Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 22 kwietnia 2008 r. o sygn. I SA/Gd 1040/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę W. L. i B. L. (dalej: skarżący) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 24 września 2007 r. o nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2001 rok.
W skardze kasacyjnej od wyroku WSA w Gdańsku do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący (reprezentowani przez pełnomocnika - radcę prawnego) zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania wyroku WSA Gdańsku i poprzedzającej ów wyrok decyzji Dyrektora IS w G. Uzasadniając wniosek podano, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dodano, że skarżący mają na utrzymaniu czwórkę dzieci w wieku szkolnym, z których najmłodsze choruje na zespół napięcia mięśniowego i wymaga stałej rehabilitacji i opieki, co wyklucza podjęcie zatrudnienia przez skarżącą, która ponadto nie posiada prawa do zasiłku. Dodano, że skarżąca przebywała w kwietniu i maju 2007 r. w szpitalu w K. i w Klinice Zakaźnej Akademii Medycznej w G. oraz że pozostaje ona nadal pod stałą opieką lekarską. Z wyżej wymienionych względów ciężar utrzymania rodziny spoczywa na skarżącym. W konsekwencji zapłata znacznej sumy wraz z odsetkami może narazić skarżących na utratę zdolności do realizowania bieżących płatności, a ewentualna egzekucja może ich narazić na niepowetowaną szkodę.
Naczelny Sad Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z uchwałą siedmiu sędziów NSA z dnia 16 kwietnia 2007 r. (sygn. akt I GPS 1/07, ONSAiWSA 2007, nr 4, poz.
77) w postępowaniu kasacyjnym wszczętym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku oddalającego skargę dopuszczalne jest wstrzymanie wykonania decyzji na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm. (dalej: p.p.s.a.).
Przechodząc zaś do rozpoznania wniosku podkreślenia wymaga, że z w.w. art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że wnioskodawca powinien uprawdopodobnić istnienie przesłanek w nim określonych. Stosownie bowiem do jego treści sąd może na wniosek strony skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Użyte więc w tym przepisie pojęcia nieostre, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wymagają skonkretyzowania w postaci argumentacji strony skarżącej, względnie gdy okaże się to konieczne, zobrazowania opisanej we wniosku sytuacji za pomocą odpowiednich dokumentów (por. post. NSA z dnia 15 grudnia 2005 r., sygn. akt I FZ 633/05, niepubl.).
W niniejszej sprawie skarżący uprawdopodobnili możliwość zaistnienia przesłanek wskazanych w w.w. przepisie, a przedstawione przez nich okoliczności znajdują potwierdzenie w pismach i dokumentach przedkładanych w toku postępowania administracyjnego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego za uwzględnieniem wniosku skarżących przemawia ich trudna sytuacja rodzinna i materialna, a w szczególności spoczywający na nich ciężar utrzymywania czwórki dzieci oraz niemożność podjęcia pracy przez skarżącą, ze względu na chorobę najmłodszego dziecka, przy jednoczesnym braku prawa do zasiłku. W przedstawionej sytuacji wykonanie zaskarżonej decyzji i związana z tym utrata środków na bieżące utrzymanie sześcioosobowej rodziny groziłoby wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Na marginesie, odnosząc się do wniosku o wstrzymanie wykonania wyroku WSA w Gdańsku, należy wskazać, że wykonanie aktu administracyjnego i orzeczenia wydanego przez sąd jest regułą. Odstępstwa od tej reguły powinny być wyraźnie przewidziane w przepisach prawa (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 lipca 2005 r., sygn. akt II FSK 182/05). Brzmienie przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. nie pozostawia wątpliwości, że odnosi się on wyłącznie do aktów lub czynności organów administracji publicznej. Tym samym nie znajduje zastosowania do wyroków sądowych.
Kierując się wyżej wymienionymi względami Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a.