Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 19 lutego 2018 r., sygn. akt IV SAB/Wa 18/18 odrzucił skargę A. F. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez [...] Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w [...] w sprawie wydania orzeczenia lekarskiego w zakresie zdolności do podjęcia pracy na określonym stanowisku.
Odpis ww. orzeczenia wraz z pouczeniem o sposobie i trybie wniesienia skargi kasacyjnej doręczono skarżącemu 2 marca 2018 r.
Skarżący pismem z 5 marca 2018 r., uzupełnionym pismem z 30 marca 2018 r., złożył sporządzoną osobiście skargę kasacyjną od ww. postanowienia wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga kasacyjna jest niedopuszczalna.
Zgodnie z art. 178 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej zwanej "p.p.s.a") wojewódzki sąd administracyjny dokonuje wstępnej kontroli skargi kasacyjnej. Kontrola ta obejmuje zbadanie zachowania terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, jej dopuszczalność oraz dochowanie wymogów formalnych.
W pierwszej kolejności Sąd wskazuje, że wniesione przez skarżącego pismo z dnia 5 marca 2018 r. i uzupełnione pismem z 30 marca 2018 r. należało zakwalifikować jako skargę kasacyjną. W orzecznictwie sądów administracyjnych bezspornie bowiem zostało ustalone, że o rzeczywistym charakterze pisma decyduje jego treść i wola strony postępowania administracyjnego ustalona ponad wszelką wątpliwość w świetle stanu faktycznego sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 października 2015 r., sygn. akt II OSK 410/14). W niniejszej sprawie treść ww. pisma skarżącego nie pozostawia żadnych wątpliwości, gdyż zakwestionowana została zasadność i prawidłowość postanowienia z dnia 19 lutego 2018 r., zatem pismo to należało potraktować jako skargę kasacyjną, bowiem tylko ten środek zaskarżenia zmierza do eliminacji z obrotu prawnego postanowienia sądu pierwszej instancji.
Skuteczne wniesienie skargi kasacyjnej uzależnione jest natomiast od dopełnienia wymogów wskazanych w przepisach p.p.s.a. W myśl art. 175 § 1 p.p.s.a., skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniem § 2 i § 3. Z kolei z art. 175 § 2 p.p.s.a. wynika, że tzw. przymus adwokacki nie obowiązuje w sytuacji, gdy skargę sporządził sędzia, prokurator, notariusz, albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będących stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem. Zgodnie natomiast z art. 175 § 3 pkt 1 i 2 p.p.s.a., skarga kasacyjna może być sporządzona przez doradcę podatkowego – w sprawach zobowiązań podatkowych i celnych oraz w sprawach egzekucji administracyjnej, a w sprawach własności przemysłowej przez rzecznika patentowego.
Z powyższych przepisów jednoznacznie wynika, że niedopuszczalne jest wnoszenie do sądu skarg kasacyjnych, które nie zostały sporządzone przez osoby mające status zawodowy, o którym mowa w tych przepisach.
Sąd, przenosząc powyższe rozważania na grunt sprawy stwierdził, że skarga kasacyjna została sporządzona osobiście przez skarżącego, pomimo pouczenia, iż w tym wypadku powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego.
Z akt sprawy nie wynika, aby skarżący był adwokatem lub radcą prawnym albo spełniała inne ww. kryteria zawodowe. Skarżący nie powoływała się również na takie okoliczności ani w skardze kasacyjnej, ani w toku postępowania sądowoadministracyjnego. Ponadto skarżący złożył wniosek o ustanowienie mu profesjonalnego pełnomocnika, który został rozpatrzony negatywnie. Tym samym stwierdzić należało, że skargę kasacyjną wniesiono z naruszeniem przymusu adwokacko-radcowskiego.
Zgodnie z art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.
Z uwagi na powyższe Sąd, na podstawie art. 178 w związku z art. 175 § 1 p.p.s.a., odrzucił skargę kasacyjną.