Uzasadnienie
Postanowieniem z 15 marca 2010 r., sygn. akt I SA/Gl 136/10, wydanym na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę J. K., R. K., A. K. i W. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z 23 listopada 2009 r., Nr [...], w przedmiocie podatku od nieruchomości.
Z uzasadnienia postanowienia wynikało, że pismem z 14 grudnia 2009 r. pełnomocnik skarżących wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach (za pośrednictwem organu) skargę na decyzję oznaczoną w sentencji postanowienia.
Na podstawie zarządzenia Zastępcy Przewodniczącego Wydziału z 20 stycznia 2010 r. wezwano pełnomocnika do usunięcia braków formalnych skargi przez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia oraz złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżących przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi zgodnie z art. 35 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.
Przesyłka zawierająca wezwanie została adresatowi 2 lutego 2010 r., co znajduje potwierdzenie na zwrotnym pokwitowaniu odbioru pozostającym w aktach sądowych sprawy.
W odpowiedzi na wezwanie pełnomocnik przy piśmie nadanym w urzędzie pocztowym 5 lutego 2010 r. nadesłał pełnomocnictwo udzielone mu przez skarżących do działania w ich imieniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gliwicach.
Do chwili wydania postanowienia brak formalny skargi w zakresie podania wartości przedmiotu zaskarżenia nie został usunięty.
Zgodnie z art. 215 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Przepis nakłada na stronę wszczynającą postępowanie w danej instancji w drodze skargi obowiązek podania wartości przedmiotu zaskarżenia w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. Niedochowanie zaś tego wymogu stanowi brak formalny pisma, który podlega usunięciu w trybie art. 49 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (zob. M. Niezgódka – Medek [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 535).
Jeżeli zatem pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku więc, gdy pismem tym jest skarga, niewykonanie w terminie wezwania obliguje sąd, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, do jej odrzucenia. Taka sytuacja miała miejsce w rozpatrywanej sprawie, gdyż termin do uzupełnienia braku skargi polegającego na podaniu wartości przedmiotu zaskarżenia, wyznaczony przez Sąd w wezwaniu pod rygorem jej odrzucenia, upłynął bezskutecznie 9 lutego 2010 r.
W skardze kasacyjnej od opisanego postanowienia J. i R. małż. K. i A. i W. małż. K., zastępowani przez uprawnionego pełnomocnika, wnieśli o uchylenie tego postanowienia, a także zaskarżonej decyzji Wójta Gminy N. przy uwzględnieniu argumentów podniesionych w skardze oraz wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia do czasu zakończenia postępowania kasacyjnego w sprawie.
Postanowieniu zarzucili naruszenie art. 58 pkt 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez jego niesłuszne zastosowanie.
W uzasadnieniu zarzutów autor skargi kasacyjnej wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny słusznie stwierdził, iż pełnomocnik skarżących nie udzielił na wezwanie informacji co do wartości przedmiotu zaskarżenia w sprawie. Pełnomocnik istotnie przeoczył wezwanie Sądu w tej części i żądanej informacji nie przekazał. Z treści jednak wniesionej skargi wynika, iż zaskarżył decyzje Wójta Gminy N. co do wymiaru podatku "w całości" co expressis verbis wskazuje, iż skarga kwestionuje w całości wymiar podatku w kwocie 5.243 zł. Postanowienie zatem w przedmiocie odrzucenia wniesionej skargi z powodu nieuzupełnienia jej braków formalnych nie znajduje uzasadnienia w treści art. 58 pkt 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że opisana skarga kasacyjna nie miała uzasadnionych podstaw.
Skarga tego rodzaju jest środkiem prawnym dalece sformalizowanym.
Można ją oprzeć wyłącznie na dwu podstawach kasacyjnych wskazanych w art. 174 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi:
- - naruszeniu (przez wojewódzki sąd administracyjny) prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1),
- - naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2).
Zgodnie z art. 176 ustawy: "Skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany."
Rozpoznawana skarga kasacyjna dalece tym wymaganiom nie odpowiadała, jeśli chodziło o sformułowanie zarzutów kasacyjnych, ich uzasadnienia i wniosków.
Przytoczona treść art. 174 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie obejmuje przesłankami kasacyjnymi niesłusznego zastosowania jakiegoś przepisu.
Artykuł 58 (§ 1) pkt 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest przepisem regulującym postępowanie sądu – obowiązek odrzucenia skargi w sytuacjach w nim wymienionych. Do wykazania zatem było jaki inny przepis regulujący postępowanie sądowoadministracyjne naruszył Wojewódzki Sąd Administracyjny w trakcie oceny "zupełności" złożonej skargi, co w konsekwencji doprowadziło do "niesłusznego" jej odrzucenia.
Dla porządku należało zauważyć, że niezależnie od oceny wykonania, a raczej niewykonania przez skarżących obowiązku wynikającego z art. 215 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w skardze na wskazaną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie została wymieniona kwota obciążającego ich zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2008 r. Autor skargi nie wskazał przepisu spośród zawartych w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi obligujących sąd administracyjny do usuwania we własnym zakresie braków formalnych skargi na podstawie danych zawartych w aktach administracyjnych (podatkowych) sprawy.
Jeśli chodziło o wnioski skargi kasacyjnej, to przedmiotem zaskarżenia nie była decyzja wymiarowa w sprawie podatku od nieruchomości za 2008 r., a postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach odrzucające skargę. Zatem wniosek o uchylenie decyzji wymiarowej (wydanej przez organ I instancji) nie pozostawał w związku ze sprawą.
Nie można było również domagać się równocześnie uchylenia postanowienia odrzucającego skargę i wstrzymania jego wykonania do czasu zakończenia postępowania kasacyjnego. Autor skargi nie wskazał na prawną możliwość takiego rozstrzygnięcia.
Ze wskazanych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.
- - ---------------------- 1