Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z 22 października 2014 r., sygn. akt I SA/Kr 1191/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę M.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z 18 kwietnia 2014 r. w przedmiocie podatku dochodowego od nieruchomości za 2014 r.
Stan sprawy sąd administracyjny pierwszej instancji przedstawił następująco:
Decyzją z 4 stycznia 2014 r. Prezydent Miasta K. ustalił Skarżącemu podatek od nieruchomości za 2014r. w kwocie 262 zł.
Po rozpoznaniu odwołania Skarżącego, decyzją z 18 kwietnia 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia stwierdzono, że lokale niemieszkalne znajdujące się w budynkach mieszkalnych, jako samodzielne lokale będące odrębnymi nieruchomościami pod względem prawnym, stanowią odrębne przedmioty opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Brak jest podstaw, aby opodatkować je podatkiem od nieruchomości według stawek właściwych dla budynków mieszkalnych lub ich części, a prawidłowe jest w takim przypadku zastosowanie stawki podatku określonej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jednolity: Dz.U z 2010 Nr 95 poz. 613 ze zm., dalej: u.p.o.l.).
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Skarżący zarzucił naruszenie art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o własności lokali oraz art. 2 ust. 1 pkt 1 e) u.p.o.l., a także art. 210 pkt 6 w związku z art. 235 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2015, poz. 613 ze zm., dalej: Ordynacja podatkowa). Zdaniem Skarżącego miejsca postojowe i komórki są częściami składowymi nieruchomości – jego przynależnościami, w związku z czym winny być opodatkowane w/g stawek dla lokalu mieszkalnego.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoją dotychczasową argumentację.
Oddalając skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016, poz. 718 ze zm., dalej: P.p.s.a.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wskazał, że za najważniejsze kryterium decydujące o zakwalifikowaniu danej nieruchomości do kategorii budynków mieszkalnych uznaje się faktyczne przeznaczenie danego budynku i jego wykorzystanie na cele mieszkalne. Skoro bowiem ustawodawca rozdzielił przedmiot opodatkowania, wskazując na sposób wykorzystania budynku lub jego części, to określeniu sposobu wykorzystania budynku lub jego części należy nadać jurydyczne znaczenie. Przeznaczenie części budynku (taka część może być, jak wyżej wyjaśniono odrębnym przedmiotem opodatkowania) stanowi więc kryterium różnicujące stawkę podatkową. Ze stanu faktycznego niniejszej sprawy wynika, że skarżący jest właścicielem mieszkania, komórki lokatorskiej i miejsca postojowego w garażu wielostanowiskowym znajdujących się w tym samym budynku mieszkalnym.
Komórka lokatorska a także garaż, których właścicielem jest skarżący objęte są odrębną (niż mieszkanie) księgą wieczystą. Mogą być zatem nabyte lub wynajęte przez osobę, która nie będzie posiadała prawa do lokalu mieszkalnego. Tym samym nie znajduje uzasadnienia argumentacja skarżącego, że komórka lokatorska lub garaż jest pomieszczeniem ściśle związanym z zajmowanym mieszkaniem jako "niezbędne pomieszczenie gospodarcze dla właściciela mieszkania". Nie budzi natomiast żadnych wątpliwości fakt (czego nie kwestionuje też sam skarżący), że sama komórka lokatorska lub garaż nie może spełniać funkcji mieszkalnej. Pogląd w zakresie zaś garażu stanowiącego przedmiot odrębnej własności znalazł potwierdzenie w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lutego 2012 r., sygn. akt II FPS 4/11. Nie są to lokale, które przynależą, do wyodrębnionych samodzielnych lokali mieszkalnych, jako ich części składowe, lecz są prawnie wyodrębnionymi lokalami niemieszkalnymi właśnie z uwagi na własną księgę wieczystą.
Wobec tego nie zasługują na uwzględnienie zarzuty odnoszące się do naruszenia przepisów ustawy o odrębnej własności lokali oraz przepisów postępowania, gdyż skarżony organ przeprowadził wystarczające postępowanie dowodowe, a także wyczerpująco uzasadnił motywy swojego rozstrzygnięcia.
W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku Skarżący zarzucił naruszenie:
- - art. 134 P.p.s.a.,
- - "art. 2.1 ust.
- 1. p. 2 i 4" ustawy o własności lokali,
- - art. 5 ust. 1 pkt 2) lit. a) i e) u.p.o.l.
- - art.32 Konstytucji RP.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw, przeto podlega oddaleniu.
O wyniku przeprowadzonej kontroli zgodności z prawem zakwestionowanego wyroku przesądziły zasadnicze ułomności konstrukcyjnej wniesionego środka zaskarżenia. Rzecz w tym, że w petitum skargi kasacyjnej powołano się ogólnie na naruszenie art. 134 P.p.s.a., konstytucyjnej zasady "równości wobec praw i obowiązków (art. 32 Ustawy Zasadniczej)" – pisownia oryginalna, jak też dwóch przepisów prawa materialnego zawartych w ustawach o własności lokali oraz o podatkach i opłatach lokalnych (s. 1). Przepisy te zblokowano, a co więcej – w przypadku przepisów prawa materialnego zaniechano wskazania rodzaju przypisanego organom podatkowym błędu. Postawione w ten sposób zarzuty wsparto niezwykle lakoniczną i powierzchowną argumentacją. W uzasadnieniu zarzutów poprzestano na krótkim wyjaśnieniu, do czego sprowadzało się naruszenie tylko pierwszego z wymienionych na wstępie przepisów. Stwierdzono mianowicie, że sąd administracyjny pierwszej instancji nie ustosunkował się do argumentów prawnych oraz przepisów powołanych w skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., "ani też wyraźnie argumentom tym nie zaprzeczył", czym uchybił obowiązkom wynikającym z art. 134 P.p.s.a. W dalszej części skargi kasacyjnej odwołania do przepisów prawa mają charakter bardzo ogólny, czego ilustracją jest spostrzeżenie zamieszczone na s. 3: "Przykładem będzie tu art. 5 ust. 1 p. 4 lit. a Ustawy Podatkowej".
Opisana forma redakcyjna skargi kasacyjnej, a z drugiej strony – sposób ujęcia przedstawionych w niej zarzutów i ich uzasadnienie nie spełniają wymagań określonych w art. 176 P.p.s.a. Niezależnie od tego wypada podkreślić, że nie sposób – w analizowanym przypadku, z racji niedopełnienia standardu wyznaczonego przez art. 174 pkt 1 P.p.s.a. – wskazać granic zarzutów tejże skargi. Tymczasem w myśl art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny "rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej", biorąc z urzędu pod rozwagę tylko nieważność postępowania. Nie może przy tym być najmniejszej wątpliwości co do tego, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku w wystarczającym stopniu odniesiono się do zasadniczych elementów rozpatrzonej sprawy, wyjaśniając czym kierował się sąd oddalając skargę. Chybiony okazał się tym samym jedyny, skategoryzowany zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie przepisu art. 134 P.p.s.a.
W tym stanie rzeczy, z mocy art. 184 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.