Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 17 stycznia 2013 r. sygn. akt I SA/Wa 2404/12 na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, oddalił skargę T. B. na postanowienie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] października 2012 r. Nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego. Jednocześnie Sąd zarządził o przesłaniu wskazanego orzeczenia stronom postępowania, pouczając o terminie i trybie zaskarżenia wydanego postanowienia.
Pismem nadanym w dniu 18 stycznia 2013 r. skarżąca wniosła o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia powołanego wyżej wyroku podając, że o wydaniu orzeczenia z dnia 17 stycznia 2013 r. dowiedziała się z rozmowy telefonicznej z Sądem.
Postanowieniem z dnia 4 marca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił sporządzenia uzasadnienia wyroku z uwagi na przedwczesne złożenie wniosku.
W wyniku wniesionego przez skarżącą zażalenia, Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 13 czerwca 2013 r. sygn. akt I OZ 468/13 uchylił orzeczenie Sądu pierwszej instancji i przekazał mu sprawę do ponownego rozpoznania w uzasadnieniu wskazując, że zgodnie z art. 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Z 2012 r., poz. 270), sąd administracyjny powinien udzielać stronom występującym w sprawie bez adwokata lub radcy prawnego potrzebnych wskazówek, co do czynności procesowych oraz pouczać ich o skutkach prawnych tych czynności i skutkach zaniedbań. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przy ponownym rozpoznaniu sprawy, Sąd pierwszej instancji powinien rozważyć, czy w takiej sytuacji, w przypadku braku w aktach sprawy dowodu pouczenia strony o możliwości i sposobie złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia, może to stanowić okoliczność uzasadniającą uwzględnienie tego wniosku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 26 czerwca 2013 r., sygn. akt I SA/Wa 2404/12, odmówił sporządzenia uzasadnienia wyroku tegoż Sądu z dnia 17 stycznia 2013 r. uznając, że został on złożony przedwcześnie.
Na to postanowienie skarżąca złożyła zażalenie podnosząc, że dowód zwrotnego potwierdzenia odbioru dotyczy odebrania wyłącznie odpisu sentencji wyroku, a nie pouczenia, którego nie otrzymała. Dlatego właśnie strona dzwoniła do informacji sądowej celem wyjaśnienia, jakie było rozstrzygniecie sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
na wstępie zaznaczyć należy, że w niniejszej sprawie orzekał już Naczelny Sąd Administracyjny, który postanowieniem z dnia 13 czerwca 2013 r., sygn. akt I OZ 468/13, uchylił postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 marca 2013 r., sygn. akt I SA/Wa 2404/12 i przekazał sprawę temuż Sądowi do ponownego rozpoznania. W niniejszej sprawie miał zatem zastosowanie art. 190 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który stanowi, że sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Sąd pierwszej instancji nie zastosował się jednak do wskazówek Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartych w powołanym wyżej postanowieniu.
Jak wynika z akt rozpoznawanej sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w dniu 17 stycznia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 119 pkt 2 powołanej ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wydał wyrok oddalający skargę. Jak wynika z oświadczenia skarżącej, w dniu 18 stycznia 2013 r. po telefonicznym kontakcie z Sądem, uzyskała informację co do treści zapadłego wyroku (bez pouczenia o sposobie i trybie złożenia wniosku o jego uzasadnienie), a następnie w tymże dniu złożyła wniosek o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia tegoż wyroku. Natomiast odpis sentencji wyroku, o którym mowa, wraz ze stosownym pouczeniem skarżąca otrzymała w dniu 25 stycznia 2013r.
Skoro zatem w dacie składania wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku (w dniu 18 stycznia 2013 r.) skarżąca nie była pouczona o sposobie i trybie jego złożenia, przy czym działała w sprawie sama, bez pomocy profesjonalnego pełnomocnika to – mając na uwadze art. 6 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – nie można jej postawić zarzutu, że wniosek taki złożyła przedwcześnie. Mając zatem na uwadze okoliczności niniejszej sprawy oraz konstytucyjne prawo do sądu uznać należy, że nie należy zamykać skarżącej tej drogi i możliwości dochodzenia swych praw.
Z tych względów, w okolicznościach niniejszej sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił, jak w sentencji.