Postanowienie NSA z 30 stycznia 2018 r., I OZ 9/18

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 30 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K.J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 listopada 2017 r., sygn. akt II SAB/Wa 331/17 odmawiające uwzględnienia wniosku o uzupełnienie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 sierpnia 2017 r.

Sprawa

w sprawie ze skargi K.J. na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie rozpoznania zażalenia z dnia 8 maja 2017 r. postanawia: oddalić zażalenie

Skład

Sędzia NSA Marek Stojanowski przewodniczący

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 24 sierpnia 2017 r. odrzucił skargę K.J. na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie rozpoznania zażalenia z dnia 8 maja 2017 r.

We wniosku o uzupełnienie tego postanowienia skarżący zwrócił się o "dodanie, iż sąd skargę oddalił z przyczyn przyjętych do rozpoznania, a w zakresie wniesionym przez stronę, zakres pozostawił bez rozpoznania". Ponadto wniósł o: "uzupełnienie, w związku ze zmianami w ustawie ppsa, poprzez związanie orzeczeniami sądów administracyjnych również innych sądów, a uzasadnienie stanowi integralną część wyroku sądu administracyjnego, gdzie mieści się zakres rozpoznawanej sprawy, wykładni prawa i inne wskazania uzupełniające rozstrzygnięcie, co do okoliczności pozostawienia bez rozpoznania zarzutów i wniosków strony, oraz przywołanego orzecznictwa, wskazujących, iż w związku z powołaniem sądów administracyjnych, to tym sądom powierzono badania naruszenia przepisów kpa, wyłączając zakres ten spod uprawnień sądów powszechnych". Wskazał także, że wnosi o: "rozpoznanie zakresu pominiętego w zakresie podmiotowym, przedmiotowym i prawnym i rozpoznanie wniesionej skargi na bezczynność organu w sprawie ze stosunku służbowego funkcjonariusza Policji w stanie spoczynku, przy uwzględnieniu wykładni prawa głoszonej przez Naczelny Sąd Administracyjny (...)."

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odwołując się do treści art. 157 § 1 oraz art. 166 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.), wyjaśnił, że można żądać uzupełnienia postanowienia co do rozstrzygnięcia w przedmiocie wniesionej skargi lub też dodatkowych orzeczeń, które powinny znaleźć swoje miejsce w treści postanowienia, jednakże zostały pominięte przez sąd. Uzupełnienie orzeczenia, o jakim mowa w art. 157 § 1 p.p.s.a. dotyczy więc sytuacji, w której orzeczenie jest niekompletne, np. w przypadku, gdy sąd nie orzekł co do kosztów postępowania.

W ocenie Sądu wniosek skarżącego o uzupełnienie postanowienia z 24 sierpnia 2017 r. nie zasługuje na uwzględnienie. Wydając orzeczenie o odrzuceniu skargi Sąd orzekł o całości skargi. Nie był bowiem zobowiązany do zamieszczenia we wskazanym wyżej postanowieniu żadnego dodatkowego orzeczenia. Podstawą prawną postanowienia był art. 58 § 1 pkt 1-6 p.p.s.a. Oddalenie zaś skargi następuje po jej merytorycznej ocenie, w wyniku uznania, że jest ona niezasadna. Rozstrzygnięcie sądu jest wówczas podejmowane na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd wskazał, że w niniejszej sprawie nie doszło do oceny zasadności skargi albowiem Sąd uznał, że jest ona niedopuszczalna. Dodatkowo Sąd podkreślił, że jeżeli skarżący nie zgadza się z treścią uzasadnienia postanowienia, bądź uważa, że brak jest w nim istotnych elementów, to może to kwestionować w drodze przysługującego mu od tego postanowienia środka odwoławczego, w tym przypadku skargi kasacyjnej.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł K.J., domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy celem ponownego i właściwego rozpoznania sprawy przez Sąd I instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 157 § 1 p.p.s.a. strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Przesłanką uzupełnienia orzeczenia jest pominięcie w sentencji rozstrzygnięcia o części skargi lub niezamieszczenie przez Sąd dodatkowego orzeczenia, które powinien był zamieścić z urzędu. Przepis ten określa dwa przypadki, w jakich sąd może dokonać uzupełnienia wyroku: 1) sąd nie orzekł o całości skargi;

2. nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. W myśl art. 166 p.p.s.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

W rozpoznawanej sprawie postanowieniem z dnia 24 sierpnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił jako niedopuszczalną skargę K.J. na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie rozpoznania zażalenia, opierając swe rozstrzygnięcie o art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. Zawarte w postanowieniu rozstrzygnięcie wyczerpuje zakres przewidziany przepisem art. 58 in fine p.p.s.a., w którym wyliczenie poprzedzone jest sformułowaniem: "sąd odrzuca skargę". Sąd nie miał zatem obowiązku zawarcia w tym orzeczeniu jakichkolwiek dodatkowych rozstrzygnięć. Tym samym brak było podstaw do żądania uzupełnienia tego orzeczenia.

Argumentacja zażalenia okazała się nieskuteczna, albowiem nakierowana jest w rzeczywistości na wykazanie wadliwości wydanego orzeczenia. Argumenty dotyczące meritum sprawy, których Sąd nie był władny rozstrzygać uznając skargę za niedopuszczalną, nie mogły natomiast stanowić podstawy do wyprowadzenia skuteczności wniosku o uzupełnienie postanowienia o odrzuceniu skargi.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.