Uzasadnienie
Wyrokiem z 24 stycznia 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę A. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 rok.
Powyższy wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym ustalonym w toku postępowania podatkowego i przyjętym przez sąd za podstawę orzekania.
Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu decyzją z 20 lipca 2012r. określił podatnikowi wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007r. w kwocie 34.097zł. W uzasadnieniu wskazano, że skarżący w kontrolowanym roku prowadził działalność gospodarczą pod nazwą [...] m. in. w zakresie sprzedaży [...],[...] oraz [...] w [...] i w [...]. Uzyskał z tego tytułu przychody w kwocie 673.574,60 zł. Sprzedaży wyrobów i towarów z drewna dokonywał na rzecz różnych podmiotów gospodarczych, co dokumentował fakturami VAT. W wyniku kontroli przeprowadzonej przez organy podatkowe doszło do wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów kwoty 150.823,20 złotych dotyczącej zakupu desek obrzynanych, tarcicy nieobrzynanej i tarcicy iglastej, według faktur VAT, na których jako wystawcy figurują: [...],[...],[...] i [...].
Podatnik w zakresie transakcji z firmą [...] zaliczył do kosztów podatkowych wydatki udokumentowane fakturą VAT nr 6/2007 z 20 lutego 2007r., według której przedmiotem sprzedaży były deski obrzynane w ilości 31 m3 za kwotę 13.700,00 zł netto. Tymczasem Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] poinformował, że [...] w 2007r. złożył deklaracje VAT-7 w których za miesiące od stycznia do grudnia 2007r. nie wykazał obrotów ze sprzedaży towarów i usług oraz podatku należnego oraz zeznanie podatkowe PIT-36, za 2007r. w którym wykazał przychód z działalności gospodarczej w wysokości zero złotych. Okoliczność tą potwierdził [...] przesłuchany w charakterze świadka. Przesłuchano także skarżącego w charakterze strony. Na tej podstawie organ przyjął, że podmiot wskazany na fakturze VAT nr 6/2007 z dnia 20.02.2007r. [...] nie był dostawcą wskazanego w niej towaru, jak również nie otrzymał zapłaty za towar wyszczególniony na fakturze, w efekcie wydatek w kwocie wykazanej w tej fakturze nie stanowił kosztu uzyskania przychodów skarżącego.
W zakresie transakcji zakupu od firmy [...] w miesiącu lutym 2007r. podatnik zaewidencjonował i zaliczył do kosztów uzyskania przychodów kwotę 7.920 zł wynikającą z faktury VAT nr 5/2007 z 28.02.2007r. dotyczącą zakupu towaru o nazwie deska obrzynana w ilości 36 m3. Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] poinformował, iż [...] zlikwidowała działalność gospodarczą dnia 9 stycznia 2006r. i ma zakaz prowadzenia działalności gospodarczej na okres 6 lat, a Prezydent Miasta [...] decyzją z tej samej daty wykreślił jej firmę z ewidencji działalność gospodarczej. W dniu 7 kwietnia 2006 roku [...] zgłosiła w Urzędzie Skarbowym w [...] zaprzestanie wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (VAT-Z). Złożyła także zgłoszenie aktualizacyjne osoby fizycznej nieprowadzącej samodzielnie działalności gospodarczej (NIP3). Organ przesłuchał w tym zakresie świadków [...] i [...] oraz świadków [...] i [...], a także skarżącego A. K, w charakterze strony.
W oparciu o przeprowadzone dowody przyjął, że wskazany na fakturze podmiot [...] nie był dostawcą deski obrzynanej w ilości 36m3, również nie otrzymał zapłaty za towar wyszczególniony na przedmiotowej fakturze, w efekcie wydatek w kwocie 7.920zł netto nie stanowił kosztu uzyskania przychodów podatnika.
W zakresie transakcji z firmą [...] podatnik zaewidencjonował w podatkowej księdze przychodów i rozchodów oraz zaliczył do kosztów uzyskania przychodów wydatki wynikające z 4 faktur VAT w łącznej kwocie 72.203,20 zł na zakup tarcicy. Badając transakcje organ kontrolny wziął pod uwagę materiał dowodowy włączony do sprawy postanowieniami z 7 stycznia 2011r., 12 grudnia 2011r. oraz 15 lutego 2012r., z odrębnego postępowania kontrolnego przeprowadzonego wobec [...] Uwzględnił także zeznania świadków [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], zeznania strony A. K. W oparciu o te dowody organ odwoławczy przyjął, że firma [...] nie posiadała żadnych środków transportu - ani własnych, ani użyczonych oraz innych środków trwałych niezbędnych do prowadzenia działalności gospodarczej, nie zakupiła też żadnych usług transportowych Natomiast widniejące w jej księgach podatkowych faktury VAT dotyczące zakupu tarcicy pochodziły od podmiotu nieistniejącego.
Skarżący pomimo, że potwierdził nabycie tarcicy z firmy [...], nie podał szczegółów uprawdopodabniających transakcje. Natomiast [...] zeznał, że nie pamięta adresu i nie wie co dostarczał do firmy podatnioka. Dlatego też organ odwoławczy stwierdził, że wskazany na 4 fakturach firma [...], nie była dostawcą 247,84 m3 tarcicy iglastej, w łącznej kwocie 72.203,20 zł netto. Podatnik nie przedłożył dokumentu potwierdzającego zapłatę w gotówce za towar wyszczególniony na fakturach, brak było również przelewu środków pieniężnych z konta skarżącego. W rezultacie wydatek w tej kwocie nie stanowił kosztu uzyskania przychodów.
W zakresie transakcji zakupu od firmy [...] tarcicy nieobrzynanej i deski obrzynanej podatnik zaliczył do kosztów uzyskania przychodów kwotę 57.000 zł wynikającą z 2 faktur z 2007r. wystawionych przez powyższą firmę. Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] poinformował w toku postępowania organ kontrolny, że [...] w 2007r. nie zgłosił prowadzenia działalności gospodarczej. W oparciu o dowody w postaci zeznań świadka [...], skarżącego jako świadka i jako strony, świadka [...],[...][...],[...] (ojciec skarżącego) organ odwoławczy przyjął, że [...] wskazane na 2 fakturach nie było dostawcą 75 m3 tarcicy nieobrzynanej i 50 m3 deski obrzynanej, również nie otrzymało zapłaty za towar wyszczególniony na kwestionowanych fakturach, w efekcie wydatek w łącznej kwocie 57.000 zł netto nie stanowił u skarżącego kosztu uzyskania przychodów.
Analizując zebrane dowody organ odwoławczy stwierdził, że w sprawie brak było podstaw do ewentualnego określenia dochodu w drodze oszacowania. Podatnik sprzedał więcej drewna niż wyniósł zakup tego drewna z legalnych źródeł. Nie wskazał źródła pochodzenia towaru, innego niż udokumentowanego zakwestionowanymi fakturami VAT od [...],[...],[...] i [...]. Nie przedłożył również dokumentów dotyczących zapłaty za towar. W związku z powyższym określenie podstawy opodatkowania w drodze oszacowania mogłoby doprowadzić do wprowadzenia do obrotu towaru (materiału) ze źródeł nielegalnych.
W skardze na powyższe rozstrzygnięcie podatnik domagał się uchylenia decyzji organu odwoławczego oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych.
Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: art. 122, 180 § 1, art. 187 i art. 197 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), dalej "O.p.", przez nie wyczerpujące zebranie materiału dowodowego polegające na:
- - zaniechaniu działań skutkujących wydaniem postanowienia o powołaniu biegłego z dziedziny badania pisma i dokumentów, celem ustalenia wystawców zakwestionowanych faktur
- - nieprzeprowadzenie konfrontacji pomiędzy A. K., a [...],[...],[...] i [...] na okoliczność nawiązania współpracy i dostawy przez kontrahentów towarów A. K.
- - nieprzeprowadzenie dowodu polegającego na powołaniu biegłego w celu porównaniu pieczątek z faktur wystawionych przez [...] z odciskami pieczątek jakimi dysponowała [...] w czasie, gdy prowadziła działalność gospodarczą.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu wniósł o jej oddalenie.
Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu ocenił, że organy podatkowe podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego ustalenia stanu faktycznego spawy wypełniając tym samym obowiązek wynikający z art. 122 oraz w art. 187 § 1 O.p. W szczególności jako dowód, zgodnie z art. 180 § 1 O.p., dopuściły wszystkie dowody, które mogły się przyczynić do wyjaśnienia sprawy. Żaden z tych dowodów nie był sprzeczny z prawem. Organ podatkowy przeprowadził także dowody z zeznań świadków (z udziałem skarżącego lub zgodnie z wyborem skarżącego, bez jego udziału). Powyższym stwierdzeniom nie uchybia fakt, że organ odwoławczy postanowieniem z dnia 24 maja 2012r. odmówił przeprowadzenia wnioskowanych przez podatnika dowodów (m. in konfrontacji świadków czy dopuszczenia dowodu z opinii biegłego grafologa). Nie naruszył tym regulacji z art. 180 § 1 O.p. gdyż wydanie postanowienia zostało przekonywujące uzasadnione.
Skarżący zgodnie z art. 190 § 1 O.p. miał prawo brać udział w przeprowadzaniu dowodu, mógł zadawać pytania świadkom, składać wyjaśnienia. Podatnik był prawidłowo poinformowany o miejscu i terminie przesłuchania świadków [...] i [...], ale z własnej woli nie wziął udziału w tych czynnościach. Przeprowadzone zostały również dowody z zeznań świadków [...] i [...]. W tym przypadku podatnik brał udział w przesłuchaniach, ale mając możliwość nie stawiał świadkom pytań. Zdaniem sądu gwarancje procesowe do uczestniczenia w czynnościach dowodowych mają między innymi zapobiegać dezorganizacji postępowania podatkowego poprzez wnioskowanie o ponowne przesłuchania świadków. W opinii sądu konfrontacje, są niczym innym, jak dodatkowym przesłuchaniem świadków. Po za tym Ordynacja podatkowa nie przewiduje możliwości przeprowadzenia dowodu w postaci konfrontacji pomiędzy podatnikiem a jego kontrahentami.
Zatem w tym zakresie nie nakłada na organy podatkowe żadnego obowiązku, nie określa sytuacji w której jest ona dopuszczalna względnie niedopuszczalna. W sytuacji, gdy organ podatkowy ma jasność co do oceny dowodów, nie musi dokonywać konfrontacji świadków.
W opinii sądu I instancji również zasadnie organ odwoławczy odmówił przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego grafologa. Nawet zidentyfikowanie osób, które wypełniły kwestionowane faktury, czy osób, które je podpisały, nie mogłoby mieć wpływu na wyłączenie z kosztów wydatków wynikających z faktur wystawionych przez firmy [...] i [...]. Wynika to z faktu, że podatnik ewidencjonował w księdze przychodów i rozchodów zakupy deski i tarcicy na podstawie dowodów nie dokumentujących rzeczywistych zdarzeń gospodarczych.
Organ odwoławczy postąpił prawidłowo odmawiając przeprowadzenia dowodu polegającego na porównaniu pieczątek z faktur wystawionych przez [...] z odciskami pieczątek jakimi dysponowała [...] w okresie prowadzenia działalności gospodarczej. Skoro firma [...] od 2005r. nie funkcjonowała, nie mogła w ogóle wystawiać faktur VAT opatrzonych tymi pieczątkami (małżonków [...] obowiązywał w tym czasie sądowy nakaz zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej).
Zdaniem sądu organ odwoławczy wskazał na jakich dowodach oparte zostało rozstrzygnięcie oraz szczegółowo i wyczerpująco dokonał oceny tych dowodów zgodnie z wymogami art. 191 O.p. Nie uchybił przy tym zasadom logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego. To, że określone dowody ocenione zostały niezgodnie z intencją podatnika nie oznacza, iż organ odwoławczy dopuścił się naruszenia art. 191 O.p. W opinii sądu tak zebrany, rozpatrywany i oceniony materiał dowodowy dawał podstawy do przyjęcia końcowego ustalenia faktycznego, że wydatki wynikające z faktur VAT, na których jako wystawcy figurują firmy [...],[...],[...] oraz [...], nie stanowiły kosztu uzyskania przychodów.
WSA zaakceptował odstąpienie organów podatkowych od oszacowania podstawy opodatkowania gdyż określenie podstawy opodatkowania w drodze oszacowania mogłoby doprowadzić do akceptacji obrotu towarem z nielegalnych źródeł.
W skardze kasacyjnej skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego podatnik wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania wg. norm przepisanych.
Kwestionowanemu rozstrzygnięciu na podstawie art.174 pkt. 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.)- dalej " p.p.s.a" zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:
- - art. 145 § 1pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie. skargi podatnika w sytuacji, gdy decyzja została wydana z naruszeniem art. 123 §1 w zw. z art. 190 §1 i 2 O.p. Uchybienie to polegało na nienależytym zawiadamianiu skarżącego w toku postępowania przed Dyrektorem Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] o przesłuchiwaniu świadków w sprawie. Doręczone zawiadomienie było tylko ogólnikowym stwierdzeniem, że danego dnia będą przesłuchiwani świadkowie od określonej godziny bez wskazania stronie liczby świadków, ich imion i nazwisk oraz bez wskazania godziny przesłuchania konkretnego świadka. Uniemożliwiono tym należyte przygotowanie się strony do przesłuchań świadków, a w szczególności do zadawania im pytań;
- - naruszenie art. 145 § 1pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 p.p.s.a., gdyż decyzja została wydana z naruszeniem art.122, art. 180 §1, art. 187 i art. 197§1 O.p. Uchybienia te polegały na zaniechaniu powołania biegłego z dziedziny badania pisma i dokumentów celem ustalenia rzeczywistych wystawców zakwestionowanych faktur, nieprzeprowadzeniu konfrontacji pomiędzy podatnikiem a [...],[...],[...] i [...] na okoliczność nawiązania współpracy i dostaw towarów oraz odmowy powołania biegłego w celu porównaniu pieczątek z faktur wystawionych przez [...] z odciskami pieczątek jakimi dysponowała [...] w czasie, gdy prowadziła działalność gospodarczą.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zarzuty skargi kasacyjnej nie są zasadne, a zatem rozpoznawany środek odwoławczy podlega oddaleniu.
Na wstępie rozważań w sprawie niniejszej przypomnieć należy, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., poza uregulowanymi w art. 183 § 2 p.p.s.a. przypadkami nieważności postępowania sądowego, których w sprawie nie stwierdzono, Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Sąd nie jest uprawniony do badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia wykraczającej poza ramy wyznaczone zarzutami skargi kasacyjnej. W tym zakresie sąd odwoławczy ma obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09, publ. ONSAiWSA 2010, nr 1 (34), poz. 1). Nie jest natomiast dopuszczalna wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków oraz konkretyzowanie zarzutów skargi kasacyjnej ani ich uściślanie.
A zatem zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym uchybił sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego – wykazania dodatkowo, że to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Skarga kasacyjna została oparta wyłącznie na podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Autor środka odwoławczego zarzucił sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c/ w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem wskazanych przepisów Ordynacji podatkowej.
Wbrew twierdzeniom skarżącego Wojewódzki Sąd Administracyjny, dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji trafnie uznał, że nie narusza ona art. 123 § 1 w zw. z art. 190 § 1 i § 2 O.p. Zdaniem autora skargi kasacyjnej w trakcie postępowania przed organem pierwszej instancji wystąpiły istotne uchybienia procesowe związane z nienależytym zawiadamianiem skarżącego o przesłuchiwaniu świadków w sprawie. Zawiadomienie to było tylko ogólnikowym stwierdzeniem, że danego dnia będą przesłuchiwani świadkowie od określonej w zawiadomieniu godziny bez wskazania stronie liczby świadków, ich imion i nazwisk oraz bez wskazania godziny przesłuchania konkretnego świadka. W ocenie wnoszącego środek odwoławczy uchybienie to uniemożliwiło skarżącemu należyte przygotowanie się do przesłuchań świadków, a w szczególności do zadawania świadkom pytań.
Tak sformułowany zarzut jest bezzasadny. Warto podkreślić, że podnosząc zarzut naruszenia przepisów postępowania, nie tylko należy wykazać, że nastąpiło uchybienie określonej normie procesowej. Niezbędnym jest również uzasadnienie, że stwierdzone uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy. Należy więc przeprowadzić rozumowanie, w ramach którego zostanie stwierdzone, że gdyby nie zarzucane uchybienie procesowe, zaskarżone rozstrzygnięcie było by odmienne. W swoim środku odwoławczym podatnik nie wskazuje, że doszło do zakłócenia realizacji jego uprawnień procesowych – uniemożliwiono stronie udział w przesłuchaniu świadków, bądź ograniczono prawo do zadawania świadkom pytań nie wykazuje także istotnego wpływu podnoszonego uchybienia związanego z brakiem precyzyjnego zawiadomienia o terminie przesłuchania świadków na wynik sprawy, co jest warunkiem skuteczności zarzutu naruszenia przepisów postępowania.
W skardze kasacyjnej nie podano jakie pytania nie były zadane przez stronę konkretnym osobom i jakie istotne okoliczności faktyczne nie zostały w związku z tym wyjaśnione w. Ponadto należy mieć na uwadze fakt, że skarżący brał udział w przesłuchaniu świadków [...] i [...] i mimo istniejącej możliwości nie zadawał im żadnych pytań. Wobec powyższego sformułowany w skardze kasacyjnej zarzut pozostaje całkowicie gołosłownym.
Nie jest także trafny drugi z podnoszonych zarzutów skargi kasacyjnej. Zdaniem autora środka odwoławczego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu naruszył art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 151.p.p.s.a. w związku z art. 122, art. 180 § 1, art. 187 i art. 197 § 1 O.p. W ramach tego zarzutu autor skargi podniósł, że w sposób nie wyczerpujący zebrano materiał dowodowy poprzez nie powołanie biegłego sądowego z dziedziny badania pisma i dokumentów, nieprzeprowadzonie konfrontacji pomiędzy świadkami oraz nieprzeprowadzenie dowodu polegającego na powołaniu biegłego w celu porównaniu pieczątek z faktur wystawionych przez [...].
Przechodząc do oceny tak sformułowanego zarzutu warto podkreślić, że art. 180 § O.p. stanowi, iż jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem, zaś art. 188 O.p. nakazuje uwzględnienie żądania strony przeprowadzenia dowodu, jeżeli jego przedmiotem są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. W swoim środku zaskarżenia strona nie podnosiła zarzutu naruszenia art. 188 O.p. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a. Brak tego zarzutu, w związku z regulacją zawartą w art. 183 § 1 p.p.s.a. sprawia, że poza zakresem kognicji Naczelnego Sądu Administracyjnego jest kwestia prawidłowości odmowy przeprowadzenia wnioskowanych przez stronę dowodów.
Zagadnienie konieczności przeprowadzenia dowodów z opinii biegłego sądowego oraz konfrontacji świadków należy zatem przeanalizować wyłącznie w aspekcie zasady prawdy materialnej wyrażonej w art. 122 O.p. i rozwiniętej w art. 187 § 1 O.p. Sąd pierwszej instancji trafnie wskazał w swych pisemnych motywach, że w toku postępowania podatkowego przeprowadzono bardzo obszerne postępowanie dowodowe. Wykazało ono, że zakwestionowane faktury nie potwierdzały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Na tą okoliczność przesłuchano wielu świadków, dopuszczono dowody z dokumentów. W tym kontekście więc organ podatkowy nie miał obowiązku przeprowadzenia dowodów z opinii biegłego sądowego, czy też konfrontacji przesłuchanych wcześniej świadków.
Sąd pierwszej instancji trafnie wskazał, że powołanie biegłych było zbędne. Bez znaczenia bowiem dla ustaleń faktycznych w sprawie było to kto podpisał przedmiotowe faktury oraz jaką pieczątką posłużył się [...]. Przedmiotem postępowania dowodowego są przecież istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności faktyczne. W niniejszej sprawie zaś organy podatkowe w oparciu o zebrany materiał dowodowy ustaliły, że zakwestionowane faktury nie potwierdzały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych.
Reasumując powyższe rozważania należy stwierdzić, iż skarga kasacyjna nie zawiera argumentacji, która pozwalałaby uznać za zasadny zarzut naruszenia przez sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z wymienionymi w tej skardze przepisami Ordynacji podatkowej. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego ocena legalności decyzji dokonana przez sąd I instancji w zakresie badania naruszeń prawa procesowego jest prawidłowa. Podstawą przyjętych ustaleń faktycznych był obszerny materiał dowodowy zebrany w rozpoznawanej sprawie. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej WSA właściwie ocenił realizację w postępowaniu podatkowym zasady prawdy obiektywnej (art. 122 O.p.). Organy podatkowe, obowiązane zebrać i wyczerpująco rozpatrzyć cały materiał dowodowy, wyjaśniły okoliczności faktyczne sprawy, w sposób zmierzający do odtworzenia stanu rzeczywistego i uzyskania rzetelnych podstaw do właściwego zastosowania przepisów prawa materialnego.
Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną jako pozbawiona uzasadnionych podstaw.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. Wynagrodzenie pełnomocnika Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu określono w oparciu o § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a i § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2013, poz. 490).