Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 19 listopada 2019 r., sygn. akt II SAB/Wa 747/19 w pkt 1. odrzucił skargę Stowarzyszenia [...] z siedzibą w W. na bezczynność [...] S.A. z siedzibą w W. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej w sprawie z wniosku z dnia 26 sierpnia 2016 r.; w pkt 2. orzekł o zwrocie uiszczonego wpisu sądowego od skargi.
W uzasadnieniu Sąd wskazał, że analiza akt sprawy prowadzonej pod sygn. akt II SAB/Wa 706/16, jak i niniejszej sprawy wskazuje na tożsamość przedmiotu – dotyczy ona bowiem tego samego wniosku o udostępnienie informacji publicznej, jak i tożsamość podmiotów – z uwagi na to, iż obie skargi wniósł ten sam skarżący względem tego samego organu administracji publicznej. Sąd podkreślił, że złożona w sprawie o sygn. akt II SAB/Wa 706/16 skarga została rozpoznana wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 marca 2017 r.
Wobec tego Sąd uznał, że skoro sprawa o sygn. II SAB/Wa 706/16 została już prawomocnie osądzona, niniejsza sprawa objęta tożsamym przedmiotem i pomiędzy tymi samymi stronami nie może zostać rozstrzygnięta przez Sąd, a zatem skarga jest niedopuszczalna. W ocenie Sądu bez wpływu na powyższą ocenę pozostanie fakt, iż w skardze strona skarżąca powołuje się na "wniosek z dnia 16 lipca 2019 r.", skoro (jak sama wskazuje) jest to ten sam wniosek (z dnia 26 sierpnia 2016 r.), który był przedmiotem rozpoznania przez Sąd (w sprawie o sygn. akt II SAB/Wa 706/16), tyle że podpisany własnoręcznie przez upoważnionych przedstawicieli strony skarżącej.
Na powyższe postanowienie skarżące Stowarzyszenie wniosło zażalenie wskazując, że skarga, która była skierowana w niniejszej sprawie (II SAB/Wa 747/19) dotyczy bezczynności organu, która miała miejsce po wydaniu wyroku II SAB/Wa 706/16. W ocenie Stowarzyszenia nie ma znaczenia, że u podstaw obydwu spraw legł ten sam wniosek o udostępnienie informacji publicznej podczas, gdy obydwie skargi (w sprawach II SAB/Wa 706/16 i II SAB/Wa 747/19) dotyczą innego zakresu bezczynności organu. Podkreślono, że w drugiej ze skarg (II SAB/Wa 747/19) wskazano, że bezczynność wprost wynika z podpisanego wniosku z dnia 16 lipca 2019 r., którego nierozpatrzenie – siłą rzeczy – nie mogło być przedmiotem skargi na bezczynność w sprawie II SAB/Wa 706/16.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – dalej "p.p.s.a."), sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Niedopuszczalne jest bowiem wywodzenie kolejnych środków zaskarżenia skierowanych przeciw prawomocnemu orzeczeniu lub sprawie w toku. O tożsamości spraw administracyjnych można mówić wówczas, gdy występuje między nimi tożsamość elementów podmiotowych i przedmiotowych. Tożsamość podmiotowa dotyczy podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków. Tożsamość przedmiotowa ma zaś miejsce, gdy identyczna jest treść tych praw i obowiązków oraz ich podstawa prawna i faktyczna.
Należy uznać, że w niniejszej sprawie Sąd I instancji zasadnie uznał, że złożona skarga na bezczynność dotyczy tego samego wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 26 sierpnia 2016 r., który to wniosek złożył ten sam podmiot wnoszący (Stowarzyszenie [...] z siedzibą w W.) względem tego samego organu administracji publicznej ([...] S.A. z siedzibą w W.), a sprawa następnie została rozstrzygnięta przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 23 marca 2017r., sygn. akt II SAB/Wa 706/16. Dalej, w w/w sprawie orzekał Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 5 kwietnia 2019 r., sygn. akt I OSK 1483/17.
Wobec powyższego uznać należało, że sprawa objęta tożsamym przedmiotem i pomiędzy tymi samymi stronami nie może być ponownie rozstrzygnięta, a więc skarga jest niedopuszczalna. Zachodzi bowiem powaga rzeczy osądzonej, co skutkuje odrzuceniem każdego środka prawnego wniesionego w celu podważenia w/w wyroków. Zatem Sąd I instancji zasadnie odrzucił skargę – zgodnie z art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.