Postanowienie NSA z 7 czerwca 2017 r., I OZ 959/17

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 7 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. T. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 3 kwietnia 2017 roku sygn. akt II SAB/Sz 81/16 utrzymujące w mocy zarządzenie starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 17 lutego 2017 roku

Sprawa

w sprawie ze skargi M. T. na bezczynność Prezesa Sądu Okręgowego w S. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: odrzucić zażalenie.

Skład

Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie postanowieniem z dnia 3 kwietnia 2017 roku sygn. akt II SAB/Sz 81/16 na podstawie art. 260 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 roku, poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.) utrzymał w mocy zarządzenie starszego referendarza sądowego z dnia 17 lutego 2017 roku o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku M. T. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.

Zażalenie na to postanowienie wniosła M. T., podnosząc, że brak pieniędzy uniemożliwia jej opłacenie wpisu sądowego od skargi.

Naczelny sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że w odniesieniu do spraw sądowoadministracyjnych zainicjowanych skargami wniesionymi od dnia 15 sierpnia 2015 r. zastosowanie znajduje art. 260 p.p.s.a. w nowym brzmieniu nadanym ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658), w którym nie przewidziano prawa strony do wniesienia zażalenia od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego wydanego na jego podstawie, gdyż w art. 194 § 1 p.p.s.a. oraz w innych przepisach ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015 r. – nie przewidziano możliwości wniesienia zażalenia od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego wydanego na podstawie art. 260 p.p.s.a. Wynika to z przyjętego rozwiązania systemowego – zgodnie z art. 260 § 2 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny, rozpoznając sprzeciw od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego, o którym mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, orzeka jako sąd drugiej instancji. Oznacza to, że tok instancji przed sądem administracyjnym został wyczerpany, a kognicja Naczelnego Sądu Administracyjnego jest wykluczona (por. postanowienie NSA z dnia 27 marca 2017 roku sygn. akt I FZ 54/17, postanowienie NSA z dnia 16 stycznia 2017 roku sygn. akt II FZ 8/17; postanowienie NSA z dnia 6 grudnia 2016 roku sygn. akt II OZ 1350/16).

W niniejszej sprawie pismo skarżącej, które zostało uznane za skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, opatrzone zostało datą 29 marca 2016 roku - już ta data nie pozostawia wątpliwości, że w odniesieniu do wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy znajdują zastosowanie przepisy znowelizowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi obowiązującej od dnia 15 sierpnia 2015 r.

Wobec powyższego, skoro od postanowienia WSA w Szczecinie z dnia 22 lutego 2017 r. nie przysługuje środek odwoławczy, zażalenie jako niedopuszczalne podlega odrzuceniu na podstawie art. 180 w związku z art. 197 § 2 w związku z art. 260 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.