Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 30 maja 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 609/15, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), odrzucił skargę B. Ś. na decyzję Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia specjalnego. Sąd wskazał, że H. N., która złożyła do Sądu opisaną wyżej skargę w imieniu B. Ś., zarządzeniem z dnia 20 kwietnia 2016 r. została wezwana do usunięcia braków formalnych wymienionej skargi, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi przez złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącego przed sądami administracyjnymi. Wezwanie do usunięcia braku formalnego skargi zostało doręczone H. N. w dniu 29 kwietnia 2016 r. (k- 15), wymagane pełnomocnictwo nie zostało jednak złożone, wobec czego Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a. skargę odrzucił.
W zażaleniu na postanowienie H. N., powołując się na działanie w imieniu brata B. Ś. podała, że nie zgadza się z odrzuceniem skargi. Stwierdziła, że jest pełnomocnikiem brata. Powołała się na swoje wyjaśnienia zawarte w piśmie z 2 maja 2016 r., w którym podnosiła, że legitymuje się pełnomocnictwem z 23 marca 2015r., a ze względu na stan zdrowia brata nie może dostarczyć innego. Nadto w zażaleniu wniosła o przesłuchanie brata w miejscu jego pobytu i podkreśliła, że ze względu na swój stan nie może on udzielić pełnomocnictwa.
Naczelny Sąd Administracyjny rozważył, co następuje
Przedmiotem zażalenia jest postanowienie Sądu I instancji o odrzuceniu skargi ze względu na jej wniesienie przez osobę, która nie przedłożyła pełnomocnictwa do działania w imieniu skarżącego. Skarżącym w sprawie jest B. Ś., on także jest osobą wnoszącą zażalenie, co potwierdza treść zażalenia podpisanego przez H. N. Zgodnie z art. 34 p.p.s.a., strony i ich organy lub przedstawiciele ustawowi mogą działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocników. W myśl art. 35 § 1 p.p.s.a., pełnomocnikiem strony może być adwokat lub radca prawny, a ponadto inny skarżący lub uczestnik postępowania, jak również małżonek, rodzeństwo, wstępni lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia, a także inne osoby, jeżeli przewidują to przepisy szczególne. Stosownie zaś do art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a., każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem (§ 3). Należy przy tym wyjaśnić, że zgodnie z art. 36 p.p.s.a., pełnomocnictwo procesowe winno obejmować upoważnienie do działania w imieniu mocodawcy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, złożone do akt postępowania administracyjnego pełnomocnictwo z 23 marca 2015 r. udzielone przez B. Ś. "do załatwiania wszystkich moich spraw" nie wskazuje na postępowania przed sądami administracyjnymi, nie może zatem również być rozważane w kontekście art. 40 p.p.s.a., albowiem nie obejmując działania przed sądami administracyjnymi, nie może wykraczać poza zakres pełnomocnictwa określony w art. 36 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 23 stycznia 2008 r., sygn. II GSK 361/07).
Wnosząc zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi powołująca się na działanie w jego imieniu siostra H. N. nie przedłożyła pełnomocnictwa do dokonania tej czynności procesowej, jak też do działania w imieniu brata w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Wyraźnie przy tym podała, że pełnomocnictwa takiego nie może uzyskać ze względu na stan zdrowia brata. Okoliczność ta nie umożliwia sądowi administracyjnemu dopuszczenia do czynności osoby, która nie legitymuje się pełnomocnictwem. W szczególności nie może znaleźć zastosowania przepis art. 44 p.p.s.a., umożliwiający tymczasowe dopuszczenie do podjęcia naglącej czynności osoby, która nie może przedstawić pełnomocnictwa, uzależnione jest to bowiem od równoczesnego wyznaczenia terminu do złożenia pełnomocnictwa, zaś H. N. uprzednio wzywana do jego złożenia wprost twierdzi, że nie może go otrzymać. Jeżeli stan zdrowia osoby reprezentowanej nie umożliwia jej udzielenia pełnomocnictwa do reprezentacji, a nadto nie jest ona w stanie samodzielnie chronić swoich interesów, konieczne może być ustanowienie przez sąd powszechny opieki lub kurateli.
Nie mógł również w sprawie znaleźć zastosowania przepis art. 37 § 2 p.p.s.a. umożliwiający złożenie pełnomocnictwa ustnie do protokołu, albowiem jest ono możliwe jedynie w toku już zawisłej sprawy i na posiedzeniu sądu. Postulowane w zażaleniu odebranie takiego pełnomocnictwa przez sąd w szpitalu przed wszczęciem postępowania (skutecznym wniesieniem skargi) nie jest możliwe, albowiem przepisy prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi regulujące miejsce odbywania posiedzeń sądowych (art. 90-94 p.p.s.a.) nie przewidują odbycia posiedzenia poza budynkiem sądu, gdy nie jest to związane z czynnościami sądowymi lub ułatwieniem w prowadzeniu sprawy. Udzielenie pełnomocnictwa przez skarżącego nie jest czynnością sądową, jak również nie ma związku z prowadzeniem sprawy przez sąd, należy do sfery czynności strony.
Z podanych powodów zażalenie na postanowienie Sądu I instancji o odrzuceniu skargi wniesione przez osobę nie legitymującą się pełnomocnictwem strony, a powołującej się na działanie w jej imieniu i na jej rzecz, podlegało odrzuceniu na podstawie art. 197 w związku z art. 180 i 178 p.p.s.a.