Uzasadnienie
Pismem z dnia 3.01.2008 r. A. S. zwrócił się z wnioskiem o wykładnię i uzupełnienie postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12.12.2007 r. sygn. akt I OZ 934/07, którym oddalono zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 października 2007 r. sygn. akt IV SA/Wa 783/07 o oddaleniu wniosku o wyłączenie sędziego [...], sędziego [...] oraz asesor [...]. W piśmie tym skarżący stwierdził, iż Sąd określił w postanowieniu, że skarga w sprawie wniesiona została na decyzję Szefa Kancelarii Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] nr [...], tymczasem decyzja ta została wydana przez Prezesa Rady Ministrów, działającego przez Dyrektora Departamentu Służby Cywilnej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów. Ponadto skarżący domagał się dokonania wykładni wskazanego postanowienia poprzez wskazanie, czy decyzja Prezesa Rady Ministrów jest decyzją Szefa Kancelarii Prezesa Rady Ministrów.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W przedmiotowej sprawie nie zachodzi konieczność dokonania wykładni, albowiem treść postanowienia sformułowana jest w sposób jasny i klarowny i nie budzi żadnych wątpliwości co do rozstrzygnięcia. Nie zachodzą więc przesłanki uzasadniające dokonanie wykładni, wskazane w art. 158 wskazanej ustawy. Nie można też stwierdzić, aby w sprawie niniejszej zachodziła konieczność uzupełnienia orzeczenia na podstawie art. 157 przywołanej ustawy, albowiem w postanowieniu z dnia 12.12.2007 r., dotyczącym oddalenia zażalenia na postanowienie o oddaleniu wniosku o wyłączenie sędziego, Naczelny Sąd Administracyjny kwestię tę rozstrzygnął w całości.
Natomiast zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd może z urzędu sprostować w orzeczeniu niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. W postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12.12.2007 r. sygn. akt I OZ 934/07 jako organ, którego decyzja byłą przedmiotem skargi błędnie wskazano Szefa Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, zamiast Prezesa Rady Ministrów co wymagało sprostowania tej oczywistej omyłki.
Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w. sentencji, na podstawie art. 156 § 1 i 2, art. 157 i art. 158 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.