Uzasadnienie
Przedmiotem skargi kasacyjnej jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 października 208 r., sygn. akt III SA/Wa 1374/08, mocą którego oddalono skargę S. – P. sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. w przedmiocie określenia wysokości zryczałtowanego podatku dochodowego.
W motywach orzeczenia Sąd podał, że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. na podstawie art. 8 ust. 1 pkt 3, art. 11 ust. 2 pkt 3a, art. 24 ust. 1 pkt 1 lit. a, art. 31 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 28 września 2001 r. o kontroli skarbowej (tekst jedn. Dz. U. z 2004 r., Nr 8, poz. 65 ze zm.) – dalej zwanej ustawą o kontroli skarbowej - oraz art. 21 § 1 pkt 1 i § 3 i art. 30 § 1, 3 i 4 w zw. z art. 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.) - dalej zwanej Ordynacją podatkową - oraz art. 3 ust. 2, art. 21 ust. 1 pkt 1, art. 26 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r., Nr 54, poz. 654 ze zm.) zwanej dalej "u.p.d.o.p.", określił dla "S.-P." sp. z o.o. z siedzibą w W. zryczałtowany podatek dochodowy od osób prawnych z tytułu opłat licencyjnych za korzystanie ze znaku towarowego niepobranych i niewpłaconych przez Spółkę jako płatnika, za marzec, kwiecień, maj, czerwiec i wrzesień 2002 r. Podstawą rozstrzygnięcia była umowa zawarta przez Spółkę z S. z siedzibą w Grecji oraz art. 12 ust. 1 i ust. 2 umowy międzynarodowej zawartej pomiędzy Republiką Grecką, a Rzeczypospolitą Polską z dnia 20 listopada 1987 r. (Dz. U. z 1991 r., Nr 120, poz. 524) w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatku od dochodu i majątku.
W odwołaniu od powyższej decyzji strona zarzuciła naruszenie art. 11 ust. 2 pkt 3a ustawy o kontroli skarbowej i art. 21 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez doręczenie Spółce duplikatu decyzji w miejsce jej oryginału. Podniosła, że przepisy ustawy o kontroli skarbowej oraz Ordynacji podatkowej nie przewidują możliwości rozstrzygnięcia sprawy duplikatem decyzji.
Dyrektor Izby Skarbowej nie znalazł podstaw do uwzględnienia odwołania. Wskazał, że Organ kontroli skarbowej rozstrzygnął sprawę decyzją, której oryginał znajduje się w aktach sprawy, a z którym Strona mogła się zapoznać przeglądając akta sprawy. Wskazał, że Organ pierwszej instancji doręczając Spółce potwierdzony za zgodność duplikat decyzji zapoznał ją z treścią decyzji z dnia 11 lipca 2005 r., czym wypełnił określony w art. 211 Ordynacji podatkowej obowiązek doręczenia decyzji stronie postępowania. Poprzednio przekazana Stronie decyzja, z niewiadomych przyczyn, nie została przez pocztę doręczona.
Wojewódzki Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi Spółki na tą decyzję, co skutkowało wniesieniem przez nią skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Sąd ten wyrokiem z dnia 11 kwietnia 2008 r. uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że doręczenie zawiadomienia sądowego o terminie rozprawy na inny adres w W. (ul. S.), wskazany przez pocztę, potwierdzone pieczęcią spółki o innej nazwie i pokwitowane przez nieznaną osobę, przy wadliwym wypełnieniu formularza przez doręczyciela, wskazuje, że doręczenia pisma dokonano niezgodnie z prawem. Ponadto wyjaśnił, że art. 109 P.p.s.a. nakazuje sądowi odroczenie rozprawy w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości zawiadomienia strony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny po ponownym rozpoznaniu sprawy podał, że przyczyna uchylenia wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny została usunięta, gdyż Stronę prawidłowo powiadomiono o terminie rozprawy.
Odnosząc się do meritum sprawy Sąd uznał, że zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca odpowiadają prawu, a więc że prawidłowo stwierdzono zaistnienie obowiązku pobrania i przekazania zryczałtowanego podatku dochodowego przez Spółkę jako płatnika w oparciu o art. 26 ust. 1 i ust. 3 u.p.d.o.p.
Sąd nie podzielił zarzutu Strony o wadliwości doręczenia jej duplikatu decyzji z dnia 11 lipca 2005 r. zamiast oryginału.
Sąd wskazawszy na art. 211 i 210 Ordynacji podatkowej stwierdził, że żaden z tych przepisów nie statuuje zasady, że decyzja doręczona stronie jest oryginałem. Tocząca się sprawa podatkowa musi mieć odzwierciedlenie w aktach sprawy, a jednym z elementów tychże jest decyzja, o której mowa w art. 210 Ordynacji i to ta decyzja - sporządzona w określonej dacie, z podpisem osoby uprawnionej do jej wydania i znajdująca się w aktach sprawy - jest oryginałem decyzji. Spółce doręczono zaś prawidłowy odpis decyzji, posiadający wszelkie cechy oryginału, a jedyną różnicą było opatrzenie go pieczęcią duplikat zamiast odpis czy kopia.
W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku Strona zarzuciła w oparciu o art. 174 pkt 2 P.p.s.a. naruszenie art. 134 § 1 P.p.s.a. poprzez zaniechanie pełnego rozpoznania sprawy czyli zawężenie granic rozpoznania sprawy oraz art. 1 § 1 i 2 P.p.s.a. poprzez zaniechanie pełnej kontroli podejmowanych przez Organ działań i ograniczenie się do rozstrzygnięcia sporu dotyczącego doręczenia Stronie duplikatu decyzji.
Na tej podstawie Strona wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Nie wniesiono odpowiedzi na skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna została sformułowana w sposób wadliwy, powodujący, że zaskarżony wyrok wymyka się spod kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego, co w konsekwencji musi skutkować jej oddaleniem.
Należy podkreślić, że zakres badania zaskarżonego wyroku wyznaczają zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. granice skargi kasacyjnej, którymi Naczelny Sąd Administracyjny jest związany. Nie dotyczy to jedynie wad prawnych powodujących nieważność postępowania, które w rozpatrywanej sprawie nie występują. Z uwagi na kluczowe znaczenie, jakie dla kontroli wyroków wojewódzkich sądów administracyjnych ma poprawne, tj. zgodne z wymogami płynącymi z art. 174 i 176 P.p.s.a., sformułowanie i uzasadnienie podstaw kasacyjnych, w ustawie P.p.s.a. wprowadzono przymus radcowsko-adwokacki dla sporządzenia skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna jest bowiem wysoce sformalizowanym środkiem zaskarżenia, a od osób z odpowiednim wykształceniem prawniczym można oczekiwać znajomości procedury sądowoadministracyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie może bowiem zastępować Strony w formułowaniu, precyzowaniu czy też uzasadnianiu zarzutów skargi kasacyjnej.
W niniejszej sprawie zarzuty przedstawione w petitum skargi kasacyjnej pozostają bez związku z uzasadnieniem tejże skargi. Stawiając zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 134 § 1 P.p.s.a. autor skargi kasacyjnej nie wyjaśnił, na czym w jego ocenie miałoby polegać to naruszenie. Należy przypomnieć, że przepis ten stanowi, iż Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Aby wykazać, że Sąd pierwszej instancji dopuścił się jego naruszenia, Skarżący musiałby wykazać, że Sąd ten dokonał oceny zgodności z prawem innej sprawy, bądź z przekroczeniem granic sprawy niniejszej. Takiego uzasadnienia zarzut Strony nie zawiera, co wyklucza kontrolę zaskarżonego wyroku pod tym kątem.
Zarzut naruszenia art. 1 § 1 i § 2 P.p.s.a. poprzez zaniechanie pełnej kontroli zgodności z prawem podejmowanych w toku postępowania administracyjnego czynności jest natomiast wadliwy z kilku przyczyn: po pierwsze, ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zawiera przepisu art. 1, który składałby się z dwóch paragrafów, co poddaje w wątpliwość fakt, czy pełnomocnikowi - adwokatowi – rzeczywiście o tę ustawę chodziło. Nie jest jednak rzeczą Naczelnego Sądu Administracyjnego domyślać się zamiarów autora środka odwoławczego. Po drugie przepis art. 1 P.p.s.a. wskazuje, jaki jest zakres przedmiotowy ustawy oraz definiuje sprawę sądowoadministracyjną.
Skarżący nie wykazał, w jaki sposób Sąd pierwszej instancji przepis ten w jego ocenie naruszył. Po trzecie zaś, również treść tego zarzutu pozostaje bez związku z uzasadnieniem skargi kasacyjnej, w którym pokrótce odniesiono się do kwestii doręczenia Skarżącemu duplikatu decyzji. Z uwagi jednak na brak wskazania jakichkolwiek przepisów prawa, których naruszenia Sąd pierwszej instancji mógłby się dopuścić rozważając ten aspekt sprawy, pozostaje on również poza kontrolą Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Podsumowując należy dodać, że choć w skardze kasacyjnej pełnomocnik zastrzegł sobie prawo do dalszego uzasadniania podstaw kasacyjnych (co notabene było zbędne z uwagi na treść art. 183 § 1 P.p.s.a., który gwarantuje takie prawo wszystkim stronom wnoszącym skargę kasacyjną), z prawa tego nie skorzystał.
Powyższe powoduje, że skargę kasacyjną, jako niespełniającą wymogów przewidzianych dla tego środka odwoławczego, należało oddalić w oparciu o art. 184 P.p.s.a.