Uzasadnienie
1. Wyrokiem z dnia 18 listopada 2015 r., I SA/Gd 877/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę J. D.(zwanego dalej skarżącym) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia 15 maja 2014 r. w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych.
2. Powyższy wyrok został zaskarżony skargą kasacyjną, w której skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji DIS w Gdańsku z dnia 15 maja 2014 r. oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu wniosku podniósł, że "za wstrzymaniem wykonania decyzji przemawia niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
3. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że za wstrzymaniem wykonania decyzji przemawia "niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków". Wskazał na wysokość zaległości podatkowej i podkreślił, że wydatki te przekraczają jego możliwości płatnicze. Podniósł również, że dodatkowym argumentem świadczącym o konieczności wstrzymania wykonania decyzji organu jest nieskuteczne doręczenie postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji organu I instancji.
4. Sąd może wstrzymać wykonanie decyzji na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - dalej: p.p.s.a.).
Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli została spełniona co najmniej jedna z dwóch ustawowych przesłanek, wymienionych wprost w art. 61 § 3 p.p.s.a. Chodzi o okoliczności, gdy stwierdzono, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody albo istnieje niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody nie musi mieć charakteru materialnego.
Użyte przez ustawodawcę nieostre pojęcia – "znaczna szkoda" lub "trudne do odwrócenia skutki" wymagają konkretyzacji w dokładnie i wszechstronnie zgromadzonym materiale dowodowym, który powinien w szczególności przedstawić skarżący składający wniosek (por. postanowienie NSA z dnia 26 września 2013 r., II FSK 2540/13 i powołane tam orzecznictwo, CBOSA). Samo zacytowanie przepisów - bez wskazania, na czym konkretnie zagrożenie polega w konkretnej sprawie - w żaden sposób nie uzasadnia żądania wniosku. To na stronie spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku.
Tymczasem w niniejszej sprawie strona wskazała, że za wstrzymaniem przemawia "niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków". Niewątpliwie skarżący posłużył się określeniami ustawowymi, ale do niczego to nie prowadzi. Zadaniem strony było bowiem rozwinięcie myśli ustawodawcy i wskazanie konkretnych okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania decyzji. Strona zobowiązana jest skonkretyzować rodzaj grożącej szkody, zagrożenia i wówczas niewątpliwie - podając konkrety – miałaby większe szanse, niż podczas cytowania ustawy, której treść sąd zna. Zadaniem strony było poparcie wniosku okolicznościami, które sąd zakwalifikuje szerzej jako niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wobec niepodania konkretów przez samą zainteresowaną stronę, sąd nie jest uprawniony, by domyślać się, co strona mogła mieć na myśli.
Takie konkretne informacje, które strona powinna podać – zamiast cytować ustawę- to na przykład wskazanie, że istnieje realne ryzyko: zakończenia prowadzonej działalności gospodarczej i konieczność zwolnienia pracowników; sprzedaży nieruchomości w drodze licytacji; zajęcia środków transportowych, które są niezbędne do odbywania codziennych wizyt w ambulatorium celem przyjęcia zabiegów ratujących życie/zdrowie; dokonania rozbiórki obiektu budowlanego; zakończenia działalności spółki, która jest przedsiębiorstwem użyteczności publicznej i np. dostarcza rurociągami wodę do miejscowości, albo odprowadza ścieki, zajmuje się odbiorem śmieci. Sparaliżowanie pracy takiej spółki spowodowałoby, że miejscowość np. zostałaby przykryta nieodbieranymi odpadami, co niewątpliwie utrudniłoby życie mieszkańcom i było niekorzystne społecznie.
Bez wątpienia przesłanką przemawiającą za wstrzymaniem wykonania decyzji nie jest wysokość zobowiązania podatkowego – jest to zbyt lakoniczne uzasadnienie.
Mając na uwadze powyższe uwagi, należy podkreślić, że skarżący we wniosku wskazał 3 przesłanki przemawiające – według niego - za wstrzymaniem wykonania decyzji. W ramach pierwszej zacytował ustawę i nie przytoczył konkretnych okoliczności, pisząc, że za wstrzymaniem wykonania decyzji przemawiają "niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków". Potem podniósł, że za wstrzymaniem wykonania przemawia wysokość zobowiązania podatkowego. Nie stanowi to przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. Jako trzecią przesłankę skarżący wskazał nieskuteczne doręczenie postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji organu I instancji - nie jest to przesłanka wymieniona przez ustawodawcę w art. 61 § 3 p.p.s.a., na podstawie którego sąd orzeka w tej sprawie. Wobec nieprawidłowego lub niedostatecznego uzasadnienia wniosku – nie mógł on być pozytywnie rozpatrzony.
- 5. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.