Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 5 lipca 2012 r., sygn. akt II SA/Po 480/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę K. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] maja 2012 r., Nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki. Przy doręczeniu odpisu powyższego postanowienia skarżący został pouczony o sposobie i trybie wniesienia skargi kasacyjnej, z tym, że do jej sporządzenia wymagany jest tak zwany "przymus adwokacki" pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej.
Na postanowienie o odrzuceniu skargi K. K. złożył osobiście sporządzoną skargę kasacyjną.
Postanowieniem z dnia 23 sierpnia 2012 r., sygn. akt II SA/Po 480/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę kasacyjną, jako niespełniającą wymogu "przymusu adwokackiego". Przy doręczeniu tegoż postanowienia pouczono skarżącego co do terminu i trybu wniesienia zażalenia na to postanowienie oraz co do rygoru sporządzenia tegoż zażalenia przez adwokata lub radcę prawnego.
Na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej skarżący złożył osobiście sporządzone zażalenie.
Postanowieniem z dnia 13 września 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 480/12, odrzucił zażalenie jako niedopuszczalne, gdyż złożone bez zachowania "przymusu adwokackiego".
Na to postanowienie skarżący złożył zażalenie, w którym nie odniósł się do jego treści.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
zgodnie z art. 175 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego z zastrzeżeniem § 2 i 3, a zatem wniesienie tych środków osobiście przez skarżącego jest niedopuszczalne. Zaś stosownie do art. 194 § 4 tej ustawy zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego.
W niniejszej sprawie skarżący K. K. osobiście sporządził zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej, co nie spełniało powyższego wymogu mimo, że został o nim pouczony przy doręczeniu postanowienia Sądu pierwszej instancji z dnia 23 sierpnia 2012 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej. Z akt sprawy nie wynika zaś, aby skarżący był podmiotem, o którym mowa w art. 175 § 2 lub 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, to znaczy nie jest sędzią, prokuratorem, notariuszem, radcą Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesorem lub doktorem habilitowanym nauk prawnych, Rzecznikiem Praw Obywatelskich lub Rzecznikiem Praw Dziecka, czy też doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym, co uprawniałoby go do złożenia skargi kasacyjnej osobiście.
W związku z tym uznać należy, że postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 13 września 2012 r. nie narusza przepisów obowiązującego prawa.
Naczelny Sąd Administracyjny pragnie w tym miejscu zaznaczyć, że przedmiotem jego rozpoznania była tylko i wyłącznie kontrola postanowienia z dnia 23 sierpnia 2012 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej, zatem pozostałe kwestie podniesione przez skarżącego w zażaleniu nie mogły zostać rozpoznane.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił, jak w sentencji.