Postanowienie NSA z 2 lipca 2008 r., I OZ 482/08

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 2 lipca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. C. R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 18 kwietnia 2008 r. sygn. akt II SA/Bk 259/08 o odmowie wstrzymania wykonania decyzji

Sprawa

w sprawie ze skargi M. C. R. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Białymstoku z dnia [...], nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie postanawia oddalić zażalenie

Skład

Sędzia del. WSA Jacek Fronczyk przewodniczący

Uzasadnienie

M. C. R. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...], nr [...], w przedmiocie skierowania na badania lekarskie. Razem ze skargą złożony został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący wskazał, iż przeprowadzenie badań będzie skutkować bezprzedmiotowością skargi, co należy rozpatrywać w kategorii trudnych do odwrócenia skutków.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku postanowieniem z dnia 18 kwietnia 2008 r., na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu wykonanie tej decyzji nie skutkuje bezpośrednio utratą uprawnień do prowadzenia pojazdów, a jedynie koniecznością poddania się określonemu badaniu.

Ponadto, Sąd podkreślił, że czasowe uniemożliwienie określonej osobie uczestnictwa w ruchu w roli kierującego pojazdem – co mogłoby ewentualnie nastąpić w sytuacji negatywnego dla skarżącego orzeczenia lekarskiego lub niepoddania się badaniu – nie jest co do zasady związane z wyrządzeniem znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Okoliczności, że takie zagrożenie mogłoby powstać, skarżący nie podał i nie wynikają one z akt sprawy.

M. C. R. złożył do Naczelnego Sądu Administracyjnego zażalenie na powyższe postanowienie, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji stanowić będzie naruszenie swobód obywatelskich wynikających z art. 41 w zw. z art. 2 Konstytucji RP, bowiem w przypadku wykonania badań, poświęci on swój czas, będzie musiał udzielać odpowiedzi z zakresu sfery życia osobistego, a także poniesie koszty. W ocenie skarżącego, jeżeli obywatel zostaje zobowiązany do określonego zachowania, to decyzja w tym przedmiocie powinna zostać poddana nie tylko kontroli instancyjnej, ale i sądowej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zawiera uzasadnionych podstaw. W myśl bowiem art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji w/w normy prawnej wynika, iż to na stronie spoczywa obowiązek wykazania we wniosku przesłanek zawartych w powołanym przepisie, tj. przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślenia wymaga, iż jak przyjęto w judykaturze, chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Istotne również jest, że instytucja ochrony tymczasowej jest instytucją wyjątkową i ma charakter fakultatywny. Dodać także należy, iż Sąd rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie dokonuje oceny merytorycznej skargi, gdyż takie działanie Sądu dokonywane w ramach posiedzenia niejawnego oznaczałoby niedopuszczalną ocenę legalności tej decyzji.

Odnosząc w/w rozważania do rozstrzygnięcia Sądu I instancji w zakresie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji należy podzielić pogląd tego Sądu, iż wykonanie zaskarżonej decyzji nie spowoduje trudnych do odwrócenia skutków, jak też nie zachodzi w okolicznościach tej sprawy przesłanka niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody. Wykonanie decyzji administracyjnej polegające na zbadaniu stanu zdrowia skarżącego nie stanowi bowiem zagrożenia dla jego egzystencji i funkcjonowania.

W rozpoznawanej sprawie w zażaleniu strona skarżąca wskazuje, że wykonanie badań lekarskich wiąże się ze stratą czasu oraz koniecznością udzielenia odpowiedzi z zakresu sfery życia osobistego. Powyższego nie można jednak kwalifikować w kategoriach nieodwracalnych skutków, w rozumieniu art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie zachodzi tu bowiem niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu.

Biorąc powyższe pod uwagę, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku odmawiające wstrzymania wykonania decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] należy uznać za zasadne.

Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił zażalenie oddalić.