Uzasadnienie
Pismem z 4 lutego 2020 r. M. B.(dalej: "Skarżący") wniósł skargę na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie (dalej: ''WSA") w sprawie o sygn. akt I SA/Kr 1164/17, zarzucając nieuzasadnioną przewlekłość postępowania.
Z akt sprawy wynika, że postanowieniem Starszego Referendarza Sądowego WSA z dnia 20 grudnia 2017 r. zostało przyznane prawo pomocy w zakresie całkowitym.
W dniu 14 czerwca 2019 do WSA wpłynął wniosek Skarżącego o zwolnienie z kosztów sądowych oraz o ustanowienie adwokata z urzędu.
Postanowieniem z 10 października 2019 r. postanowieniem Starszego Referendarza Sądowego umorzono postępowanie z wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Pismem z dnia 8 listopada 2019 r. Skarżący złożył sprzeciw od wyżej wymienionego postanowienia.
Postanowieniem z 19 grudnia 2019 r. WSA odrzucił sprzeciw Skarżącego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga na przewlekłość postępowania podlega oddaleniu, ponieważ nie doszło do naruszenia prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki w postępowaniu przed WSA.
Skarga o stwierdzenie, że w postępowaniu przed sądem administracyjnym nastąpiła przewlekłość postępowania może być uwzględniona, jeśli są podstawy do przyjęcia, że na skutek działania lub bezczynności sądu naruszone zostało prawo strony do rozpoznania jej sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki - Dz. U. z 2018 r. poz. 75, dalej: "ustawa o skardze"). Konieczne jest więc ustalenie, iż wystąpiła zwłoka w postępowaniu sądowym oraz czy rzeczona zwłoka była uzasadniona czy nieuzasadniona.
Stosownie do art. 2 ust. 2 ustawy o skardze dla stwierdzenia, czy w sprawie doszło do przewlekłości postępowania, należy w szczególności ocenić terminowość i prawidłowość czynności podjętych przez sąd, w celu wydania w sprawie rozstrzygnięcia co do istoty - uwzględniając charakter sprawy, stopień faktycznej i prawnej jej zawiłości, znaczenie dla strony, która wniosła skargę, rozstrzygniętych w niej zagadnień oraz zachowanie się stron, a w szczególności strony, która zarzuciła przewlekłość postępowania. W świetle powyższego kryterium trudno uznać, że w niniejszej sprawie doszło do przewlekłości postępowania przed WSA. Podnieść bowiem należy, że jeśli ustawa o skardze nie zawiera żadnych wskazówek co do długości określonych czynności czy stadiów postępowania, należy się odwołać do wiedzy wynikającej z praktyki, orzecznictwa sądów lub przeciętnej długości postępowania w podobnych sprawach (P. Górecki, S. Stachowiak, P. Wiliński. Skarga na przewlekłość postępowania przygotowawczego i sądowego, Komentarz 2010, lex dostęp z [2020-07-18]).
Stosownie do § 32 ust. 1 Rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 5 sierpnia 2015 r. - Regulamin wewnętrznego urzędowania wojewódzkich sądów administracyjnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1177, dalej: "rozporządzenie") sprawy wniesione do sądu rozpoznaje się według kolejności wpływu, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Zasada rozpoznawania spraw według kolejności ich wpływu oznacza, że sprawa wniesiona później nie może być rozpoznana przed rozpoznaniem spraw, które zostały wniesione do sądu wcześniej. Istnieją jednak podstawy do szybszego rozpoznawania spraw wynikające bądź to wprost z przepisów ustawy, które określają terminy rozpoznawania spraw przez sąd, bądź to z przepisów regulujących tryb postępowania umożliwiający rozpoznanie sprawy poza kolejnością. Ma to szczególne znaczenie w sprawach, w których stopień faktycznej i prawnej zawiłości nie jest znaczny, a ich charakter prawny i znaczenie dla strony przemawia za szybszym rozpoznaniem sprawy.
Ustalenie zaistnienia przewlekłości postępowania nie jest zależne jedynie od upływu czasu i subiektywnych odczuć Skarżącego, a jest wypadkową czynników obiektywnych oraz czasu niezbędnego do podejmowania działań zgodnych z obowiązującymi przepisami przewidującymi prowadzenie określonych procedur. Przewlekłość jest bowiem pojęciem, które oznacza, że jakieś zdarzenia czy stany są nadmiernie rozciągnięte w czasie, rozwleczone i przedłużają się. Jest to, co oczywiste, pojęcie względne, a zatem zawsze musi być odnoszone do konkretnych realiów sprawy i przyjętego trybu postępowania (tak też NSA w postanowieniu z dnia 10 lipca 2013 r., sygn. akt I FPP 12/13 dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jedynie nadmierne odstępstwa od czasu koniecznego do wykonania określonych czynności sądowych, prac i procedur mogą być uznawane za tworzące stan nieuzasadnionej zwłoki, o jakim mowa w ustawie o skardze (vide postanowienie Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 11 maja 2005 r., sygn. akt II S 26/05).
Skoro pojęcie przewlekłości postępowania nie jest zależne wprost od długości toczącego się postępowania, to tym samym nie można dokonywać ocen wyłącznie przez pryzmat czasu, jaki upłynął od momentu wniesienia danego środka prawnego do momentu wydania prawomocnego rozstrzygnięcia.
Odnosząc powyższe uwagi do skargi Skarżącego na przewlekłość postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie I SA/Kr 1164/17, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że w sprawie tej nie doszło do naruszenia prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki – w rozumieniu powołanej ustawy o skardze. Z analizy powyższych okoliczności zaistniałych w sprawie oraz dat dokonywanych czynności, m.in. rozpoznania skargi po niespełna 6 miesiącach od przekazania jej do sądu przez organ, nie wynika żeby działanie WSA nosiło znamiona przewlekłości uzasadniające jego stwierdzenie, którego domagał się Skarżący. W skardze na przewlekłość Skarżący wniósł o wyznaczenie pełnomocnika z urzędu. W przedmiotowej sprawie zostało jednak przyznane prawo pomocy w zakresie całkowitym, a wyznaczenie kolejnego pełnomocnika nie może być przedmiotem niniejszego postępowania. Jednocześnie wskazać należy, iż Skarżący miał wyznaczonego pełnomocnika z urzędu, a zatem prawo do obrony zostało zapewnione.
Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy orzekł, jak w sentencji postanowienia.