Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z 20 października 2016 r., sygn. akt I SA/Ke 430/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę H.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z 9 czerwca 2016 r. w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2016 r.
Stan sprawy sąd administracyjny pierwszej instancji przedstawił następująco:
Decyzją z 10 lutego 2016 r. Wójt Gminy S. ustalił Skarżącej łączne zobowiązanie pieniężne na 2016 r. w wysokości 350 zł.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z 9 czerwca 2016 r. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu podatkowego pierwszej instancji. Kolegium na podstawie ewidencji gruntów i budynków ustaliło, że Skarżąca jest właścicielką gruntów o powierzchni 3,200 ha, położonych w gminie S., w skład których wchodzą m.in. działki: nr 109/5 o powierzchni 0,3600 ha symbol Ł klasa IV i nr 109/6 o powierzchni 0,9500 ha w tym: symbol Ł klasa IV o powierzchni 0,7600 ha, symbol Ł klasa V o powierzchni 0,1800 ha i symbol W klasa IV o powierzchni 0,0100 ha. Podatniczka jest również właścicielką budynku mieszkalnego o powierzchni 110 m2. Część użytków o powierzchni 0,1005 ha podlega zwolnieniu z opodatkowania, natomiast budynek mieszkalny korzysta z ulgi podatkowej.
W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 1 i art. 12 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (t.j. Dz.U z 2016 r. poz. 617 ze zm., dalej: u.p.r.) poprzez ustalenie, że nieruchomości o numerach ewidencyjnych 109/5 i 109/6 podlegają opodatkowaniu podatkiem rolnym, co nie jest zasadne ze względu na posiadanie przez nie charakteru nieużytków, naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 76 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2015, poz. 613 ze zm., dalej: Ordynacja podatkowa) poprzez błędne uznanie istnienia w stosunku do skarżącej zobowiązania podatkowego z tytułu podatku rolnego za okres 1 stycznia 2016 r. do 31 grudnia 2016 r. w wysokości 350 zł, mimo że systematycznie regulowane należności z pewnością wygenerowały nadpłatę, której nie zaliczono na poczet zobowiązania podatkowego, naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a. poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej i prowadzenie postępowania bez podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w tym oględzin nieruchomości, opinii biegłego odpowiedniej specjalności z uwzględnieniem słusznego interesu stron. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.
Oddalając skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016, poz. 718 ze zm., dalej: P.p.s.a.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach stwierdził, że stan faktyczny ustalony przez organy obu instancji znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Ustalenia te Sąd pierwsze instancji w całości podzielił, przyjmując za własne. Z art. 21 ust. 1 ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz.U. z 2015 r., poz. 520 ze zm., dalej: P.g.k.), wynika, że organy podatkowe są związane oznaczeniem gruntu wynikającym z ewidencji gruntów i budynków. Dopóki więc w ewidencji wpisany jest taki sposób klasyfikacji gruntu, dopóty organ jest zobligowany do jego przyjmowania podczas ustalania rodzaju i wysokości podatku od tego gruntu. Organy słusznie ustaliły przedmiot opodatkowania na podstawie wypisu z ewidencji gruntów i budynków, której kwestionowanie w postępowaniu podatkowym nie było prawnie dopuszczalne. Nie było zatem możliwe przeprowadzenie przez organy podatkowe dowodu z oględzin czy opinii biegłego przeciwko wypisowi z ewidencji gruntów i budynków.
W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku Skarżąca zarzuciła na podstawie art. 174 pkt 1) P.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:
- 1) art. 1 i art. 12 ust. 1 pkt 1) u.p.r. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, iż przepisy dotyczące zwolnienia od podatku rolnego znajdują zastosowanie, tylko co do nieruchomości ujętych w ewidencji gruntów i budynków,
- 2) art. 76 Ordynacji podatkowej poprzez niewłaściwe jego zastosowanie, polegające na przyjęciu, że powstanie nadpłaty w podatku rolnym nie jest istotne dla rozpoznania sprawy dotyczącej łącznego zobowiązania pieniężnego, podczas gdy nadpłata winna mieć znaczenie dla ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego za kolejny rok.
Na podstawie art. 174 pkt 2) P.p.s.a. zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- 1) art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez zaniechanie zastosowania środków dowodowych pozwalających na zbadanie stanu faktycznego sprawy,
- 2) art. 1 § 2 P.u.s.a. poprzez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli pod względem zgodności z prawem.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego podlega oddaleniu.
Zarzuty naruszenia przepisów postępowania obarczone są istotnymi błędami konstrukcyjnymi. Po pierwsze zarówno z petitum skargi kasacyjnej, jak i jej uzasadnienia wynika, że kasator zarzuca sądowi naruszenie przepisów Ordynacji podatkowej “poprzez zaniechanie zastosowania środków dowodowych pozwalających na zbadanie stanu faktycznego sprawy". Tymczasem nie budzi wątpliwości, że sąd administracyjny pierwszej instancji przepisów tych nie stosował, nie był bowiem uprawniony do prowadzenia postępowania dowodowego, co do meritum sprawy (poza wyjątkiem sformułowanym w art. 106 § 3 P.p.s.a.), a jedynie do kontroli prawidłowości ustaleń faktycznych dokonanych przez organy podatkowe.
Po drugie, chybiony jest zarzut naruszenia art. 1 § 2 P.u.s.a., który zawiera normę o charakterze kompetencyjno-ustrojowym. Stosownie do jego treści (odczytywanej w powiązaniu z art. 3 § 1 P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, m.in. w sprawie skarg na decyzje. Do tej normy zastosował się sąd administracyjny pierwszej instancji, przeprowadzając kontrolę działalności administracji publicznej, której kryterium stanowiła zgodność z prawem oraz oddalając skargę, czyli stosując środek określony w ustawie. Okoliczność, że wynik tej kontroli nie odpowiadał oczekiwaniom Skarżącej, nie upoważnia do czynienia zarzutu naruszenia tego przepisu, który mógłby być naruszony wtedy, gdyby sąd administracyjny odmówił przeprowadzenia kontroli działalności administracji publicznej albo kontrolę tę przeprowadził z zastosowaniem innego kryterium, niż zgodność z prawem. Żadna z tych sytuacji w rozpoznawanej sprawie nie miała miejsca.
Odnosząc się do zarzutów materialnoprawnych, wskazać należy, że – mimo iż autor skargi kasacyjnej powołał art. 1 i art. 12 ust. 1 u.p.r. oraz art. 76 Ordynacji podatkowej - sprowadzają się one w istocie do kwestionowania zasady związania organów podatkowych danymi wynikającymi z ewidencji gruntów i budynków. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko WSA w Kielcach, że: "Do czasu zmiany ewidencji gruntów i budynków obowiązujące w niej zapisy wiążą w tym przedmiocie wszystkie organy i sądy [...] Nawet jeśli Skarżąca uruchomiła stosowny tryb zmiany danych w ewidencji, to dopóki ewidencja ta nie zostanie zmieniona w przewidzianym prawem trybie administracyjnym, dane te nie mogą być korygowane ani przez organ ani przez sąd"(por. str. 7-8 uzasadnienia zaskarżonego wyroku).
Stanowisko takie pozostaje w zgodzie z orzecznictwem Naczelnego Sadu Administracyjnego, w którym przyjmuje się, że dane wynikające z ewidencji mają dla organu podatkowego charakter wiążący i nie mogą być przezeń samodzielnie korygowane w ramach postępowania podatkowego, bez zmiany tych wpisów w ewidencji gruntów (por. powołane przez sąd administracyjny pierwszej instancji wyroki z 13 stycznia 2015 r. II FSK 3226/12 i z 13 maja 2015 r. II FSK 1116/14 oraz uchwała 7 sędziów NSA z dnia 27 kwietnia 2009 r., II FPS 1/09). Co prawda od zasady tej istnieją wyjątki – wskazane w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 listopada 2013 r., sygn. akt II FPS 2/13 – jednakże okoliczności takie w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły.
W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 2 i § 3 P.p.s.a.