Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 10 lipca 2014r., sygn. akt II SA/Sz 43/14, w pkt I – na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – dalej "p.p.s.a.") – uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z dnia [...] listopada 2013 r., nr SKO.4161.3443.2013, w przedmiocie opłaty adiacenckiej, w pkt II – na podstawie art. 152 p.p.s.a. – stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, a w pkt III – na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 p.p.s.a. – zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie na rzecz skarżącej S. B. kwotę 657 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Zażalenie na postanowienie zawarte w pkt III powyżej wskazanego wyroku złożyła S. B., reprezentowana przez radcę prawnego, zarzucając naruszenie art. 141 § 4 w zw. z art. 166 p.p.s.a., poprzez niepełne uzasadnienie postanowienie w przedmiocie zwrotu koszt ów postępowania w stopniu uniemożliwiającym jego kontrolę oraz naruszenie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., poprzez niezasądzenie całości należnych skarżącej kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia jego praw, w tym kosztów zastępstwa procesowego w wysokości równej stawce minimalnej określonej w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a w zw. z § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).
W uzasadnieniu podniesiono, że Sąd w pkt III powołanego wyżej wyroku w podstawie prawnej zasądzenia kosztów postępowania podał art. 200 i 205 p.p.s.a., nie wskazał natomiast przepisów, w oparciu o które ustalono wysokość opłat za czynności występującego w sprawie racy prawnego. Zdaniem skarżącej zasądzone w sprawie koszty postępowania winny obejmować: wpis od skargi, koszty zastępstwa procesowego radcy prawnego występującego w sprawie oraz opłatę skarbową od udzielonego mu pełnomocnictwa. Wskazano, że przedmiotem sprawy jest należność pieniężna równa wysokości opłaty adiacenckiej i w związku z tym wynagrodzenie radcy prawnego powinno być ustalone na podstawie § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a w zw. z § 6 pkt 5 powołanego wyżej rozporządzenia. Wysokość opłaty adiacenckiej została ustalona na kwotę 11.220 zł, zatem wynagrodzenie pełnomocnika wyliczone zgodnie ze wskazanymi przepisami, winno wynosić 2.400 zł. Wobec tego zasądzone w wyroku z dnia 10 lipca 2014 r. koszty postępowania winny być ustalone w kwocie 2.817 zł, a nie 657 zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie postanowieniem z dnia 14 sierpnia 2014 r., sygn. akt II SA/Sz 43/14, na podstawie 195 § 2 w zw. z art. 194 § 1 pkt 9 i art. 205 § 2 p.p.s.a., uchylił pkt III wyroku z dnia 10 lipca 2014 r. i zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie na rzecz skarżącej S. B. kwotę 2.817zł. Sąd wskazał, że – zgodnie z art. 195 § 2 p.p.s.a. – jeśli zażalenie jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo. W ocenie Sądu I instancji z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie.
Sąd wskazał, że zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a powołanego rozporządzenia stawki minimalne w postępowaniu administracyjnym w pierwszej instancji, w sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, są obliczane na podstawie § 6 tego rozporządzenia. Zgodnie natomiast z § 6 pkt 5 rozporządzenia, stawka minimalna przy wartości przedmiotu sprawy powyżej 10.000 do 50.000 zł wynosi 2.400 zł. Dlatego też Sąd uznał, że zażalenie należało uwzględnić.
Od powyższego postanowienia zażalenie złożyło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koszalinie. Zarzucając naruszenie art. 200 p.p.s.a. i wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w zażaleniu podniesiono, że nie zostało dostatecznie wykazane, aby udział pełnomocnika skarżącej radcy prawnego J. B., był niezbędny do celowego dochodzenia praw strony skarżącej. Podniesiono, że skarżąca, zarówno w postępowaniu przed organem, jak i w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Szczecinie, była należycie reprezentowana przez pełnomocnika K. W. Natomiast pismo procesowe r. pr. J. B. z dnia 20 marca 2014 r. nie wniosło nic nowego do sprawy, powtórzono w nim zarzuty zawarte w skardze z dnia 19 grudnia 2013 r. autorstwa K. W. Zdaniem organu to wskazuje, że przystąpienie do sprawy kolejnego pełnomocnika, już w toku postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Szczecinie było zabiegiem o charakterze całkowicie instrumentalnym, nie służącym celowemu dochodzeniu praw strony skarżącej, co wynika z art. 32 p.p.s.a. Podniesiono ponadto, że Kolegium, pełni rolę organu quasi sądowego, wobec czego nie powinno ponosić kosztów postępowania. Wniesiono także o przedstawienia Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego co do zgodności z Konstytucją art. 32 p.p.s.a. w odniesieniu do samorządowych kolegiów odwoławczych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 200 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Z kolei, stosownie do treści art. 205 § 2 tej ustawy do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Zasady ustalania wysokości przysługujących stronie należności, o których mowa w § 1 i 2, oraz tryb przyznawania i sposób wypłacania tych należności, określają przepisy odrębne (art. 205 § 3 P.p.s.a.). Przepisami odrębnymi, które mają w tej sprawie zastosowanie są przepisy powołanego wcześniej rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Stosownie do treści § 14 ust. 2 pkt 1 lit a tego rozporządzenia stawki minimalne w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna określono stawką obliczoną na podstawie § 6. Z kolei, zgodnie z § 6 pkt 5 tego rozporządzenia stawki minimalne wynoszą przy wartości przedmiotu sprawy powyżej 10.000 zł do 50.000 zł, 2.400 zł.
W niniejszej sprawie koszty, jakie skarżąca poniosła w związku z kontrolą sądowoadministracyjną zaskarżonej decyzji to koszt opłaty sądowej od wniesionej skargi oraz koszt wynagrodzenia ustanowionego pełnomocnika wraz z opłatą skarbową od udzielonego pełnomocnictwa. Wpis od skargi został uiszczony w kwocie 400 zł.
Zgodnie z art. 200 p.p.s.a. w sytuacji, w której dochodzi do uwzględnienia skargi, stronie skarżącej przysługuje zwrot od organu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, który obejmuje nie tylko zwrot uiszczonych kosztów sądowych, ale także, w przypadku gdy strony reprezentuje adwokat lub radca prawny, zwrot wynagrodzenia tego pełnomocnika. Strona, która dla ochrony swoich praw ustanowiła profesjonalnego pełnomocnika w przypadku uwzględnienia jej skargi ma prawo oczekiwać zwrotu poniesionych kosztów na określonych w przepisach zasadach. Minimalne wynagrodzenie pełnomocnika w niniejszej sprawie – na podstawie § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a w zw. z § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu – wynosiło 2.400 zł. Wobec tego uznać należy, że Sąd I instancji zasadnie uwzględnił te kwotę i zasądził na rzecz skarżącej koszty postępowania w wysokości 2.817 zł. Nie jest przy tym zasadny argument zażalenia, że nie zostało dostatecznie wykazane, aby udział pełnomocnika skarżącej radcy prawnego J. B., był niezbędny do celowego dochodzenia praw strony skarżącej.
Żaden bowiem przepis obowiązującego prawa takiego wykazania od strony skarżącej nie wymaga. Zauważyć przy tym trzeba, że przed Sądem I instancji S. B. nie była już reprezentowana przez K. W. Odmienne twierdzenie w tym względzie zawarte w zażaleniu nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił poglądu Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie o potrzebie skierowania pytania do Trybunału Konstytucyjnego w celu zbadania zgodności art. 32 p.p.s.a. – w odniesieniu do samorządowych kolegiów odwoławczych – z przepisami Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, nie dopatrzył się bowiem podstaw uzasadniających wniesienie takiego pytania.
Z tych względów uznać należy, ze zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 14 sierpnia 2014 r. jest zgodne z prawem.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił, jak w sentencji.