Uzasadnienie
Postanowieniem z 17 grudnia 2020 r. Naczelny Sąd Administracyjnymi oddalił zażalenie K. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 14 sierpnia 2020 r. o oddaleniu wniosku K. J. o wymierzenie grzywny Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w K. za nieprzekazanie skargi, odpowiedzi na skargę i akt sprawy.
Wniosek o wydanie orzeczenia na podstawie art. 157 § 1 P.p.s.a. złożył K. J. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Wniosek o uzupełnienie postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 157 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.- zwanej dalej P.p.s.a.): "Strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu". Na podstawie art. 166 P.p.s.a. reguły odnoszące się do wyroków, a określone we wskazanym wyżej przepisie, znajdują zastosowanie również w odniesieniu do postanowień.
Stwierdzić trzeba, iż przedmiotem postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym było zażalenie na postanowienie Sądu pierwszej instancji o oddaleniu wniosku skarżącego o wymierzenie grzywny organowi za nieprzekazanie skargi, odpowiedzi na skargę i akt sprawy. W postanowieniu z 17 grudnia 2020 r. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o całości zażalenia, a w sprawie nie zaistniała podstawa do zamieszczenia dodatkowego rozstrzygnięcia, które według przepisów ustawy miałby Sąd ten zamieścić. Nie było zatem podstaw do uzupełnienia postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Zauważyć należy natomiast, że argumentacja zawarta we wniosku dotycząca kompletności przedłożonych Sądowi pierwszej instancji akt zmierza w istocie do podważenia prawidłowości postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego i stanowi nieuprawnioną polemikę z prawomocnym, a więc niezaskarżalnym w toku instancyjnym rozstrzygnięciem Sądu.
Mając powyższe okoliczności na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 157 § 1 w zw. z art. 166 i art. 193 P.p.s.a.