Postanowienie NSA z 5 października 2018 r., I OZ 901/18

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 5 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. F. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 lutego 2018 r., sygn. akt IV SAB/Wa 18/18 o odmowie przyznania prawa pomocy

Sprawa

w sprawie ze skargi A. F. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez [...] Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w [...] w przedmiocie wydania orzeczenia lekarskiego w zakresie zdolności do podjęcia pracy na określonych stanowisku postanawia: oddalić zażalenie

Skład

Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak przewodniczący

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 16 lutego 2018 r., sygn. akt IV SAB/Wa 18/18 odmówił A. F. (dalej: "skarżący") przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania przez [...] Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w [...] w przedmiocie wydania orzeczenia lekarskiego w zakresie zdolności do podjęcia pracy na określonych stanowisku.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że w niniejszej sprawie zachodzi oczywista bezzasadność skargi. Wyjaśnił, że skarga, w związku z którą skarżący ubiega się o przyznanie prawa pomocy, podlega bowiem odrzuceniu stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: "P.p.s.a."), z uwagi na brak właściwości sądu administracyjnego do jej rozpoznania.

Skarżący złożył zażalenie na powyższe postanowienie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje

Zażalenie nie jest zasadne.

Stosownie do art. 247 P.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi.

Wskazać należy, że o oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Oznacza to, że w przypadku, gdyby nawet sytuacja materialna strony uzasadniała przyznanie prawa pomocy, to stwierdzenie przez sąd, że w sprawie mamy do czynienia z "oczywistą bezzasadnością" skargi powoduje odmowę przyznania prawa pomocy, gdyż ocena w tym przedmiocie dokonywana jest w oderwaniu od sytuacji materialnej strony.

W niniejszej sprawie spór prawny dotyczy kwestii związanych z okresowymi badaniami lekarskimi pracowników, które regulowane są przepisami prawa pracy. Zasady przeprowadzania badań lekarskich pracowników określają bowiem przepisy ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 2014 r. poz. 1502 ze zm.) oraz wydanego na podstawie art. 229 § 8 Kodeksu pracy rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 30 maja 1996 r. w sprawie przeprowadzenia badań lekarskich pracowników, zakresu profilaktycznej opieki zdrowotnej nad pracownikami oraz orzeczeń lekarskich wydawanych do celów przewidzianych w Kodeksie pracy (Dz. U. z 2016 r. poz. 2067).

Podnieść należy, że Sąd Najwyższy w wyroku z 10 marca 2015 r. II PK 120/14 orzekł, że sprawy z zakresu prawidłowości orzeczenia o niezdolności do wykonywania dotychczasowej pracy podlegają kontroli właściwego sądu pracy.

Biorąc zatem pod uwagę, że rozpoznawana sprawa dotyczy przewlekłości organu w wydaniu orzeczenia lekarskiego w zakresie zdolności do podjęcia pracy na określonym stanowisku, nie budzi żadnych wątpliwości, że przedmiotowa skarga nie podlega kognicji sądów administracyjnych, i tym samym jest oczywiście bezzasadna. Trafnie więc Sąd odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy na podstawie art. 247 P.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji postanowienia.