Postanowienie NSA z 15 lipca 2016 r., I OZ 755/16

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 15 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia C.W. na pkt 2 postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 kwietnia 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 2397/13 o odrzuceniu zażalenia na postanowienie z dnia 26 czerwca 2015 r.

Sprawa

w sprawie ze skargi C. W. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie świadczenia przedemerytalnego postanawia oddalić zażalenie.

Skład

Sędzia NSA Jolanta Rudnicka przewodniczący

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 24 września 2014 r. oddalił skargę C. W. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] listopada 2013 r. w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie świadczenia przedemerytalnego.

W dniu 3 listopada 2014 r. skarżąca wystąpiła do Sądu z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. Postanowieniem z dnia 14 listopada 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. Wyznaczony przez Okręgową Radę Adwokacką w Warszawie pełnomocnik w dniu 2 marca 2015 r. wystąpił do Sądu z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, natomiast w dniu 7 kwietnia 2015 r. pełnomocnik skarżącej uzupełniła braki formalne wniosku poprzez złożenie skargi kasacyjnej od wyroku z dnia z dnia 24 września 2014 r.

Postanowieniem z dnia 5 maja 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, wskazując w uzasadnieniu, że wniosek ten jest spóźniony.

Następnie postanowieniem z dnia 26 czerwca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę kasacyjną jako wniesioną z uchybieniem terminu.

W piśmie z dnia 16 lipca 2015 r. (data wniesienia) skarżąca wskazała, że wnosi o "przywrócenie terminów do rozpatrzenia skargi kasacyjnej, w tym zmianę postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o odrzuceniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej z dnia 5 maja br. sygn. akt II SA/Wa 2397/13., oraz postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 czerwca br. sygn. akt II SA/Wa 2397/13 w sprawie odrzucenia skargi kasacyjnej."

W uzasadnieniu wniosku wskazała, że z uwagi na obowiązujące przepisy nie miała możliwości wniesienia samodzielnie skargi kasacyjnej. Podniosła, że w sprawie został wyznaczony pełnomocnik z urzędu, który uchybił terminom, na co wniosła skargę do Okręgowej Rady Adwokackiej w Warszawie. Wskazała, że w związku z tym, iż w sprawie została sporządzona skarga kasacyjna przez adwokata, wnosi o jej rozpoznanie. Podała również, że o postanowieniach Sądu dowiedziała się w dniu 9 lipca 2015 r. z otrzymanych od pełnomocnika kopii dokumentów. Pismo to zostało podpisane osobiście przez skarżącą.

Postanowieniem z dnia 26 października 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił wniosek skarżącej o zmianę postanowień z dnia 5 maja 2015 r. oraz z dnia 26 czerwca 2015 r.

Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 26 stycznia 2016 r., sygn. akt I OZ 1843/15, uchylił zaskarżone postanowienie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, rozpoznanie przez Sąd pierwszej instancji wniosku skarżącej z dnia 16 lipca 2015 r. w trybie art. 165 p.p.s.a. było nieuzasadnione.

Przy piśmie z dnia 11 lutego 2016 r. Sąd przesłał pełnomocnikowi skarżącej wyznaczonemu w dniu 7 września 2015 r. kopię pisma skarżącej z dnia 16 lipca 2016 r. i wezwał go do sprecyzowania powyższego pisma poprzez wskazanie celu w jakim zostało ono wniesione, a w szczególności, czy pismo to stanowi zażalenia na postawienia WSA w Warszawie z dnia 5 maja 2015 r., sygn. akt II SA/Wa 2397/13, o odrzuceniu wniosku o przywróceniu terminu do wniesienia skargi kasacyjnej oraz z dnia 26 czerwca 2015 r., sygn. akt II SA/Wa 2397/13, o odrzuceniu skargi kasacyjnej.

W piśmie z dnia 8 marca 2016 r. pełnomocnik skarżącej podał, że wskazane wyżej pismo skarżącej stanowi zażalenie na postawienie z dnia 5 maja 2015 r. oraz z dnia 26 czerwca 2015 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do ich wniesienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2016 r. przywrócił skarżącej termin do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia 5 maja 2015 r. (pkt 1) oraz odrzucił zażalenie na postanowienie z dnia 26 czerwca 2015 r. (pkt 2).

Odnośnie rozstrzygnięcia zawartego w pkt 2 postanowienia, Sąd wskazał, że zażalenie skarżącej na postanowienie z dnia 26 czerwca 2015 r. nie spełnia wymogu określonego w art. 194 § 4 p.p.s.a., albowiem zostało sporządzone osobiście przez skarżącą. Bez znaczenia jest fakt, iż pismo precyzujące to zażalenie zostało sporządzone przez profesjonalnego pełnomocnika. Osobiste sporządzenie zażalenia od postanowienia o odrzuceniu skargi kasacyjnej, w sytuacji gdy powołany wyżej przepis dla dokonania tej czynności przewiduje przymus adwokacko-radcowski, powoduje, iż zażalenie to jest obarczone brakiem, który nie może być uzupełniony.

Sąd wyjaśnił końcowo, że w związku z tym, iż zażalenie z opisanych wyżej względów podlegało odrzuceniu, nie rozpoznawał wniosku skarżącej o przywrócenie terminu do jego wniesienia.

Zażalenie na pkt 2 postanowienia z dnia 20 kwietnia 2016 r. wniosła C. W., reprezentowana przez pełnomocnika, podnosząc, że WSA w Warszawie pominął zażalenie z dnia 3 grudnia 2015 r., które zostało sporządzone przez adwokata i dotyczyło w istocie także postanowienia o odrzuceniu skargi kasacyjnej, choć nie zostało to wypowiedziane wprost.

W zażaleniu zawarto również wniosek o przyznanie pełnomocnikowi z urzędu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie jest niezasadne.

Zgodnie z treścią art. 194 § 4 p.p.s.a. zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego. Przepis art. 175 § 2 i 3 stosuje się odpowiednio. Niezachowanie przymusu adwokacko-radcowskiego w odniesieniu do zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej czyni wniesienie takiego zażalenia niedopuszczalnym i na podstawie art. 178 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. skutkuje jego odrzuceniem.

Z akt niniejszej sprawy wynika, że skarżąca wniosła osobiście sporządzone zażalenie na postanowieniem Sądu z dnia 26 czerwca 2015 r. odrzucające skargę kasacyjną. W tej sytuacji Sąd prawidłowo uznał, że przedmiotowe zażalenie należało odrzucić jako uchybiające wymogowi określonemu w art. 194 § 4 p.p.s.a.

Powyższego uchybienia nie może konwalidować, jak chce tego skarżąca, wniesienie zażalenia z dnia 3 grudnia 2015 r. przez profesjonalnego pełnomocnika. Przedmiotowe zażalenie dotyczyło bowiem postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2015 r. o odrzuceniu wniosku o zmianę postanowień, co wprost wynika z jego treści.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), postanowił jak w sentencji.

Naczelny Sąd Administracyjny nie rozpoznał wniosku dotyczącego przyznania wynagrodzenia ustanowionemu z urzędu pełnomocnikowi skarżącej, bowiem należne od Skarbu Państwa wynagrodzenie pełnomocnika z urzędu przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258 - 261 powołanej ustawy po złożeniu przez pełnomocnika stosownego oświadczenia.