Postanowienie NSA z 30 lipca 2008 r., I OZ 559/08

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 30 lipca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D. U. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 maja 2008 r., sygn. akt VI SO/Wa 12/08 o odmowie przyznania D. U. prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego z urzędu postanawia oddalić zażalenie 1

Skład

Sędzia NSA Jan Paweł Tarno przewodniczący

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 30 maja 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił przyznania D. U. prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego z urzędu. W uzasadnieniu podano, że w niniejszej sprawie wniosek o przyznanie prawa pomocy dotyczy postępowania ze skargi D. U., zarejestrowanej pod sygn. akt VI SA/Wa 774/08. Przedmiotem tejże sprawy (VI SA/Wa 774/08) jest postępowanie skargowe, prowadzone w trybie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 13 sierpnia 2003 r. w sprawie załatwiania wniosków, skarg i próśb osób osadzonych w zakładach karnych i aresztach śledczych (Dz. U. Nr 151, poz. 1467) wydanego na podstawie art. 249 § 3 pkt 3 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny wykonawczy. Z treści skargi i odpowiedzi na skargę wynika, że skarga powinna podlegać odrzuceniu zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Zdaniem Sądu w sprawie VI SA/Wa 774/08 zachodzi oczywista bezzasadność skargi, która skutkuje zastosowaniem w sprawie z wniosku D. U. o przyznanie prawa pomocy art. 247 p.p.s.a. Wskazano, że potrzeba zastosowania art. 247 p.p.s.a. zachodzi przede wszystkim w sytuacjach, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 p.p.s.a.

W zażaleniu na powyższe postanowienie D. U. wskazał, że Sąd I instancji naruszył art. 104 § 1 i § 2 w zw. z art. 106 § 1, § 5 oraz art. 16 § 1, § 2 i w zw. z art. 15 kpa poprzez błędne uznanie, iż organ nie podjął w przedmiotowej sprawie decyzji. Podał, że zgodnie z art. 52 § 1, § 2, § 3, § 4 p.p.s.a. złożył skargę do Dyrektora Służby Więziennej - Dyrektora Okręgowego. Fakt, iż Dyrektor Okręgowy rozpatrzył sprawę na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 13 sierpnia 2003 r. w sprawie załatwiania wniosków, skarg i próśb osób osadzonych w zakładach karnych i aresztach śledczych (Dz. U. Nr 151, poz. 1467) nie wyklucza zastosowania w sprawie nadrzędnych przepisów kpa. Podał dalej, że nie istnieje inna droga uchylenia decyzji Służby Więziennej niż skarga do Sądu Administracyjnego a Służba Więzienna działa w oparciu nie tylko o przepisy wskazanego rozporządzenia ale również o przepisy kpa. Podał, że ma prawo do oceny Sądu w kwestii zasadności odmowy w zakresie wydania zgody przez Dyrektora Służby Więziennej. Stwierdził ponadto naruszenie art. 1 pkt 1, 2 w zw. z art. 29 i w zw. z art. 1, art. 3 § 1, § 2 p.p.s.a. poprzez nieuznanie skargi nadającej się do rozpoznania przez Sąd. Wniesiono o uchylenie postanowienia i przyznanie prawa pomocy w całości.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie posiada usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) prawo pomocy nie może być przyznane stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Za taką oczywistą bezzasadność należy uznać sytuację, w której Sąd, bez głębszej analizy, może stwierdzić niedopuszczalność wniesionego środka prawnego. Taki przypadek ma miejsce w przedmiotowej sprawie.

Wniosek o przyznanie prawa pomocy z jakim wystąpił D. U. dotyczy postępowania z Jego skargi, zarejestrowanej pod sygn. akt VI SA/Wa 774/08. Przedmiotem tej sprawy jest postępowanie skargowe dotyczące czynności Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w W. Wbrew twierdzeniom zażalenia nie podlega ono regulacjom kpa, a prowadzone jest w trybie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 13 sierpnia 2003 r. w sprawie załatwiania wniosków, skarg i próśb osób osadzonych w zakładach karnych i aresztach śledczych (Dz. U. Nr 151, poz. 1467) wydanego na podstawie art. 249 § 3 pkt 3 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny wykonawczy. W tej sytuacji zasadne jest twierdzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, że skarga D. U. na działania Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w W. jest niedopuszczalna, bo nie należy do właściwości sądów administracyjnych i powinna podlegać odrzuceniu zgodnie z art. 58 § 1 pkt p.p.s.a. Wniesiony przez skarżącego środek należy uznać tym samym za oczywiście bezzasadny. Odmowa udzielenia stronie prawa pomocy na podstawie art. 247 przywołanej ustawy jest zatem zgodna z prawem.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

----------------------- 1