Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 5 maja 2014 r., sygn. IV SO/Gl 14/14 wydanym na wniosek A. K., na podstawie art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: "p.p.s.a.") wymierzył Przedsiębiorstwu Komunikacji Samochodowej Sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej w Żywcu grzywnę w wysokości 1000 zł za nieprzekazanie w terminie skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy.
Sąd I instancji podniósł, że sprawa była już przedmiotem rozpoznania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, który postanowieniem z dnia 16 grudnia 2013 r., sygn. akt IV SO/Gl 30/13 oddalił wniosek A. K. o wymierzenie grzywny syndykowi Przedsiębiorstwa Komunikacji Samochodowej sp. z o. o. w upadłości likwidacyjnej w Żywcu. W wyniku wniesionego przez wnioskodawcę zażalenia Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach do ponownego rozpoznania, wskazując, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że nawet w razie ogłoszenia upadłości stroną postępowania pozostaje nadal upadły. Złożony w niniejszej sprawie wniosek o wymierzenie grzywny nie był więc skierowany przeciwko syndykowi, ale przeciwko PKS sp. z. o. o. w Żywcu i dotyczył nieprzekazania przez tę Spółkę skargi strony w przedmiocie niewykonania wyroku.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, skoro przeciwko syndykowi mogą być wszczęte jedynie postępowania dotyczące masy upadłości, a za takie nie może być uznane postępowanie w zakresie udzielenia informacji publicznej, to stroną w znaczeniu materialnym takiego postępowania pozostaje upadła Spółka i to od niej należy żądać wykonania obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 p.p.s.a. Z tego zaś wynika, że możliwe jest ukaranie spółki grzywną za niedopełnienie tego obowiązku.
Ponownie rozpoznając sprawę Sąd I instancji wskazał, że skarga A. K. z dnia 9 czerwca 2013 r. na bezczynność Przedsiębiorstwa Komunikacji Samochodowej w Żywcu Sp. z o. o. w przedmiocie wykonania wyroku WSA w Gliwicach z dnia 25 lutego 2013 r., sygn. akt IV SAB/Gl 142/12, do dnia rozpoznania wniosku nie została przekazana do Sądu. Biorąc więc pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, w szczególności okres, jaki upłynął od wniesienia skargi i przyczyny niewypełnienia obowiązku w terminie, a także okoliczność, czy organ przed rozpatrzeniem wniosku obowiązek wypełnił i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu Sąd I instancji orzekł o wymierzeniu Przedsiębiorstwu Komunikacji Samochodowej Sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej w Żywcu grzywny.
Zażalenie na powyższe postanowienie, zaskarżając je w całości, wniósł w imieniu Przedsiębiorstwa Komunikacji Samochodowej Sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej w Żywcu syndyk masy upadłości. Podnosząc, że syndyk nie jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej zgodnie z wnioskiem A. K. z dnia 21 stycznia 2012 r. zaznaczył jednocześnie, że skarga na bezczynność organu dotyczyła PKS Sp. z o.o. w Żywcu, a nie PKS Sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej w Żywcu. W konsekwencji, zdaniem wnoszącego zażalenie, niedopuszczalne jest domaganie się wykonania obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 p.p.s.a., albowiem na skutek ogłoszenia upadłości obejmującej likwidację majątku upadłego dłużnika, upadły traci ex lege prawo zarządu oraz możliwość korzystania i rozporządzania majątkiem.
Odpowiedź na zażalenie złożył A. K. wnosząc o jego odrzucenie, względnie oddalenie, podkreślając, że niniejsze postępowanie dotyczy wyłącznie kwestii wywiązania się organu z obowiązku określonego w art. 54 § 2 p.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie jest zasadne.
W pierwszej kolejności stwierdzić należy, że rozpoznając sprawę ponownie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach związany był wykładnią dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 18 marca 2014 r., sygn. akt I OZ 182/14. Stosownie do treści art. 190 p.p.s.a. Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Na mocy art. 197 § 2 p.p.s.a. do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej.
We wskazanym postanowieniu Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że nawet w razie ogłoszenia upadłości stroną postępowania, w znaczeniu materialnym pozostaje nadal upadły. Skoro zatem w znaczeniu materialnym stroną takiego postępowania pozostaje upadła Spółka, to nie ma przeszkód, aby żądać od niej wykonania obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 p.p.s.a. i przekazania skargi na bezczynność tej Spółki w zakresie wykonania wyroku obligującego ją do udzielenia informacji publicznej. Z tego zaś wynika także, iż możliwe jest ukaranie Spółki grzywną za niedopełnienie tego obowiązku.
Powyższe oznacza, że kwestia dopuszczalności wymierzenia grzywny podmiotowi pozostającemu w upadłości likwidacyjnej została przez Naczelny Sąd Administracyjny przesądzona, a Sąd I instancji był tą oceną związany. Tymczasem podniesione przez syndyka w zażaleniu argumenty koncentrują się wokół kwestionowania prawnej dopuszczalności wymierzenia Przedsiębiorstwu Komunikacji Samochodowej Sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej w Żywcu grzywny za nieprzekazanie w terminie skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy. Takie działanie nie może odnieść oczekiwanego przez wnoszącego zażalenie skutku, albowiem stanowi polemikę z prawomocnym postanowieniem Sądu. W zażaleniu nie wskazuje się natomiast żadnych okoliczności dotyczących wadliwości dokonanej przez Sąd I instancji oceny zaistnienia przesłanek z art. 54 § 2 p.p.s.a. lub wysokości wymierzonej grzywny.
Mając na uwadze powyższe okoliczności oraz uznając, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.