Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 17 października 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę M.G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 27 czerwca 2008 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2001 r.
Sąd pierwszej instancji wskazał, iż pełnomocnik skarżącego nie złożył do akt sprawy pełnomocnictwa z podpisem mocodawcy lub wierzytelnego odpisu pełnomocnictwa. Brak ten nie został uzupełniony, mimo wezwania radcy prawnego B.M. do przedłożenia jednego z wyżej wymienionych dokumentów w terminie zakreślonym przez Sąd. W tym stanie sprawy Sąd zobligowany był skargę odrzucić.
Od powyższego postanowienia skarżący wywiódł skargę kasacyjną (pismo z dnia 8 grudnia 2008 r.), w której zarzucił Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 58 w zw. z art. 86 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm, dalej: P.p.s.a.) zgodnie z art. 37 P.p.s.a. poprzez pozostawienie bez rozpoznania wniosku pełnomocnika skarżącego dotyczącego przywrócenia terminu do uzupełnienia braków skargi, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. W skardze kasacyjnej postawiono również zarzut błędnej interpretacji art. 37 § 1 w związku z art. 58 P.p.s.a. poprzez przyjęcie, iż "w niniejszej sprawie niewystarczającym wykazaniem umocowania było powołanie się na pełnomocnictwo ogólne złożone przed Wojewódzki Sądem Administracyjnym do akt sprawy I SA/Kr 697/08".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
W odniesieniu do pierwszego z zarzutów, należy wskazać iż, Sąd pierwszej instancji odrzucił skargę postanowieniem z dnia 17 października 2008 r., podczas gdy wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi wpłynął do Sądu dnia 20 października 2008 r. (wniosek został nadany 16 października 2008r.). Z uwagi na powyższe, wydając zaskarżone postanowienie, z oczywistych względów Sąd nie mógł rozpoznać przedmiotowego wniosku. Wniosek ten został następnie prawomocnie rozstrzygnięty w postępowaniu wpadkowym.
Drugi z zarzutów skargi kasacyjnej sformułowany jest w sposób nieprawidłowy. Kasator nie wskazał podstawy kasacyjnej na której opiera zarzut "błędnej interpretacji art. 37 par. 1 w związku z art. 58 P.p.s.a.". Naruszenie to nie może dotyczyć podstawy wskazanej w art. 174 pkt 1) P.p.s.a., gdyż ta odnosi się do wykładni przepisów prawa materialnego, podczas gdy wskazane przez kasatora przepisy należą do przepisów proceduralnych.
Niezależnie od powyższego należy uznać, iż skarga dotknięta była brakiem formalnym w postaci nie złożenia prawidłowego pełnomocnictwa procesowego. Wobec nie uzupełnienia powyższego braku formalnego w wyznaczonym terminie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie był zobligowany, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. do odrzucenia skargi. Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd wyrażony w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia przez Sąd pierwszej instancji, iż wymogi formalne skargi w zakresie umocowania pełnomocnika nie są spełnione poprzez samo powołanie się na pełnomocnictwo złożone w innej sprawie sądowoadministracyjnej, niż sprawa w której pełnomocnik zamierza występować.
Z uwagi na powyższe Sąd na podstawie art. 184 P.p.s.a w związku z art. 182 § 1 P.p.s.a.. skargę kasacyjną oddalił.
NSA nie orzekał o kosztach postępowania, bowiem art. 204 P.p.s.a. nie przewiduje możliwości zwrotu kosztów w przypadku oddalenia skargi na postanowienie.