Postanowienie NSA z 5 grudnia 2024 r., I OZ 761/24

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 5 grudnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia T. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 18 września 2024 r., sygn. akt II SO/Lu 18/24 o odrzuceniu wniosku T. W. o wymierzenie grzywny Wójtowi Gminy N. za niezastosowanie się do obowiązku przekazania skargi z 28 września 2023 r. na bezczynność tego organu w zakresie wykonania decyzji w przedmiocie usług opiekuńczych postanawia:

Skład

Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska przewodniczący

Sentencja

oddalić zażalenie

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z 18 września 2024 r. odrzucił wniosek T. W. o wymierzenie grzywny Wójtowi Gminy N. za niezastosowanie się do obowiązku przekazania skargi z 28 września 2023 r. na bezczynność tego organu w zakresie wykonania decyzji w przedmiocie usług opiekuńczych. W uzasadnieniu Sąd I instancji podał, że postanowieniem z 4 września 2024 r., wydanym w sprawie o sygn. akt II SO/Lu 17/24, oddalił wniosek T. W. o ukaranie grzywną Wójta Gminy N. za nieprzekazanie do sądu skargi z 28 września 2023 r. na bezczynność tego organu w zakresie wykonania decyzji w przedmiocie usług opiekuńczych (tj. decyzji Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w N. z 11 stycznia 2021 r., znak: OPS.4530.1.2021 oraz decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z 16 kwietnia 2021 r., znak: SKO.41/344/OS/2021). Postanowienie to zostało doręczone wnioskodawczyni 13 września 2024 r., a zatem jest jeszcze otwarty termin na jego zaskarżenie. Z tego względu, skoro nadal toczy się sprawa z wniosku T. W. o ukaranie grzywną Wójta Gminy N. za nieprzekazanie do sądu wniesionej przez nią skargi z 28 września 2023 r., kolejny wniosek w tym przedmiocie Sąd I instancji odrzucił na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 w związku z art. 64 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935.; dalej jako: P.p.s.a.).

Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła skarżąca.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a. (mającym, na mocy art. 64 § 3 P.p.s.a., odpowiednie zastosowanie do wniosku o wszczęcie postępowania) sąd odrzuca skargę (wniosek), jeżeli sprawa objęta skargą (wnioskiem) pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Warunkiem umożliwiającym zastosowanie przywołanego przepisu jest tożsamość wcześniej wszczętej sprawy sądowoadministracyjnej z tą, w której wniesiono skargę (wniosek). Należy wyjaśnić, że o tożsamości spraw można mówić wówczas, gdy występuje między nimi tożsamość elementów podmiotowych i przedmiotowych. Tożsamość podmiotowa dotyczy podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków, zaś tożsamość przedmiotowa ma miejsce, gdy identyczna jest treść tych praw i obowiązków oraz ich podstawa prawna i faktyczna (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 października 2018 r., sygn. akt I OZ 798/18).

Mając powyższe na uwadze należy wskazać, że wnioski złożone w sprawie o sygn. akt II SO/Lu 17/24, jak i w rozpoznawanej sprawie dotyczyły wymierzenia organowi grzywny za nieprzekazanie skargi wraz z aktami i odpowiedzią na skargę w przewidzianym terminie, a krąg stron obu postępowań, co prawidłowo odnotował Sąd I instancji, był ten sam. Niewątpliwie też wniosek dotyczył tej samej skargi i tych samych akt. Postępowanie zaś w sprawie o sygn. akt II SO/Lu 17/24 zostało już zakończone, bowiem Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 19 listopada 2024 r. w sprawie o sygn. akt I OZ 707/24 oddalił zażalenie skarżącej na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 4 września 2024 r., sygn. akt II SO/Lu 17/24 o oddaleniu jej wniosku o wymierzenie grzywny Wójtowi Gminy N. za nieprzekazanie sądowi skargi wraz z aktami i odpowiedzią na skargę. Skoro zatem w obu tych sprawach zachodzi tożsamość zarówno po stronie przedmiotowej, jak i podmiotowej, to uzasadnione jest zastosowanie art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a. i odrzucenie kolejnego wniosku w tym przedmiocie.

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji.