Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 23 maja 2018 r. sygn. akt II SA/Wa 1140/17 na podstawie art. 178 w związku z art. 176 § 2 i art. 177a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017, poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.) odrzucił skargę kasacyjną J. T. od wyroku z dnia 9 stycznia 2018 r. wydanego w sprawie z jego skargi na postanowienie Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie wszczęcia postępowania o zmianę ostatecznej decyzji.
W uzasadnieniu wskazano, że w skardze kasacyjnej nie został zawarty wniosek o rozpoznanie jej na rozprawie ani oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy. Po wystosowanym przez Sąd wezwaniu do uzupełnienia tego braku formalnego, skarżący kasacyjnie nadesłał w przepisanym terminie oświadczenie, że jest mu obojętne, czy wniesiony przez niego środek zaskarżenia zostanie rozpoznany na rozprawie, czy na posiedzeniu niejawnym. W ocenie Sądu I instancji oświadczenie to nie spełnia wymagań z art. 176 § 2 p.p.s.a., bowiem nie wynika z niego, jakie jest w istocie żądanie strony skarżącej kasacyjnie.
Zażalenie na to postanowienie złożył J. T., wnosząc o jego uchylenie. Podniósł, że złożył w zakreślonym terminie oświadczenie co do sposobu rozpoznania skargi kasacyjnej. Treść tego oświadczenia wskazuje w jego ocenie jednoznacznie na wolę zrzeczenia się rozprawy. Dodał, że jeśli Sąd I instancji powziął wątpliwość w kwestii jego intencji, powinien ponowić wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi kasacyjnej. Zdaniem wnoszącego zażalenie zaskarżone postanowienie dotknięte jest nadmiernym rygoryzmem, w rzeczywistości nie było bowiem przeszkody, aby skarga kasacyjna mogła otrzymać prawidłowy bieg.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 176 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018, poz. 1302 ze zm., dalej: p.p.s.a.) poza wymaganiami, o których mowa w § 1, skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma strony oraz zawierać wniosek o jej rozpoznanie na rozprawie albo oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy. W myśl art. 177a p.p.s.a. jeżeli skarga kasacyjna nie spełnia wymagań przewidzianych w art. 176, innych niż przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, przewodniczący wzywa stronę do usunięcia braków w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Zgodnie natomiast z art. 178 tej ustawy wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.
W niniejszej sprawie skarżący kasacyjnie w odpowiedzi na wezwanie Sądu do uzupełnienia braku formalnego wniesionego środka zaskarżenia poprzez złożenie wniosku o rozpoznanie go na rozprawie lub oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy, w przepisanym terminie złożył oświadczenie o następującej treści: "Jest mi obojętne czy skarga kasacyjna zostanie rozpoznana na rozprawie czy na posiedzeniu niejawnym byle wnikliwie zostały zbadane moje zarzuty.". W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego trzeba przyznać rację wnoszącemu zażalenie co do tego, że odrzucenie złożonej przez niego skargi kasacyjnej było niezasadne. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela pogląd wyrażony w wyroku NSA z dnia 8 stycznia 2016 sygn. akt I OSK 1676/15, że ewentualne odrzucenie środka zaskarżenia powinno nastąpić, gdy mimo wezwania Sądu brak formalny nie zostanie przez stronę w ogóle usunięty i nie można mu nadać prawidłowego biegu.
Nie wywołuje natomiast automatycznie takiego skutku przypadek, gdy strona wykonała czynność procesową, do której została wezwana, lecz uczyniła to w sposób niewłaściwy. W zależności od okoliczności konkretnej sprawy ocenie podlega to, czy pismu można nadać prawidłowy bieg, czy też konieczne jest ponowienie wezwania o usunięcie dostrzeżonych braków formalnych. Powyższe stanowisko zostało podzielone w doktrynie - por. B. Dauter, Komentarz do art. 176 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [w:] B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2018, Pkt 5. W rozpoznawanej sprawie J. T. wykonał w wyznaczonym terminie wymaganą czynność procesową - złożył oświadczenie woli dotyczące sposobu rozpoznania wniesionej przez niego skargi kasacyjnej. Nie uczynił tego w sposób w pełni właściwy, bowiem w treści złożonego oświadczenia nie zawarł wyrażenia: "zrzekam się rozprawy" lub innego o tożsamym znaczeniu.
Biorąc jednak pod uwagę treść przedmiotowego pisma oraz sam jego tytuł (zostało określone jako oświadczenie, a nie jako wniosek), uznać należy, że intencją skarżącego kasacyjnie było w istocie zrzeczenie się rozprawy. W konsekwencji brak jest przeszkód do nadania skardze kasacyjnej biegu procesowego.
W tej sytuacji na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone postanowienie.