Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 26 marca 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę T. P. i J. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 8 stycznia 2009 r. w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 r.
W uzasadnieniu Sąd ten wskazał, że pełnomocnik skarżących, będący adwokatem, uiścił wpis od skargi na rachunek Urzędu Miasta L., Delegatura L.-Śródmieście. Tymczasem zgodnie z art. 219 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: P.p.s.a.) opłatę sądową uiszcza się gotówką do kasy właściwego sądu administracyjnego lub na rachunek bankowy tego sądu. Skarga nie została więc należycie opłacona, a ponieważ podlegała wpisowi stałemu i została wniesiona przez adwokata, należało ją odrzucić na podstawie art. 220 § 3 oraz art. 221 w związku z art. 219 § 2 P.p.s.a.
W wywiedzionej od powyższego postanowienia skardze kasacyjnej skarżący na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. zarzucili naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 221 w związku z art. 219 § 1 P.p.s.a. przez odrzucenie skargi, wnoszonej w trybie art. 54 § 1 P.p.s.a., bez wcześniejszego wezwania strony skarżącej do uiszczenia opłaty stałej - i wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi do ponownego rozpoznania.
Skarżący podnieśli, że skarga, którą Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił, nie była pismem wnoszonym do tego Sądu, lecz za pośrednictwem organu podatkowego i powołując się na postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 marca 2005 r. (OSK 1289/04) i z dnia 2 lutego 2006 r. (I OSK 13/06) wywiedli, że w przypadku wniesienia skargi, podlegającej wpisowi stałemu, przez adwokata, za pośrednictwem organu, sąd ma obowiązek wezwać pełnomocnika skarżącego do uiszczenia takiego wpisu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Zagadnienie skutków nieopłacenia pisma podlegającego opłacie stałej, wnoszonego przez adwokata lub radcę prawnego, budziło wątpliwości w pierwszym okresie obowiązywania P.p.s.a. O ile bowiem art. 221 P.p.s.a. stanowił, że pisma takie pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, o tyle w myśl § 5 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193) wpis stały od skargi wniesionej przez adwokata lub radcę prawnego należało uiścić na wezwanie, po przekazaniu skargi sądowi. Stąd też, wobec sprzeczności wskazanych przepisów, Naczelny Sąd Administracyjny niejednokrotnie - jak w orzeczeniach powołanych przez skarżących w uzasadnieniu skargi kasacyjnej - udzielał ochrony prawnej stronom, których pełnomocnicy, wbrew brzmieniu przepisu ustawy, ale zgodnie z przepisem rozporządzenia, oczekiwali na wezwanie sądu, by uiścić wpis stały od skargi.
Sytuacja prawna uległa jednak zasadniczej zmianie dnia 17 marca 2006 r., kiedy to wskutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 7 marca 2006 r. (SK 11/05) utracił moc cytowany § 5 ust. 2 rozporządzenia w sprawie wpisów w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Od tej daty nie budzi już żadnych wątpliwości, że obowiązek uiszczenia należnej opłaty bez wezwania dotyczy również wpisu od skargi wnoszonej przez adwokata lub radcę prawnego do sądu administracyjnego pierwszej instancji. Obowiązek ten odnosi się także do skarg podlegających wpisowi stałemu.
Dlatego też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi stwierdzając, że wpis od skargi wnoszonej przez adwokata nie został prawidłowo uiszczony na rachunek tego Sądu, ale na rachunek organu administracji (na marginesie - nawet nie tego, który wydał akt zaskarżony skargą), prawidłowo uznał, że skarga podlegająca wpisowi stałemu nie została opłacona przez wnoszącego ją adwokata. W konsekwencji odrzucenie skargi na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a. było prawidłowe i nie naruszało ani art. 221, ani art. 219 § 1 P.p.s.a.
Ponieważ skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny skargę tę oddalił na podstawie art. 184 P.p.s.a. postanowieniem wydanym na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 1 P.p.s.a.