Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 14 września 2006 r., sygn. akt II FSK 1117/05

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 3 marca 2005 r. /I SA/Rz 160/04/ Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę Kazimierza K. i Leona M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia 29 marca 2004 r. (...) w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2000 r.

Z akt sprawy wynika, że Burmistrz Miasta i Gminy R., decyzją z dnia 2 grudnia 2002 r. (...), ustalił wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2000 r. dla Kazimierza K. i Leona M. z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości położonej w R.-W., oznaczonej w ewidencji gruntów jako działki: nr 763/7 i nr 763/8 oraz z tytułu własności budynków i budowli zlokalizowanych na tej nieruchomości w łącznej kwocie 118.156,40 zł.

W związku z odwołaniem Kazimierza K. i Leona M. na powyższe rozstrzygnięcie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R., decyzją z dnia 7 kwietnia 2003 r. (...), uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia Burmistrzowi Miasta i Gminy R. W uzasadnieniu wskazano w szczególności, iż organ podatkowy powinien powołać biegłego i zlecić mu sporządzenie wyceny według stanu na dzień 1 stycznia 2000 r.

Po przeprowadzeniu ponownego postępowania Burmistrz Miasta i Gminy R., decyzją z dnia 6 listopada 2003 r. (...),określił podatnikom wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2000 r. w łącznej kwocie 118.576,40 zł; przy czym wskazał, że za ustalone zobowiązanie podatkowe podatnicy odpowiadają solidarnie.

Podatnicy złożyli odwołanie od powyższej decyzji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. decyzją z dnia 29 marca 2004 r. (...) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Kolegium zważyło, że sprawa była już przedmiotem skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 7 czerwca 2002 r., SA/Rz 1161/00, uchylił decyzje: Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 5 czerwca 2000 r. (...) i Burmistrza Miasta i Gminy R. z dnia 17 marca 2000 r. (...). W związku z tym zarówno organy podatkowe jak i strony postępowania są w pełni związane zarówno treścią orzeczenia Sądu, jak i poglądami prawnymi wyrażonymi przez Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wspomnianego wyroku.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na powyższą decyzję podatnicy, domagali się jej uchylenia z powodu rażącego naruszenia prawa, a szczególnie art. 121 i 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm., zwana dalej O.p./. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że Kolegium przyjęło za udowodniony fakt prowadzenia przez skarżących działalności gospodarczej, pomimo wyraźnego twierdzenia pełnomocnika skarżących, że w aktach sprawy brak jest dowodów potwierdzających prowadzenie takiej działalności.

W odpowiedzi na skargę Prezes Kolegium wniósł o jej oddalenie, podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko; podkreślił ponadto, iż nieuzasadniony jest zarzut wprowadzenia w błąd Sądu odnośnie rodzaju prowadzonej działalności przez skarżących. W aktach sprawy znajduje się zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej, z którego wynika że skarżący prowadzili działalność gospodarczą w 2000 r. w formie spółki cywilnej. Fakt ten znany był także Sądowi przy wydawaniu wyroku. Wnioskowane przez skarżących dowody dotyczą wpisu bądź wykreślenia z lat, które nie były przedmiotem opodatkowania.

W piśmie procesowym z dnia 1 marca 2005 r. pełnomocnik skarżącego Kazimierza K., podtrzymując wszelkie żądania zawarte we wniesionej skardze, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza R. Skarżący zarzucił naruszenie art. 190 oraz art. 187 par. O.p. Do pisma dołączono także informacje o przeprowadzeniu remanentu likwidacyjnego, zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej z dnia 4 marca 2002 r. i decyzję z dnia 16 grudnia 1996 r. o wykreśleniu z ewidencji działalności gospodarczej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił powyższą skargę. W pierwszej kolejności Sąd powołał, że zgodnie z art. 30 nieobowiązującej już ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, ale mającej zastosowanie w niniejszej sprawie z uwagi na przepis art. 99 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ "ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia".

Sąd I instancji stwierdził, że skoro orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 czerwca 2002 r. SA/Rz 1161/00 funkcjonuje w obrocie prawnym, to jego ocena prawna wiąże Wojewódzki Sąd Administracyjny. Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu omawianego wyroku /między innymi/ przedstawił uregulowania prawne dotyczące podatników i przedmiotu opodatkowania zawarte w ustawie z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. 2002 nr 9,poz. 84 ze zm., zwana dalej u.o.p.l./. Naczelny Sąd Administracyjny wyraził stanowisko, iż organy podatkowe obu instancji analizując charakter i zakres prowadzonej działalności gospodarczej wynikający z treści wpisu do ewidencji działalności gospodarczej oraz charakter budynków, szczegółowo opisany w protokole kontroli w dniach od 6 do 8 lipca 1999 r. prawidłowo uznały, że budynki w całości są związane z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Sąd ten nie kwestionował określenia podatników dokonanego przez organy, przy czym uznał za wadliwość decyzji brak wskazania co do solidarnej odpowiedzialności adresatów decyzji. Zakwestionował również niewyczerpanie w trakcie postępowania podatkowego trybu przewidzianego w art. 200 par. 1 Ordynacji podatkowej. Sąd wskazał również, że skarżący w deklaracji podatkowej podali wartość budowli 16.140 zł jako związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej. Organy podatkowe przyjęły "wartość ogólną" budowli na kwotę 88.635 zł, a z tego do opodatkowania wartość 61.265 zł jako związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Organ podatkowy - co zauważył Sąd - nie uzasadnił, co składa się na przyjętą wartość budowli związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej, powołał się jedynie na wycenę "POM w R.", której w aktach brak. Nie podano również, co z ogólnej wartości budowli wyłączono z opodatkowania podwyższonymi stawkami.

Sąd podał także, że w art. 4 ust. 1 pkt 2 ust. 5 i 6 u.o.p.l. ustawodawca określa sposób obliczania wartości budowli związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej podlegającej opodatkowaniu. Wyjaśnienie tej kwestii powinno znaleźć się w uzasadnieniu ponownie wydanej decyzji. Niezależnie od powyższego Sąd zauważył, że rozpoznanie konkretnej sprawy musi być poprzedzone ustaleniem czy grunty nie są objęte przepisami o podatku rolnym lub leśnym oraz gdyby nawet były objęte tymi przepisami, czy nie spełniają jednego z kryteriów przepisu art. 3 ust. 1 pkt 4 u.o.p.l. uzasadniającego opodatkowanie podatkiem od nieruchomości. Po ustaleniu, można będzie stwierdzić, iż wszystkie grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy podlegają podatkowi od nieruchomości i są w obecnym stanie prawnym związane z działalnością gospodarczą.

W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uznał za bezskuteczne twierdzenia zawarte w skardze, że pojawienie się nowych dowodów w postaci decyzji Burmistrza Miasta i Gminy w S. z dnia 16 grudnia 1996 r. (...) o wykreśleniu Kazimierza K. z ewidencji działalności gospodarczej i zaświadczenia Burmistrza Miasta i Gminy w S. z dnia 28 marca 2001 r. (...) o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej powoduje, że ocena prawna wyrażona przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 czerwca 2002 r. utraciła swoją aktualność. Ponadto Sąd zwrócił uwagę, że w odpowiedzi na skargę Prezes Kolegium wskazał, że Sąd przed wydaniem wyroku z dnia 7 czerwca 2002 r. dysponował zalegającym w aktach postępowania administracyjnego zaświadczeniem Burmistrza Miasta i Gminy R. z dnia 8 września 1998 r. (...) o wpisie do ewidencji do działalności gospodarczej, z którego wynika, że w prowadzonej przez UMiG w R. ewidencji znajduje się wpis: "POM s.c. właściciele Kazimierz K., Leon M.; data rozpoczęcia działalności gospodarczej: 8 września 1998 r.".

Nie oceniając merytorycznie znaczenia nowych dla sprawy dokumentów załączonych do skargi Sąd Instancji zauważył, że stanowią one potencjalne powody wznowienia postępowania, z tym że na obecnym etapie postępowania Sąd nie jest uprawniony do oceny - czy dowody te mogą doprowadzić, również wskutek upływu terminów, do skutecznego uruchomienia postępowania nadzwyczajnego.

Sąd wyjaśnił, że organy ponownie rozpoznające sprawę wskutek uchylenia decyzji organów obu do instancji przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 7 czerwca 2002 r. zastosowały się do wytycznych zawartych w tym wyroku i uzupełniły postępowanie dowodowe we wskazanym zakresie, eliminując jednocześnie zauważone przez Sąd niedostatki postępowania, a także rozszerzając argumentację zawartą w uzasadnieniach decyzji odnośnie elementów wskazanych przez Sąd. W szczególności ustalono, że sporne nieruchomości gruntowe nie podlegają opodatkowaniu podatkiem rolnym lub leśnym. Dokonano wyłączenia z opodatkowania budowli: sieć ciepłowniczą i linię wysokiego napięcia, a to zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 5 u.o.p.l. w brzmieniu mającym zastosowanie w sprawie. Przeprowadzono również w postępowaniu podatkowym dowód z opinii biegłego rzeczoznawcy majątkowego dla ustalenia wartości budowli.

W końcowej części uzasadnienia Sąd uznał za gołosłowne zarzuty naruszenia podstawowych zasad postępowania podatkowego zawarte w piśmie procesowym z dnia 1 marca 2005 r. pełnomocnika skarżącego Kazimierza K., gdyż organ I instancji postanowieniem z dnia 3 września 2003 r. (...) zawiadomił, że powołany biegły będzie wykonywał swoje czynności w dniu 17 września 2003 r. od godziny 12 oraz w dniach następnych aż do zakończenia pracy. To postanowienie doręczono pełnomocnikowi skarżących, a także do wiadomości samym skarżącym, przy czym pomiędzy datą doręczenia tego postanowienia /5 września 2003 r./, a wyznaczoną datą 17 września 2003 r. minął okres ponad 7 dni. Wyczerpano też tryb z art. 200 z Ordynacji podatkowej.

W dniu 11 maja 2005 r. zastąpiony przez swego pełnomocnika Kazimierz K. złożył skargę kasacyjną i wniósł o uchylenie w całości wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 3 marca 2005 r. SA/Rz 160/04 i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie do ponownego rozpoznania, rozstrzygnięcie o kosztach postępowania ze skargi kasacyjnej, ewentualnie o uchylenie w całości wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 3 marca 2005 r. SA/Rz 160/04 i po rozpoznaniu skargi uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia 29 marca 2004 r. (...) oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Miasta i Gminy R. z dnia 6 listopada 2003 r. (...).

Skarżący skargę kasacyjną oparto na następujących podstawach:

1/ naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy /art. 174 pkt 2 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/, czyli: - art. 106 par. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm.- nazywanej dalej p.p.s.a./ poprzez pominięcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie dowodu z dokumentów przedłożonych do akt sprawy sądowej wskazujących na zaprzestanie przez skarżącego prowadzenia działalności gospodarczej i w konsekwencji zaniechania naliczanie i poboru należności podatkowych.

1. - art. 30 uchylonej ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74. poz. 368 ze zm./ w związku z art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "b" p.p.s.a. przez niezasadne przyjęcie, iż rozpoznanie sprawy ogranicza się jedynie do przeanalizowania czynności podjętych przez organy administracji zgodnie z oceną prawną wyrażoną przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku uchylającym wcześniej wydane w sprawie decyzje administracyjne, 2/ naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię /art. 174 pkt 1 p.p.s.a./:
2. - art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /u.o.p.l./ poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że powstał u skarżącego obowiązek podatkowy w zakresie zapłaty podatku od nieruchomości.

W uzasadnieniu kasacji pierwszej kolejności skarżący powołał treść art. 106 par. 3 p.p.s.a. Następnie przytoczył orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz Sądu Najwyższego. Na tej podstawie wskazał, że Sąd orzekający powinien dopuścić wnioskowane przez stronę dowody /informacje o przeprowadzeniu remanentu likwidacyjnego, zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej z dnia 4 marca 2002 r. i decyzję z dnia 16 grudnia 1996 r. o wykreśleniu z ewidencji działalności gospodarczej./ i dokonać ich oceny w świetle rozpoznawanej sprawy. Spowodowałoby to, w ocenie strony, pełnoaspektowe rozpoznanie przedmiotowej sprawy i precyzyjne ustalenia prawidłowości wydanych w sprawie decyzji administracyjnych. Zdaniem strony zaniechanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie rozpoznania sprawy wraz z przedłożonymi dowodami sprawiło, iż wyrok został wydany w oparciu o nie zebrany w całokształcie i nie zupełny materiał dowodowy.

Strona podniosła, że brak oceny przedłożonych w sprawie dokumentów nie może być egzonerowany przez wskazanie Sądu orzekającego, iż przedmiotowe dokumenty stanowią przesłankę do ewentualnego wznowienia postępowania. Według skarżącego nie ma potrzeby wznawiania postępowania, jeżeli dokumenty zostają przedłożone w sądzie, w którym jest rozpatrywana sprawa obejmująca swym przedmiotem należność podatkową, do której określenia wysokości jest istoty stan faktyczny kreowany przez ww. dokumenty.

Kolejnym uchybieniem według skarżącego jest zastosowanie postanowień art. 30 uchylonej ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym. W opinii skarżącego w związku z uchyleniem przez Naczelny Sąd Administracyjny przedmiotowych decyzji organy administracji ponownie rozpatrując sprawę nie tylko winy naprawić uchybienia, które zostały stwierdzone wyrokiem sądowym, ale rozpoznać i orzec w oparciu o zebrany w sprawie i uzupełniony materiał dowodowy. Takie czynności jednak zostały przez organy administracji zaniechane, a przyjęty kierunek ponownego prowadzenia sprawy został również zaakceptowany przez Sąd orzekający.

Strona wskazała ponadto, że nie do pogodzenie w zaistniałym w sprawie stanie faktycznym jest okoliczność zakwalifikowania przez Sąd nieruchomości podatnika, jako nieruchomości służących do prowadzenia działalności gospodarczej. W tym zakresie zdaniem skarżącego organy administracji lapidarnie i sprzecznie z zasadami prawidłowego wnioskowania przyjęły, iż kwestie te zostały prawomocnie przesądzone wskazanym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego /Ośrodek Zamiejscowy w Rzeszowie/ i nie mogą być ponownie przedmiotem rozważań. Zatem w ocenie skarżącego z przedstawionych w sprawie okoliczności wynika, że rozstrzygnięcia w rozpoznawanej sprawie zapadły z naruszeniem art. 187 par. 1 ordynacji podatkowej bez uprzedniego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego.

Skarżący podniósł także, że organy podatkowe nie wyjaśniły w jakim zakresie zobowiązany był do zapłaty podatku od przedmiotowych nieruchomości i w jakim charakterze były one użytkowane. Strona podkreśliła, że nie wiadomo, czy obowiązek podatkowy ciążył na osobach fizycznych /współwłaścicielach/, czy na jednostce organizacyjnej nie posiadającej osobowości prawnej /spółce cywilnej stron/. Ponadto wyjaśnienia wymagał fakt, czy spółka była właścicielem lub samoistnym posiadaczem przedmiotu opodatkowania i od kiedy, oraz w jakim zakresie nieruchomości służyły dla wykonywania działalności podatkowej. Strona zaznaczyła, że należało mieć w tym zakresie na uwadze zarówno postanowienia art. 2 ust. 1, 4 i 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz art. 860 i 861 Kodeksu cywilnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Brak jest podstaw do uwzględnienia wniesionej w sprawie skargi kasacyjnej.

Zarzut naruszenia wskazanego w skardze przepisu art. 30 ustawy o NSA jest niezasadny. Przede wszystkim podnieść należy, że zgodnie z prawem i stanem rozpoznawanej sprawy zastosowanie w niej znajdował nie art. 30 nieobowiązującej w czasie orzekania przez Sąd I instancji ustawy o NSA ale, przywoływane także przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, unormowanie art. 99 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1271 ze zm./. Na podstawie tejże to regulacji prawnej: Ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego, wydanym przed dniem 1 stycznia 2004 r. (...) wiąże w sprawie wojewódzki sąd administracyjny oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia.

Zgodnie z normą prawną wynikającą z przytoczonego przepisu Sąd I instancji był niewątpliwie związany oceną prawną orzekającego uprzednio w sprawie Naczelnego Sądu Administracyjnego w spornym również w ponowionym postępowaniu obszarze związku przedmiotu opodatkowania z prowadzoną przez skarżącego działalnością gospodarczą. Jeżeli by w trakcie podatkowego postępowania administracyjnego prowadzonego po i w wyniku wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego ujawniły się i zostały przedstawione organom podatkowym nowe dowody, na przykład, że skarżący nie prowadził działalności gospodarczej, że sporne przedmioty wykorzystywał do działalności gospodarcze inny aniżeli skarżący podmiot - i to ze skutkiem dla opodatkowania skarżącego, natomiast organy dowody te bezpodstawnie pominęły bądź nieprawidłowo oceniły, zaś Sąd I instancji to zaaprobował, skarżący mógł i powinien przedstawić w skardze kasacyjnej zarzut kasacyjny wskazujący na odpowiednie przepisy prawa uregulowanego w p.p.s.a., które naruszył Wojewódzki Sąd Administracyjny oceniając /za/stosowanie przez organy podatkowe tych przepisów procesowych ordynacji podatkowej, na podstawie których w postępowaniu podatkowym dokonuje się ustaleń i ocen faktycznych.

Do przepisów tych nie należy niewątpliwie przywoływany w kasacji zapis prawny art. 106 par. 3 p.p.s.a., albowiem na jego podstawie sąd nie dokonuje oceny materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym, ale może tylko, pod określonymi warunkami, przeprowadzić w postępowaniu sądowym uzupełniający dowód z dokumentu. W uzasadnieniu kasacji skarżący odnosi się wprawdzie również do art. 187 par. 1 O.p., jednakże nie formułuje, nie przedstawia i nie uzasadnia: jakie adekwatne w tej mierze unormowania p.p.s.a. naruszył Sąd I instancji oceniając /za/stosowanie przez organy wymienionego uregulowania procedury podatkowej.

Nie jest także adekwatne do stanu sprawy przywołanie w zarzutach kasacyjnych art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "b" p.p.s.a., który stanowi, że Sąd uchyla decyzje lub postanowienie, jeżeli stwierdza naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego.

Jeżeli bowiem ową podstawą do wznowienia postępowania administracyjnego miałyby być wedle strony nowe dowody w postaci dokumentów przedstawionych przez skarżącego do sprawy na etapie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, i skarżący nie podnosi, że dowody te były znane organom podatkowym w trakcie dotychczasowego postępowania, to dowodów tych nie można uznać za prawnie istotne dla przytoczonego art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "b" p.p.s.a. Zważyć należy, że nie uwzględnienie w ustaleniu i ocenie stanu faktycznego sprawy przez organy podatkowe dowodów, które nie były im znane w trakcie postępowania administracyjnego, i które przedstawione przez stronę zostały dopiero w postępowaniu przed sądem administracyjnym, nie stanowi po ich stronie naruszenia prawa. Postępowanie przed sądem administracyjnym nie jest natomiast częścią ani też jakąkolwiek formą lub kontynuacją administracyjnego postępowania podatkowego, a więc sąd administracyjny nie może za organy podatkowe podejmować rozstrzygnięcia o wznowieniu postępowania administracyjnego na podstawie dowodów, które nie były organom znane i zostały dopiero przedstawione przed sądem.

Uzasadnionej podstawy do uchylenia zaskarżonego wyroku nie może także stanowić zarzut kasacyjny naruszenia art. 106 par. 3 p.p.s.a.

Wprawdzie Sąd I instancji nie rozstrzygnął formalnie postanowieniem o przeprowadzeniu wnioskowanego uzupełniającego dowodu z dokumentów ani też wniosku tego nie oddalił, jednakże uchybienie w powyższym zakresie przepisom postępowania nie miało wpływu na wynik sprawy. Zważyć bowiem należy, że jeżeli objęte inicjatywą dowodową dokumenty, tak jak to ocenia Sąd I instancji i czemu skarga kasacyjna adekwatnym zarzutem kasacyjnym nie przeczy, były nowe dla prowadzonego administracyjnego postępowania podatkowego i ujawnione - przedstawione przez stronę - zostały dopiero na etapie postępowania przed sądem administracyjnym, to mogły one stanowić wyłącznie podstawę skierowanego do właściwego organu podatkowego wniosku o wznowienie postępowania podatkowego, ponieważ, jak to już powyżej podniesiono, sąd administracyjny nie jest organem podatkowym a postępowanie przed nim nie stanowi części, kontynuacji czy też jakiejkolwiek postaci, rodzaju, trybu lub formy postępowania podatkowego.

Sąd I instancji w powyższym kontekście i zakresie odniósł się zresztą w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do przedstawionych przez stronę dokumentów, natomiast skarżący nie wywiódł przeciw uzasadnieniu zarzutu naruszenia art. 141 par. 4 p.p.s.a.

W powyższym stanie sprawy uznać i ocenić należało, że zarzutami wniesionej skargi kasacyjnej skarżący nie zakwestionował zgodnie z prawem, to jest prawnie skutecznie, zaaprobowanych przez Sąd I instancji ustaleń i ocen faktycznych, które nie uzasadniają ostatniego zarzutu kasacyjnego w obszarze błędnej subsumcji pod współstanowiące o spornym obowiązku podatkowym unormowanie art. 6 ust. 1 u.o.p.l.

Z tych powodów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną oddalił.