Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 4 lipca 2014 r. o sygn. akt VIII SAB/Wa 53/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie umorzył postępowanie sądowe ze skargi S.M. oraz – w punkcie drugim postanowienia – zasądził od Prezydenta Miasta Otwocka na rzecz S.M. kwotę 357 (słownie: trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Zażalenie w przedmiocie kosztów złożył Prezydent Miasta Otwocka. Jego zdaniem skarżący oprócz kosztów sądowych (100 zł) nie poniósł żadnych innych. Strona nie była bowiem reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika.
Pismem z dnia S.M. wniósł o oddalenie zażalenia, wskazując, że był reprezentowany przed WSA przez adwokata, o czym powiadomił Sąd przed rozprawą przedstawiając pełnomocnictwo dla adw. P.M.
Postanowieniem z dnia 26 września 2014 r. o sygn. akt I OZ 788/14 NSA oddalił zażalenie.
Wnioskiem z dnia 7 października 2014 r. S.M., reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł o uzupełnienie ww. postanowienia NSA o orzeczenie o wynagrodzeniu adwokata.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie mógł zostać uwzględniony, gdyż brak jest ku temu podstaw prawnych.
Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują możliwości orzeczenia zwrotu kosztów w postępowaniu zażaleniowym. Przepisy art. 203 i 204 tej ustawy przyznają stronie prawo do zwrotu kosztów w postępowaniu kasacyjnym wszczętym skargą kasacyjną od orzeczenia Sądu pierwszej instancji oddalającego lub uwzględniającego skargę. Tylko w tych przypadkach Naczelny Sąd Administracyjny jest obowiązany do zamieszczenia z urzędu w orzeczeniu rozstrzygnięcia o kosztach, o czym stanowi art. 209 ustawy. Nie budzi wątpliwości fakt, iż przepisy z których wynika obowiązek ponoszenia określonego ciężaru, nie mogą być interpretowane w sposób rozszerzający (zob. postanowienie NSA z 14 października 2014 r. o sygn. akt II OZ 1074/14; postanowienie NSA z 10 października 2014 r. o sygn. akt I OZ 846/14; postanowienie NSA z 3 października 2014 r. o sygn. akt II OZ 1039/14).
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 157 § 1 i 2 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.