Postanowienie NSA z 2 lutego 2011 r., I OZ 70/11

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 2 lutego 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 3 listopada 2010 r., sygn. akt II SO/Sz 13/10 o wymierzeniu Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w S. grzywny w kwocie 50 zł (pięćdziesiąt) złotych postanawia:

Skład

Sędzia NSA Anna Łukaszewska-Macioch przewodniczący

Sentencja

oddalić zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 3 listopada 2010 r. sygn. akt II SO/Sz 13/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na wniosek J. C., wymierzył Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w S. grzywnę w kwocie 50 zł "za pozostawienie bez biegu i odpowiedzi pisma: skargi z 14 października 2009 r. na bezczynność Urzędu" w sprawie (...) dotyczącej jego skargi na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji tego Kolegium z dnia (...) sierpnia 2009 r. (...).

W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, że skarga z dnia 14 października 2009 r. J. C. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. w przedmiocie rozpoznania jego wniosku z 7 września 2009 r. dotyczącego stwierdzenia nieważności decyzji z dnia (...) sierpnia 2009 r. nr (...) wpłynęła do organu w dniu 20 października 2009 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. skargę J. C. z dnia 14 października 2009 r. wraz z odpowiedzią przesłało sądowi w dniu 20 listopada 2009 r.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. odpowiadając na wniosek o wymierzenie grzywny wyjaśniło, że w dniu 30 lipca 2010 r. doręczono Kolegium prawomocne orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 20 maja 2010 r., sygn. akt II SAB/Sz 166/09, które zobowiązuje organ do rozpoznania wniosku J. C. z dnia 7 września 2009 r. o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia (...) sierpnia 2009 r. nr (...), w terminie 30 dni od dnia doręczenia akt organowi. Organ wskazał, że na wniosek J. C. z dnia 7 września 2009 r. udzieliło jedynie odpowiedzi pismem z dnia 7 października 2009 r. nr (...), w którym poinformowało o tym, że wyżej wymieniona decyzja jest decyzją ostateczną i służyło na nią prawo wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uwzględnił wniosek J. C., a wymierzając grzywnę Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w S. wskazał, że organ winien przekazać sądowi skargę wraz z odpowiedzią i aktami administracyjnymi najpóźniej do dnia 19 listopada 2009 r., a przekazał 20 listopada 2009 r., zatem po przekroczeniu terminu określonego w tym przepisie. Dlatego wniosek skarżącego o wymierzenie grzywny Sąd uznał za zasadny z tym tylko, że organem w rozpatrywanej sprawie nie jest Prezes Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. lecz Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. - zgodnie z art. 17 pkt 1 K.p.a., co nie miało wpływu na ocenę zasadności wniosku. Orzekając grzywnę Sąd miał na uwadze nieznaczne – jednodniowe opóźnienie w przekazaniu skargi wraz z odpowiedzią na skargę, incydentalny charakter tego zdarzenia, a z drugiej strony brak racjonalnego wyjaśnienia tego opóźnienia przez organ, co skłoniło Sąd do wymierzenia grzywny, choć w minimalnym jej wymiarze.

J. C. zaskarżył postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie zażaleniem w części odnoszącej się do wysokości wymierzonej grzywny.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie wniesione w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 54 § 1 P.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. W myśl § 2 tego artykułu organ przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. W razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 P.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a., to jest do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Oznacza to, że przesłanką wymierzenia grzywny jest sam fakt nieprzekazania skargi sądowi administracyjnemu, bez względu na jego przyczyny.

Wysokość grzywny ustawodawca pozostawił uznaniu sądu administracyjnego. Natomiast wymierzając grzywnę sąd powinien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności danej sprawy, w tym między innymi przyczyny niewypełnienia przez organ ciążącego na nim obowiązku, na co zasadnie wskazał Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym postanowieniu.

W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. nie przekazało do Sądu skargi J. C. na bezczynność tego organu wraz z odpowiedzią na skargę w zakreślonym ustawą terminie, czemu zresztą organ nie zaprzeczył.

Organ, który do 19 listopada 2009 r. był zobowiązany przekazać skargę doręczoną organowi 19 października 2009 r., przekazując ją w dniu 20 listopada 2009 r. pozostawał w zwłoce.

Zastosowanie w tej sytuacji przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wobec organu środka przewidzianego w art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 P.p.s.a. jest w pełni uzasadnione.

Odnosząc się zaś do zarzutu nieadekwatności wysokości wymierzonej organowi grzywny Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że grzywna w kwocie 50 zł nie pozostaje w rażącej dysproporcji do okoliczności, w jakich doszło do jej wymierzenia, a w szczególności do przyczyn opóźnienia w przekazaniu skargi wraz z aktami sprawy do Sądu, a także do samego czasu trwania tego opóźnienia. Tym samym należało uznać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, działając w ramach powierzonej mu w tym zakresie dyskrecjonalnej władzy, wymierzył organowi administracji publicznej grzywnę w stosownej wysokości. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji właściwie ocenił stopień zaniedbania obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 P.p.s.a.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.