Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 6 kwietnia 2012 r., sygn. akt II SA/Kr 1559/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił w pkt 1 skargę L. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia [...] października 1999 r., nr [...] w przedmiocie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego oraz odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu (pkt 2 postanowienia).
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia [...] października 1999 r. została prawidłowo doręczona skarżącemu w dniu 29 października 1999 r., natomiast skarga na ww. decyzję została złożona w dniu 31 sierpnia 2011 r. W tej sytuacji, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, skarga podlega odrzuceniu, ponieważ została wniesiona po terminie.
Ponadto wskazano, powołując się na art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.", że wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy, w zakresie zwolnienia od kosztów sadowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu podlega oddaleniu wobec oczywistej bezzasadności skargi.
Zażalenie na pkt 2 powyższego postanowienia wniósł L. O., podnosząc że nie posiada środków na ponoszenie kosztów sądowych oraz na ustanowienie pełnomocnika.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 247 P.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego (por. J. P. Tarno Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz Warszawa 2004, str. 321, wyrok NSA z dnia 7 stycznia 2003 r. sygn. akt 745/02, niepubl.). Prawo pomocy nie przysługuje przede wszystkim w razie oczywistej bezzasadności skargi z przyczyn procesowych, tj. w sytuacji gdy upłynął termin do jej wniesienia, czy też strona nie wyczerpała toku instancji.
Jak wynika z akt sprawy L. O. w dniu 31 sierpnia 2011 r. wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia [...] października 1999 r. z przekroczeniem ustawowego terminu do wniesienia skargi. Tak więc skarga wniesiona przez skarżącego jest niedopuszczalna i z tego powodu podlegała odrzuceniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie był uprawniony do uznania skargi L. O. za oczywiście bezzasadną w rozumieniu art. 247 P.p.s.a., czego konsekwencją było oddalenie wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy na tym etapie postępowania sądowego.
Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.