Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 26 lutego 2009 r. sygn. akt II SAB/Rz 42/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę R. M. na bezczynność Podkarpackiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Rzeszowie w przedmiocie przywrócenia terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania administracyjnego i wznowienia postępowania zakończonego ostateczna decyzją Powiatowego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Rzeszowie z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...] zwalniającą wnioskodawcę z zajmowanego stanowiska specjalisty w Wydziale [...] i mianującą go z dniem [...] lipca 2006 r. na stanowisko specjalisty w Zespole I Wydziału [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w Rzeszowie. Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem został doręczony skarżącemu w dniu 30 marca 2009 r. Natomiast R. M. w dniu 1 kwietnia 2009 r. złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o uzupełnienie wyroku w sprawie II SAB/Rz 42/08, składając jednocześnie przedmiotowy wniosek.
Postanowieniem z dnia 5 maja 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odmówił przywrócenia terminu do złożenia wniosku o uzupełnienie wyroku tego sądu z dnia 26 lutego 2009 r. W uzasadnienie postanowienia Sąd podniósł, że termin o jakim mowa w art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwanej dalej p.p.s.a.) jest terminem prawa procesowego i może być przywrócony po spełnieniu przesłanek z art. 86 i art. 87 p.p.s.a. Zdaniem Sądu wnioskodawca nie uprawdopodobnił, że uchybienie terminu nie zostało przez niego zawinione. Przedmiot rozstrzygnięcia w sprawie bezczynności organu został określony w części wstępnej wyroku "na bezczynność..... w przedmiocie przywrócenia terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania administracyjnego i wznowienia postępowania administracyjnego". Sąd zwrócił uwagę, że wnioskodawca uczestniczył w rozprawie sądowej poprzedzającej ogłoszenie wyroku i w jego obecności przewodniczący składu orzekającego odczytał wyrok, który określa też zakres skargi na bezczynność organu. Sąd nie uznał za istotną okoliczność podniesioną we wniosku, że dopiero z uzasadnienia wyroku skarżący dowiedział się o tym, iż nie orzeczono o całości skargi, bowiem o zakresie rozstrzygnięcia decyduje treść wyroku. O treści wyroku skarżący natomiast dowiedział się na rozprawie sądowej.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył R. M. domagając się jego uchylenia i zwrot sprawy sądowi wojewódzkiemu celem uzupełnienia wyroku poprzez orzeczenie o całości skargi. Skarżący wniósł o uwzględnienie okoliczności braku zawinienia z jego strony w uchybieniu czternastodniowemu terminowi argumentując tym, iż nawet przy zachowaniu najwyższej staranności nie można było stwierdzić podczas ogłoszenia sentencji wyroku istnienia przesłanek do wystąpienia z wnioskiem o uzupełnienie wyroku. Brak było możliwości zredagowania wniosku o uzupełnienie wyroku w sytuacji, gdy skarżący nie miał wiedzy, iż Sąd rozpoznając jego sprawę nie odniósł się do całości skargi. Wobec nie orzeczenia o całości skargi pozbawiono skarżącego możliwości wniesienia skutecznej skargi kasacyjnej, gdyż kontrola działalności administracji publicznej, dokonywana przez Naczelny Sąd Administracyjny nie oznacza powtórnego badania legalności zaskarżonego aktu administracyjnego w jego całokształcie. Przedmiotem badań skargi kasacyjnej mogą być jedynie okoliczności będące uprzednio przedmiotem rozważań Sądu I instancji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 157 § 1 p.p.s.a. strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Termin ten podlega przywróceniu na zasadach ogólnych.
W przedmiotowej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 26 lutego 2009 r. oddalił skargę R. M. na bezczynność Podkarpackiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Rzeszowie, a zatem czternastodniowy termin do ewentualnego zgłoszenia wniosku o uzupełnienie wyroku rozpoczął swój bieg od dnia ogłoszenia tj. 26 lutego 2009 r.
Przedmiotem kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego jest postanowienie odmawiające przywrócenia terminu do złożenia wniosku o uzupełnienie wyroku, z uwagi na brak uprawdopodobnienia przez skarżącego, że uchybienie terminu nie zostało przez niego zawinione.
Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wówczas, gdy strona w sposób przekonujący uprawdopodobni brak swojej winy. Brak winy - jak słusznie stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie - należy rozumieć jako dopełnienie przez stronę obowiązku dołożenia należytej staranności wymaganej przy podejmowaniu czynności procesowej. W przedmiotowej sprawie skarżący jako przyczynę uchybienia terminowi wskazał, że dopiero z uzasadnienia wyroku (który otrzymał 30 marca 2009 r.) powziął wiadomość o tym, iż Sąd nie orzekł o całości skargi. Według skarżącego od tego też dnia ustała przyczyna uchybienia terminu i dopiero wtedy mógł wnieść wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o uzupełnienie wyroku. Okoliczność ta nie może zostać uznana za przyczynę wskazującą na brak winy w uchybieniu terminu, bowiem skarżący uczestniczył w rozprawie sądowej w dniu 26 lutego 2009 r. i był obecny przy ogłoszeniu orzeczenia. Tym bardziej, że wykładnia językowa oraz systemowa art. 157 § 1 p.p.s.a. nakazuje odnosić wniosek o uzupełnienie wyroku wyłącznie do jego sentencji, a nie uzasadnienia (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 20 lipca 2005 r., sygn. akt II OZ 608/05 - niepubl, z dnia 10 marca 2008 r. - Lex nr 348205).
W związku z powyższym należy podzielić pogląd Sądu I instancji, iż skarżący nie uprawdopodobnił braku swojej winy w uchybieniu terminu, a zatem nie było podstawy określonej w art. 86 § 1 p.p.s.a. do przywrócenia tego terminu.
W tym stanie rzeczy zażalenie podlega oddaleniu na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.