Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 20 kwietnia 2006 r., sygn. akt I SA/Wr 132/05, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 16 listopada 2004 r., nr (...), w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2003 r.
W opisanym powyżej rozstrzygnięciu organ II instancji wskazał, że podatnik na podstawie umowy z dnia 11 lipca 2001 r. zawartej z Gminą W., najmował lokal użytkowy położony w W. przy (...). W oparciu o złożoną informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych a także na podstawie art. 2-4 i art. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2002 r., Nr 9, poz. 84 ze zm., zwanej dalej u.p.o.l.) oraz art. 207 w związku z art. 21 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. nr 137, poz. 926 ze zm., zwanej dalej Ordynacja podatkowa) Prezydent W., decyzją z dnia 10 września 2004 r., ustalił podatnikowi podatek od nieruchomości za 2003 r. w kwocie 1.450, 80 zł, z tytułu posiadania lokalu użytkowego. Organ odwoławczy podał, że od dnia 1 stycznia 2003 r. na skutek zmian wprowadzonych ustawą z dnia 30 października 2002 r. o zmianie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 200, poz. 1683 ze zm.) według przepisów ustawy zmienianej, podatnikami podatku od nieruchomości nie był tylko posiadacz zależny "całej" nieruchomości (w rozumieniu art. 46 § 1 Kodeksu cywilnego), ale również jej części, jak też obiektu budowlanego lub jego części.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze oceniło, że na podstawie zawartej umowy w imieniu Gminy W. przez spółkę Z., strona była podatnikiem podatku od nieruchomości, a dla obowiązku podatkowego nie miało znaczenia, czy w budynku, w którym znajdował się przedmiotowy lokal, została utworzona wspólnota mieszkaniowa, czy też nie.
W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący zarzucił naruszenie art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a u.p.o.l., gdyż, jego zdaniem, przepis ten odnosi się do posiadaczy, którzy zawarli umowy z gminą jako właścicielem nieruchomości. Skarżący wywodził, że w świetle ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r., Nr 80, poz. 903 ze zm.), z chwilą sprzedaży chociażby jednego lokalu powstaje z mocy prawa współwłasność budynku i wskazany wyżej przepis ustawy podatkowej nie może mieć zastosowania.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, powołując się na stanowisko, argumentację i wnioski wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny wywiódł, iż podatnik był posiadaczem lokalu użytkowego, do którego tytuł własności posiadała Gmina W. W ocenie Sądu, ustanowienie odrębnej własności lokali mogło jedynie spowodować, na podstawie art. 3 ust. 1 i 2 ustawy o własności lokali, powstanie współwłasności co do części wspólnej. Samodzielny lokal bez względu na to, czy został, bądź nie, wyodrębniony prawnie, nie wchodzi w skład nieruchomości wspólnej. Skoro lokal użytkowy zajmowany przez skarżącego nie stanowił części wspólnej, to nie był też przedmiotem współwłasności; zawierając umowę najmu lokalu, Gmina W. występowała jako jego właściciel, a nie współwłaściciel.
Sąd stwierdził także, że pełnomocnik skarżącego bezpodstawnie dopatrywał się określenia przedmiotu opodatkowania w nazwie podatku. Przedmiot ten bowiem został określony w art. 2 u.p.o.l. Sąd orzekający podkreślił, że z treści art. 2 ust. 1 u.p.o.l. wynika, że budynek lub jego część będą podlegały opodatkowaniu zarówno wtedy, gdy stanowić będą nieruchomości, jak i wówczas, gdy nie będą stanowiły odrębnych przedmiotów własności.
Zaakcentowano również w końcowej części uzasadnienia, iż w stanie prawnym ukształtowanym przez ustawę z dnia 30 października 2002 r. zmianie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 200, poz. 1683), podatnikami podatku są posiadacze nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego - art. 3 ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. Tymczasem do końca 2002 r. podatnikami w tym zakresie byli tylko posiadacze nieruchomości albo obiektów budowlanych. Różnica polegała, zdaniem Sądu, na tym, że od stycznia 2003 r. podmiotem podatku był nadto posiadacz części nieruchomości lub części obiektu.
Skargę kasacyjną od powyższego orzeczenia złożył pełnomocnik skarżącego, zarzucając w obszarze unormowania art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej u.p.p.s.a.) naruszenie prawa materialnego to jest:
- - art. 2 ust. 1 pkt. 2 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt. 4 u.p.o.l., poprzez ich błędną interpretację wyrażającą się w przyjęciu, że nakładają one obowiązek uiszczania podatku od nieruchomości na tych posiadaczy, którzy zawarli umowę z jednostką samorządu terytorialnego będącą współwłaścicielem przedmiotu opodatkowania, co zaskutkowało błędnym zastosowaniem tych przepisów jako podstawy opodatkowania skarżącego;
- - art. 3 ust. 4 i 5 u.p.o.l., poprzez ich błędną interpretację wyrażającą się w przyjęciu, ze przepisy te nie mają zastosowania w niniejszej sprawie, a podstawą do nałożenia na skarżącego obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości jest art. 2 ust. 1 pkt. 2 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt. 4 u.p.o.l., co zaskutkowało przyjęciem wbrew treści art. 3 ust. 4 i 5 u.p.o.l., że nie ma znaczenia fakt, że powstała wspólnota mieszkaniowa, a zatem również i to czy w budynku, w którym mieści się sporny lokal została wyodrębniona własność lokali, podczas, gdy z treści tych przepisów wynika, że wyodrębnienie własności lokali decyduje o tym, że podatnikiem jest współwłaściciel lub współposiadacz budynku, a nie posiadacz lokalu.
Wskazując na tak sformułowane podstawy kasacyjne wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i zaskarżonej decyzji; ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Brak było dostatecznych podstaw do uwzględnienia rozpoznanej skargi kasacyjnej.
Analizując zarzuty kasacyjne, należy ocenić, iż zarówno pierwszy jaki i drugi formalnie wskazują na naruszenie art. 2 ust. 1 pkt. 2 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt. 4 u.p.o.l. oraz art. 3 ust. 4 i 5 u.p.o.l. poprzez "błędną interpretację" tych przepisów. Autor skargi kasacyjnej nie wskazał jednak i nie uzasadnił, jaka, w jego ocenie, powinna być prawidłowa wykładnia przywołanych unormowań. Ponadto, podnosząc omawiane zarzuty kasacyjne, skarżący w rzeczywistości usiłował na jego podstawie zakwestionować oceny Sądu I instancji w zakresie przyjęcia, że jest on zobowiązany z tytułu podatku od nieruchomości jako posiadacz lokalu użytkowego przy (...) w W. Polemizując z ustaleniami dokonanymi przez organy podatkowe, a następnie zaakceptowanymi i ocenionymi przez Sąd I instancji wnoszący skargę kasacyjną zmierzał do przerzucenia obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości na Gminę W., z którą zawarł umowę najmu lokalu użytkowego dnia 11 lipca 2001 r. W powyższym kontekście zważyć należy, że sądowe oceny stanu faktycznego sprawy nie mogą zostać w postępowaniu kasacyjnym poddane merytorycznej weryfikacji na podstawie zarzutu naruszenia prawa materialnego.
Organy podatkowe ustalają i oceniają, zaś Sąd administracyjny pierwszej instancji rozważa stan faktyczny na podstawie odpowiednich dla danego postępowania przepisów prawa procesowego, które w sprawie niniejszej nie stały się przedmiotem jakiegokolwiek zarzutu kasacyjnego. Naruszenie prawa materialnego i naruszenie przepisów postępowania to dwie różne i nietożsame podstawy kasacyjne odrębnie unormowane w art. 174 u.p.p.s.a., i nie mogą być bezzasadnie wykorzystywane w sposób zamienny.
Dla podważenia prawidłowości oceny stanu faktycznego dokonanego przez Sąd I instancji, autor skargi kasacyjnej powinien sformułować, przedstawić i uzasadnić zarzut naruszenia adekwatnych do sprawy przepisów (cyt.) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sądowa ocena stanu faktycznego sprawy umożliwiająca i uzasadniająca jego subsumcję pod powoływane przez organy podatkowe i Sąd I instancji przepisy materialnego prawa podatkowego nie została zakwestionowana.
Na podstawie art. 183 § 1 u.p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę zasadniczo wyłącznie w granicach skargi kasacyjnej, które wyznaczają zarzuty kasacyjne spełniające wymogi art. 174 i art. 176 u.p.p.s.a. Brak zarzutów naruszenia przepisów postępowania uniemożliwia więc Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu merytoryczne zbadanie ocen stanu faktycznego, które mogłyby mieć znaczenie w obszarze hipotezy podnoszonych podstaw kasacyjnych przepisów materialnego prawa podatkowego w postaci art. 2 ust. 1 pkt. 2 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt. 4 u.p.o.l. oraz art. 3 ust. 4 i 5 u.p.o.l.
Podkreślić też należy, że nie kwestionując ocen zaakceptowanego przez Sąd I instancji stanu faktycznego, skarżący przedstawia niektóre jego elementy sprzecznie z ustaleniami dokonanymi w sprawie; powołując się zaś na prawo regulujące problematykę własności lokali i wspólnot mieszkaniowej nie powołuje w tym zakresie w skardze kasacyjnej jakichkolwiek konkretnych unormowań, a więc nie przedstawia zarzutów kasacyjnych spełniających wymogi art. 174 i art. 176 u.p.p.s.a.
Z tych powodów, na podstawie art. 184 u.p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną.