Uzasadnienie
Przedmiotem skargi kasacyjnej jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 15 lutego 2005 r., I SA/Łd 678/04, którym Sąd po rozpoznaniu sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Produkcyjno-Handlowo-Usługowego Y. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w L.-W. i Kazimierza K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia 3 czerwca 2004 r. w przedmiocie podatku od czynności cywilnoprawnych, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/ oddalił skargę.
Na wstępie Sąd przedstawił stan sprawy wskazując, że decyzją z dnia 1 marca 2004 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w R. określił PPHU Y. Spółce z o.o. w L.-W. i Kazimierzowi K. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od czynności cywilnoprawnych w kwocie 24 zł. Strony w dniu 10 czerwca 2003 r. zawarły umowę pożyczki, na podstawie której Kazimierz K., będący jednocześnie wspólnikiem Spółki Y. udzielił tej spółce pożyczki w wysokości 100.000 zł. Od tej czynności spółka dokonała wpłaty podatku od czynności cywilnoprawnej /2.000 zł i odsetki za zwłokę/, strony umowy złożyły też deklarację PCC-1 w sprawie podatku od czynności cywilnoprawnej. Zdaniem organu w deklaracji tej błędnie określono kwotę należnego podatku, przyjmując stawkę w wysokości 2 procent /jak od umowy pożyczki/, podczas gdy należało zastosować stawkę określoną w art. 7 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych /Dz.U. nr 86 poz. 959 ze zm./.
Odnosząc się do zarzutów strony, iż umowa korzysta ze zwolnienia przewidzianego w art. 9 pkt 10 lit. "g" ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych organ wyjaśnił, iż zgodnie z treścią art. 1 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 pkt 4 powołanej ustawy przedmiotowa umowa pożyczki podlega opodatkowaniu, jest ona bowiem dla potrzeb podatku od czynności cywilnoprawnych traktowana jako zmiana umowy spółki. Podstawę opodatkowania określa w tym przypadku art. 6 ust. 1 pkt 8 lit. "d" powołanej ustawy, natomiast stawkę - art. 7 ust. 1 pkt 9 tej ustawy.
Spółka Y. i Kazimierz K. wnieśli jednobrzmiące odwołania od tej decyzji, w których zarzucili organom podatkowym naruszenie przepisów art. 1 ust. 2 i ust. 3 pkt 4 oraz art. 9 pkt 10 lit. "g" ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych. Wnosząc o uchylenie i ponowne rozpatrzenie sprawy strony podniosły, iż pożyczka winna być zwolniona od podatku na podstawie art. 9 pkt 10 lit. "g" powołanej ustawy. Zdaniem strony nie można traktować tych umów jako zmian umowy spółki, gdyż dla tej czynności ustawodawca przewidział formę szczególną- art. 255 par. 3 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych /Dz.U. nr 94 poz. 1037 ze zm./ zastrzega, że zmiana umowy spółki po rygorem nieważności musi być dokonana w formie aktu notarialnego.
Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. decyzją z dnia 3 czerwca 2004 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji, określając w sentencji rozstrzygnięcia Kazimierza K. jako solidarnie odpowiedzialnego ze Spółką za powstałe zobowiązanie podatkowe. Wyjaśnił, iż na podstawie art. 9 pkt 10 lit. "g" ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych zwalnia się z podatku umowy pożyczki przeznaczone na prowadzenie działalności gospodarczej, jednak pożyczka udzielana spółce przez jej wspólnika, zgodnie z art. 1 ust. 3 pkt 4 ww. ustawy jest traktowana jako zmiana umowy spółki. Wymiar podatku następuje w oparciu o art. 7 powołanej ustawy. Przedmiotowa umowa pożyczki nie korzysta zatem ze zwolnienia przewidzianego w art. 9 pkt 10 lit. "g" ww. ustawy.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, złożonej wspólnie przez PPHU Y. spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością oraz Kazimierza K., powtórzono zarzuty podniesione w odwołaniu. Dodatkowo skarżący podnieśli, iż art. 1 ust. 3 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych wyczerpująco określa, co należy uważać za zmianę umowy spółki, zatem inne zmiany umowy w tym przepisie niewymienione, nie podlegają podatkowi od czynności cywilnoprawnych. Ponadto dla rozróżnienia umów zastosowano kryterium "zwiększenia kapitału spółki", nie jest także istotna przyczyna, dla której doszło do zawarcia umowy. Nie ma zatem podstaw, by uznać przedmiotowe umowy pożyczki za rodzące obowiązek podatkowy. Strona wskazała, iż w świetle art. 9 pkt 10 lit. "g" powołanej ustawy wszelkie umowy pożyczki niezależnie od charakteru podmiotów, które je zawierają, korzystają ze zwolnienia od podatku. Przepis ten nie zawiera bowiem żadnych ograniczeń podmiotowych.
Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie.