Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie umorzył, na podstawie art. 249a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), postępowanie z wniosku M. G. o przyznanie prawa pomocy. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, iż rozpoznawany wniosek jest już kolejnym złożonym w sprawie. Referendarz sądowy, postanowieniem z dnia 9 listopada 2015 r. umorzył postępowanie z wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów postępowania, bowiem skarżąca korzysta z ustawowego zwolnienia od obowiązku ponoszenia takich kosztów. Tym samym postanowieniem ustanowiono dla strony pełnomocnika z urzędu, którego wyznaczyła Okręgowa Rada Adwokacka w Warszawie. Skarżąca nadal korzysta z przyznanego jej prawa pomocy, mimo wypowiedzenia pełnomocnictwa ustanowionemu adwokatowi. Z uwagi na powyższe okoliczności, zdaniem Sądu, rozpoznawanie kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy, w tym samym co do tej pory zakresie, było zbędne.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła M. G., wskazując, że jej zdaniem orzeczenie to jest nieważne.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Art. 249a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako "P.p.s.a", stanowi, iż w razie gdy rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy stało się zbędne, postępowanie w przedmiocie przyznania prawa pomocy umarza się. Przepis ten znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie, w myśl art. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., nr 658). Jak zauważył to Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skarżąca zwracała się już wcześniej z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy. Postanowieniem z dnia 9 listopada 2015 r. referendarz sądowy rozpoznał wniosek strony, przyznając jej prawo pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu. Jednocześnie umorzono postępowanie w zakresie zwolnienia skarżącej od kosztów sądowych.
W tym miejscu wyjaśnienia wymaga, że zwolnienie z tego obowiązku nie wynika – jak to twierdzi skarżąca – z faktu, że jest ona osobą bezrobotną, czy też poszukującą pracy. Art. 239 § 1 ust. 1 lit. b P.p.s.a. stanowi wprost, że kosztów sądowych nie uiszczają osoby, których skarga dotyczy spraw z zakresu statusu bezrobotnego, zasiłków oraz innych należności i uprawnień przysługujących osobie bezrobotnej. Przedmiotem skargi M. G. było postanowienie Wojewody Mazowieckiego, którym odmówiono skarżącej przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji orzekającej o utracie przez nią statusu osoby poszukującej pracy. Oznacza to, że przedmiot skargi mieści się w szeroko pojętym przedmiocie "bezrobocia", co pozwala jej na korzystanie z ustawowego zwolnienia od obowiązku ponoszenia kosztów w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Zwolnienie to przysługuje stronie z mocy samego prawa, dlatego też nie ma potrzeby, aby Sąd wydawał jakiekolwiek orzeczenie potwierdzające ten stan i z tego też powodu umorzone było postępowanie o przyznanie prawa pomocy w tym zakresie.
Słusznie także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, iż przyznanie M. G. prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu pozostaje w mocy, niezależnie od faktu, że skarżąca wypowiedziała pełnomocnictwo ustanowionemu przez ORA w Warszawie adwokatowi. Jeśli skarżąca była niezadowolona z działającego w jej imieniu pełnomocnika, to winna była wystąpić do właściwego samorządu zawodowego o wyznaczenie innego reprezentanta. Sąd, który rozstrzygnął już kwestię przyznania prawa pomocy, nie jest władny do orzekania po raz kolejny w tym samym przedmiocie.
Zasadnie więc Sąd I instancji przyjął, iż złożony w sprawie kolejny wniosek dotyczył kwestii już rozstrzygniętej, zatem zbędnym było jego rozpoznanie, a postanowienie o umorzeniu postępowania w tym zakresie odpowiada prawu.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.