Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z dnia 30 kwietnia 201 r., sygn. akt II SAB/Lu 155/14, odmówił T. W. przyznania prawa pomocy z uwagi na oczywistą bezzasadność skargi, o czym stanowi art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270). Sąd wskazał, że skarga T. W. w tym samym przedmiocie została już prawomocnie rozpoznana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem oddalającym z dnia 18 czerwca 2013r., sygn. akt II SAB/Lu 14/13, a następnie przez Naczelny Sąd Administracyjny, który wyrokiem z dnia 30 stycznia 2014r., sygn. akt I OSK 2424/13 oddalił skargę kasacyjną od tego wyroku.
Wobec tego Sąd uznał, że skarga jest oczywiście bezzasadna, dlatego nawet pomoc profesjonalnego pełnomocnika nie miałaby wpływu na jej rozstrzygnięcie.
Na to postanowienie T. W. złożyła zażalenie z którego wynika, że nie zgadza się z zapadłym rozstrzygnięciem.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
zgodnie z art. 243 § 1 pkt 1 zdanie 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednakże, zgodnie z art. 247 tej ustawy, prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można zaś mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego (por. J. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz Warszawa 2004, str. 321, wyrok NSA z dnia 7 stycznia 2003 r. sygn. akt 745/02, niepubl.). Podkreślenia wymaga, iż prawo pomocy nie przysługuje przede wszystkim w razie oczywistej bezzasadności skargi z przyczyn procesowych, np. upłynął termin do jej wniesienia, czy też strona nie wyczerpała toku instancji.
W niniejszej sprawie z analizy jej akt wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 30 stycznia 201 r. sygn. akt I OSK 2424/13 oddalił skargę kasacyjną T. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 18 czerwca 2013 r., sygn. akt II SAB/Lu 14/13 oddalającego skargę T. W. na bezczynność Wójta Gminy Niemce w przedmiocie nieprzekazania według właściwości skargi z dnia 9 sierpnia 2012 r. w sprawie ostatecznej decyzji dotyczącej usług opiekuńczych.
Złożenie kolejnej skargi w sprawie uprzednio już prawomocnie rozstrzygniętej jest niedopuszczalne – stosownie do art. 58 § 1 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W świetle powyższego prawidłowo Sąd pierwszej instancji odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy na podstawie art. 247 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.