie była należność pieniężna, wobec czego należało pobrać wpis stosunkowy stosownie do wytycznych zawartych w § 1 przywołanego rozporządzenia. Powyższa teza znalazła potwierdzenie w uchwale siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 października 2016 r., sygn. akt I OPS 1/16.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że postanowienie Sądu pierwszej instancji zawarte w punkcie 4 wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 19 września 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 1045/16 nie narusza prawa, a zatem zażalenie na to postanowienie podlegało oddaleniu na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a.
Odnosząc się do wniosku o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego, stwierdzić należy, że przepisy p.p.s.a. nie przewidują możliwości orzeczenia co do zwrotu kosztów w postępowaniu zażaleniowym. Zgodnie bowiem z art. 209 p.p.s.a. o zwrocie kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 p.p.s.a. Natomiast w niniejszej sprawie zostało rozpoznane zażalenie na postanowienie, a zatem Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o zwrocie kosztów postępowania zażaleniowego.