Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 24 sierpnia 2017 r., sygn. akt II SAB/Wa 331/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę K. J. na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie rozpoznania zażalenia z dnia 8 maja 2017 r.
W dniu 1 września 2017 r. skarżący złożył wniosek o uzupełnienie powyższego postanowienia. Wskazał, że wnosi o uzupełnienie rozstrzygnięcia, poprzez dodanie, iż Sąd skargę oddalił "z przyczyn przyjętych do rozpoznania, a w zakresie wniesionym przez stronę, zakres pozostawił bez rozpoznania." Ponadto wniósł o: "uzupełnienia, w związku ze zmianami w ustawie ppsa, poprzez związanie orzeczeniami sądów administracyjnych również innych sądów, a uzasadnienie stanowi integralną część wyroku sądu administracyjnego, gdzie mieści się zakres rozpoznawanej sprawy, wykładni prawa i inne wskazania uzupełniające rozstrzygnięcie, co do okoliczności pozostawienia bez rozpoznania zarzutów i wniosków strony, oraz przywołanego orzecznictwa, wskazujących, iż w związku z powołaniem sądów administracyjnych, to tym sądom powierzono badania naruszenia przepisów kpa, wyłączając zakres ten spod uprawnień sądów powszechnych." Wskazał także że wnosi o: "rozpoznanie zakresu pominiętego w zakresie podmiotowym, przedmiotowym i prawnym i rozpoznanie wniesionej skargi na bezczynność organu w sprawie ze stosunku służbowego funkcjonariusza Policji w stanie spoczynku, przy uwzględnieniu wykładni prawa głoszonej przez Naczelny Sąd Administracyjny I OSK 418/10 - Wyrok NSA w zakresie podmiotowym, z art. 11 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, odsyłającym do uregulowań z kpa w zakresie również z art 156 par. 1 kpa i art. 104 kpa nakładający na organ konstytutywny obowiązek orzekania, w związku z konstytutywnym zakresem włączenia Dyrektora ZER MSWiA w struktury organu o strukturze złożonej, jakim jest MSWiA, oraz prawnie wadliwych działań i czynności w oparciu o art. 150 ppsa, w związku z art. 32 ustawy zasadniczej i. I GSK 1649/06 Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 maja 2007 r. I OSK 1605/09 - Wyrok NSA, albowiem nie da się wywieść podstaw kasacyjnych z tego, czego sąd nie rozpoznał, a w sprawach takich nie przysługuje środek inny, niż prawne żądanie uzupełnienia postępowania i orzeczenia sądowego do wymogów ustawowych i do zakresu wniesionej skargi przez stronę w sprawie i w stosunku administracyjnoprawnym, a nie cywilnoprawnym, co uzasadnia niedopuszczalność zmiany zakresu podmiotowego, przedmiotowego i prawnego, a taki zdaje się w czynnościach wstępnych przed rozprawą dokonano."
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 157 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu.
Stosownie do treści art. 166 P.p.s.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Wyjaśnić należy, że można żądać uzupełnienia postanowienia co do rozstrzygnięcia w przedmiocie wniesionej skargi lub też dodatkowych orzeczeń, które powinny znaleźć swoje miejsce w treści postanowienia, jednakże zostały pominięte przez sąd. Uzupełnienie orzeczenia, o jakim mowa w art. 157 § 1 P.p.s.a. dotyczy więc sytuacji, w której orzeczenie jest niekompletne, np. w przypadku, gdy sąd nie orzekł co do kosztów postępowania.
W ocenie Sądu wniosek skarżącego o uzupełnienie wskazanego wyżej postanowienia z dnia 24 sierpnia 2017 r. nie zasługuje na uwzględnienie.
Postanowieniem tym sąd odrzucił skargę K. J. na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie rozpoznania zażalenia z dnia 8 maja 2017 r. Wydając to orzeczenie Sąd orzekł zatem o całości skargi. Ponadto Sąd nie był obowiązany do zamieszczenia we wskazanym wyżej postanowieniu żadnego dodatkowego orzeczenia.
Wyjaśnić również należy, że odrzucenie skargi następuje z uwagi na jej niedopuszczalność. Podstawą prawną takiego postanowienia jest wówczas art. 58 § 1 pkt 1-6 P.p.s.a. Oddalenie skargi następuje natomiast po jej merytorycznej ocenie, w wyniku uznania, że jest ona niezasadna. Rozstrzygnięcie sądu jest wówczas podejmowane na podstawie art. 151 P.p.s.a. W niniejszej sprawie nie doszło do oceny zasadności skargi albowiem Sąd uznał, że jest ona niedopuszczalna.
Wskazać również należy, że wniosek o uzupełnienie wyroku (postanowienia) może dotyczyć wyłącznie sentencji wyroku (postanowienia) (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 marca 2008 r., sygn. akt II OZ 1361/07, orzeczenie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Jeżeli skarżący nie zgadza się z treścią uzasadnienia postanowienia, bądź uważa, że brak jest w nim istotnych elementów, to może to kwestionować w drodze przysługującego mu od tego postanowienia środka odwoławczego, w tym przypadku skargi kasacyjnej.
Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 157 § 1 w zw. z art. 166 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.