Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 19 kwietnia 2016 r., sygn. akt IV SA/Po 271/16 odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia Okręgowego Inspektora Pracy w Poznaniu z dnia [...] stycznia 2016 r., nr rej. [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia.
W uzasadnieniu Sąd ten wskazał, że "[...]" Sp. z o.o. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na ww. postanowienie wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia.
Sąd Wojewódzki, przytaczając treść art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej: "P.p.s.a.") wskazał, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane.
Sąd ten podkreślił, że to do strony skarżącej należy wskazanie w uzasadnieniu wniosku okoliczności przemawiających za tym, że wykonanie zaskarżonego aktu grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub wywoła skutki trudne do odwrócenia. Strona powinna zatem we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji lub postanowienia w sposób przekonujący przedstawić okoliczności świadczące o tym, że przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., faktycznie zaistnieją oraz wskazać na konkretne przyczyny uzasadniające możliwość nastąpienia sytuacji, która spowoduje zajście choćby jednej z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 P.p.s.a.
W ocenie Sądu Wojewódzkiego wniosek złożony przez skarżącą nie zasługiwał na uwzględnienie. Skarżąca nie przedstawiła jakiejkolwiek argumentacji przemawiającej za tym, że wykonanie zaskarżonego aktu grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub wywoła skutki trudne do odwrócenia. Skoro więc strona skarżąca, na której spoczywał ciężar wykazania przesłanek do zastosowania instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, nie wykazała, że rzeczywiście takie podstawy zachodzą, Sąd pierwszej instancji na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła "[...] Sp. z o.o. Postanowienie zaskarżyła w całości i wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania tj.: art. 61 § 3 P.p.s.a. poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, że skarżąca nie wykazała, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia powinno nastąpić z urzędu z uwagi na uprawdopodobnienie w treści skargi, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem obowiązujących przepisów prawa. Skarżąca wskazała, że niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków wynika z faktu, że skarżąca będzie zobowiązana do uiszczenia kary pieniężnej, której nigdy nie powinna byłaby zapłacić. Ewentualne odzyskanie uiszczonej przez skarżącą kary pieniężnej będzie utrudnione. Wskazano, że w długotrwałym okresie od uiszczenia kary pieniężnej do jej zwrotu skarżącej, kapitał spółki będzie "zamrożony", co nie jest korzystne dla żadnego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą.
Skarżąca spółka podniosła, że brak wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia może spowodować trudne do odwrócenia skutki w postaci utraty płynności finansowej skarżącej spółki.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył,co następuje:
Zażalenie nie jest zasadne.
Zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. Jest to wyjątek od zasady, w myśl której wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Obowiązek uprawdopodobnienia istnienia przesłanek z tego przepisu spoczywa na wnioskodawcy.
Sąd rozpoznając wniosek nie dokonuje oceny zasadności skargi, dlatego też wniosek powinien zawierać odrębne uzasadnienie. Samo powołanie się na skutki wymienione w art. 61 § 3 P.p.s.a. nie stanowi uprawdopodobnienia ich wystąpienia (por. postanowienie NSA z dnia 12 grudnia 2008 r. sygn. akt I OZ 896/08 LEX nr 564272 oraz postanowienie NSA z dnia 30 listopada 2004 r., GZ 121/04 oraz postanowienie NSA z dnia 29 wrzesień 2009 r. sygn. akt I OSK 1333/09 – Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Nie można zatem przenosić na Sąd obowiązku wykazania okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji w sytuacji, gdy strona we wniosku okoliczności tych nie wskazuje.
Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności poprzedzić należy analizą przedstawionego przez wnioskodawcę uzasadnienia pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku, która powinna być spójna i odnosząca się do konkretnej sytuacji wnioskodawcy. We wniosku należy zatem co najmniej uprawdopodobnić wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a.
W niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji prawidłowo stwierdził, że składając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, skarżąca mimo spoczywającego na niej w tym względzie obowiązku - nie przedstawiła jakiejkolwiek argumentacji przemawiającej za tym, że wykonanie zaskarżonego postanowienia grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki.
Prawidłowo w tej sytuacji Sąd ten, wobec braku przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a., oddalił wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia.
Nie mogą też odnieść zamierzonego skutku argumenty podniesione w uzasadnieniu zażalenia.
Sąd administracyjny, na mocy art. 61 § 3 P.p.s.a., związany jest zamkniętym katalogiem wymienionych w ww. przepisie przesłanek pozytywnych, których wystąpienie warunkuje możliwość wydania postanowienia w sprawie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. W postępowaniu o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności Sąd nie dokonuje oceny pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu lub czynności, bowiem na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu Sąd nie bada zasadności samej skargi.
Przewidziana w art. 61 § 3 P.p.s.a. ochrona tymczasowa nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami wykonania zaskarżonego aktu, lecz jedynie przed skutkami bezpośrednio związanymi z jej wykonaniem, których ponadto nie można byłoby naprawić w razie ewentualnego uwzględnienia skargi. Chodzi więc o szkodę wyrządzoną wykonaniem konkretnej decyzji, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego (wyegzekwowanego) świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu.
Obowiązek nałożony postanowieniem Okręgowego Inspektora Pracy w Poznaniu w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia nie ma charakteru nieodwracalnego, czyli nie spowoduje trudnych do odwrócenia skutków. Samo bowiem wykonanie obowiązku polegającego na zapłacie określonej sumy pieniężnej nie wywoła nieodwracalnych skutków, gdyż ewentualne uchylenie zaskarżonego postanowienia spowoduje konieczność zwrotu wyegzekwowanej należności.
Podnosząc zarzut możliwości utraty płynności finansowej Spółki, skarżąca nie przedstawiła dokumentów, które pozwoliłyby ocenić, w jakiej sytuacji finansowej się znajduje, jakie uzyskuje dochody i jakie posiada rezerwy finansowe. W szczególności nie przedstawiła aktualnego sprawozdania finansowego Spółki.
W związku z powyższym stwierdzić należy, że skarżąca nie uprawdopodobniła, że wykonanie zaskarżonego postanowienia spowodowałoby trudne do odwrócenia skutki lub niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody.
W świetle powyższego zaskarżone postanowienie uznać należało za prawidłowe. Zażalenie zaś jako pozbawione uzasadnionych podstaw podlegało oddaleniu, co orzeczono na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a.