Uzasadnienie
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 6 lutego 2017 r. o sygn. akt II SAB/Lu 20/17 Stowarzyszenie O. zostało wezwane do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na bezczynność Wójta Gminy Siennica Różana w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej w kwocie 100 (sto) złotych. Jako podstawę prawną wskazano § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193).
W odpowiedzi na to wezwanie, Stowarzyszenie podniosło, że posiada status organizacji pożytku publicznego. Zaznaczyło, że zgodnie z art. 239 § 2 p.p.s.a., nie mają obowiązku uiszczenia opłat sądowych organizacje pożytku publicznego, działające na podstawie przepisów o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie, w sprawach własnych, z wyjątkiem spraw dotyczących prowadzonej przez te organizacje działalności gospodarczej. Skarżące Stowarzyszenie zaznaczyło, że nie prowadzi działalności gospodarczej, jak też, że stosowne wyjaśnienia były już zawarte w skardze.
Pismem z dnia 20 marca 2017 r. Stowarzyszenie potwierdziło, że powyższa odpowiedź na wezwanie stanowi zażalenie na zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego z dnia 6 lutego 2017 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych zarzutów.
Istota sprawy sprowadza się do kwestii tego, czy względem wniesionej przez Stowarzyszenie skargi znajduje zastosowanie art. 239 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.).
Zgodnie, z art. 239 § 2 p.p.s.a. nie mają obowiązku uiszczania opłat sądowych organizacje pożytku publicznego, działające na podstawie przepisów o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie, w sprawach własnych, z wyjątkiem spraw dotyczących prowadzonej przez te organizacje działalności gospodarczej, a także organizacje pozarządowe oraz podmioty wymienione w art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (Dz. U. z 2016 r. poz. 239 i 395) w sprawach własnych dotyczących realizacji zleconego zadania publicznego na podstawie przepisów o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie. Nie ulega wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że Stowarzyszenie posiada status organizacji pożytku publicznego, co potwierdza dołączony do skargi wydruk z Krajowego Rejestru Sądowego (k. 8 akt sądowych). Z informacji przekazanej przez Stowarzyszenie wynika, że nie prowadzi także działalności gospodarczej.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie znajdzie jednak w analizowanym przypadku zastosowania art. 239 § 2 p.p.s.a., gdyż rozpoznawana sprawa nie jest "sprawą własną" Stowarzyszenie, w rozumieniu wskazanego przepisu.
Na tle kwestii pojęcia "sprawa własna" pojawiła się wątpliwość, czy chodzi tu o sprawę, w której skargę wniosła organizacji pożytku publicznego, czy też o sprawę, której wynik dotyczy sytuacji prawnej (statusu) tej organizacji. Została ona przesądzona w orzecznictwie na rzecz drugiego ze wskazanych zapatrywań. Za węzłowe w tym zakresie należy uznać postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2016 r. o sygn. akt I OZ 1013/16 oraz I OZ 957/16.
W przywołanych postanowieniach NSA wyjaśniono, że kwestia ustawowego zwolnienia od kosztów sądowych jest wyjątkiem od ogólnej zasady wyrażonej w art. 199 p.p.s.a., zgodnie z którą obowiązkiem jest samodzielne ponoszenie przez strony kosztów postępowania, w tym kosztów sądowych. Wszystkie odstępstwa od tej zasady wynikające z regulacji szczególnych, w tym z art. 239 p.p.s.a., muszą być traktowane jako wyjątki podlegające wykładni ścisłej, a niekiedy wręcz zawężającej (por. M. Jagielska, J. Jagielski, P. Gołaszewski, Komentarz do art. 240 [w:] red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2015, s. 907). Reguły te są pomocne przy odkodowaniu pojęcia "sprawy własnej", o której mowa w art. 239 § 2 p.p.s.a. W związku z tym, jak wskazał NSA, pojęcie to odnosić trzeba nie do wykonywanej przez organizację pożytku publicznego działalności statutowej, lecz do pojęcia sprawy administracyjnej, w której skarga została wniesiona, ale w ramach indywidualnego interesu prawnego takiej organizacji.
Sformułowanie "sprawa własna" dotyczy zatem postępowania, w którym przez swoje zachowanie organ władzy publicznej przyznaje lub nakłada określone prawa lub obowiązki wynikające z norm materialnoprawnych. Gdy rozpoznawana sprawa dotyczy realizacji przez stronę skarżącą jej celów statutowych, a zatem sfery działalności zewnętrznej Stowarzyszenia, to nie wpływa bezpośrednio na jego prawa i obowiązki oraz nie zmienia jego sytuacji prawnej. Jak zaznaczył NSA, nie można bowiem utożsamiać "spraw własnych" z działalnością statutową, gdyż w takim przypadku zwolnienie z kosztów przysługiwałoby stronie automatycznie w każdej sprawie dotyczącej udostępnienia informacji publicznej.
Powyższy pogląd podziela w całej rozciągłości Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w sprawie niniejszej. Przedstawione zapatrywanie uznać już należy za utrwalone w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. postanowienia NSA z dnia: 24 listopada 2016 r., I OZ 1331/16; 1 grudnia 2016 r., I OZ 1597/16; 9 grudnia 2016 r., I OZ 1799/16; 18 stycznia 2017 r., I OZ 2132/16; 3 lutego 2017 r., I OZ 165/17; 10 marca 2017 r., I OZ 546/17; 17 marca 2017 r., I OZ 570/17; 5 kwietnia 2017 r., I OZ 673/17; 7 kwietnia 2017 r., I OZ 685/17; 12 kwietnia 2017 r., I OZ 761/17).
Mając na uwadze powyższe wskazać należy na gruncie rozpoznawanej sprawy, że kwestia tego, czy Wójt Gminy Siennica Różana dopuścił się bezczynności w sprawie z wniosku Stowarzyszenia o informację publiczną nie rzutuje na własną sytuację prawną tego Stowarzyszenia. Sprawa ta dotyczy bowiem zewnętrznej działalności Stowarzyszenia, a nie jej statusu własnego jako organizacji pożytku publicznego. Stąd nie znajduje zastosowania art. 239 § 2 p.p.s.a. Z tych względów zaskarżone zarządzenie uznać należy za odpowiadające prawu.
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie stosując art. 184 w zw. z art. 197 § 2 i art. 198 p.p.s.a.