Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 5 września 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę Małgorzaty T., ponieważ pełnomocnik strony nie złożył udzielonego mu pełnomocnictwa.
Zgodnie z zarządzeniem z dnia 20 lipca 2005 r. pełnomocnik strony skarżącej został wezwany do uiszczenia opłaty od skargi w kwocie 100 zł oraz do złożenia pełnomocnictwa procesowego wraz z opłatą skarbową, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie zostało odebrane w dniu 28 lipca 2005 r. W odpowiedzi na nie pełnomocnik w dniu 1 sierpnia 2005 r. uiścił wpis od skargi w wymaganej kwocie, nie uzupełnił jednak braku formalnego w postaci nadesłania wymaganego pełnomocnictwa.
W związku z powyższym, na podstawie art. 58 par. 1 pkt 3 i par. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm. - zwaną dalej p.p.s.a./ w zw. z art. 16 par. 2 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę. Sąd powołał się na art. 37 par. 1 p.p.s.a. zgodnie z którym pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Doradca podatkowy może sam uwierzytelnić odpis udzielonego mu pełnomocnictwa. Niedołączenie pełnomocnictwa do skargi stanowi brak formalny.
Na powyższe postanowienie o odrzuceniu skargi, strona skarżąca wniosła skargę kasacyjną. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów o postępowaniu w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a., tj. art. 58 par. 1 pkt 3/.
Strona skarżąca wniosła o:
- 1. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz rozpoznanie skargi ewentualnie
- 2. przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu.
- 3. zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik skarżącej podniósł, że skarżąca w dniu 17 stycznia 2005 r. udzieliła mu pełnomocnictwa do reprezentowania jej przed Urzędem Skarbowym w Koninie w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 1998 oraz w ewentualnym postępowaniu odwoławczym, a także przed Wojewódzkim i Naczelnym Sądem Administracyjnym. Pełnomocnictwo to natomiast zostało złożone w Urzędzie Skarbowym i zostało włączone do akt podatkowych podatniczki, a następnie wraz ze skargą przesłane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Zdaniem strony skarżącej skarga nie zawierała żadnych braków formalnych, a jej odrzucenie na podstawie art. 58 par. 1 pkt 3/ p.p.s.a. było bezpodstawne.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną wniesiono o jej oddalenie oraz zasądzenie od strony skarżącej kosztów postępowania. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w P. skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw naruszenia art. 58 par. 1 pkt 3/.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna okazała się bezzasadna.
Zgodnie z art. 37 par. 1 p.p.s.a. pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Jeżeli tego nie uczynił pełnomocnictwo powinien dołączyć do pierwszego pisma przez siebie wnoszonego.
Wejście w życie w dniu 1 stycznia 2004 r. Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie spowodowało zmiany w zakresie obowiązku złożenia pełnomocnictwa wraz ze skargą wnoszoną przez pełnomocnika.
Zarówno według wspomnianego przepisu art. 37 pkt 5 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, obowiązującego w dniu wniesienia skargi, jak i w świetle obecnie obowiązujących przepisów art. 46 par. 3 w związku z art. 57 par. 1 p.p.s.a., do skargi należy dołączyć pełnomocnictwo. Niedopełnienie przez pełnomocnika wnoszącego skargę obowiązku dołączenia pełnomocnictwa stanowi podstawę do wezwania pełnomocnika do uzupełnienia braku formalnego skargi przez dołączenie pełnomocnictwa, pod rygorem odrzucenia skargi /J. Gudowski [w:] T. Ereciński, J. Gudowski, M. Jędrzejewska: Komentarz do kodeksu postępowania cywilnego. Część pierwsza. Postępowanie rozpoznawcze, t. I, Wyd. Prawnicze, Warszawa 1997, s. 171/.
Należy przypomnieć, że udzielenie pełnomocnictwa jest jednostronną czynnością prawną, polegającą na złożeniu odpowiedniego oświadczenia woli przez mocodawcę i może nastąpić w dowolnej formie, a w tym nawet w sposób dorozumiany /por. System prawa cywilnego, Cześć ogólna, Wyd. Ossolineum 1974 r. str. 622 i 623/. Odmienną kwestią jest natomiast pisemne udokumentowanie lub formalne potwierdzenie udzielenia pełnomocnictwa. Odrębną kwestią jest również realizacja obowiązku pełnomocnika dołączenia pisemnego pełnomocnictwa przy pierwszej czynności procesowej, o którym mowa w art. 37 par. 1 p.p.s.a., który jest wymogiem procesowym. Wymóg ten spełnia pisemne potwierdzenie udzielonego pełnomocnictwa /post. NSA z 20 grudnia 2005 r., II OSK 241/05 - Lex nr 190983/.
Błędny jest pogląd pełnomocnika skarżącej, iż nie był obowiązany do złożenia pełnomocnictwa procesowego do działania w postępowaniu sądowym, skoro złożył już je na etapie administracyjnego postępowania.
Obowiązek złożenia pełnomocnictwa stanowi wymóg formalny. Nie zmienia tego faktu niedochowanie go ze względu na trwanie stosunku pełnomocnictwa, udzielonego w toku postępowania administracyjnego. Pełnomocnik powinien złożyć wymagany dokument na wezwanie Sądu.
Postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym jest nową sprawą i nowym postępowaniem, po zakończeniu którego akta administracyjne są zwracane stronom. Od obowiązku tego nie zwalnia fakt, że pełnomocnictwo zostało złożone w innym postępowaniu /administracyjnym/, a pełnomocnik nie dysponuje drugim egzemplarzem. W takim przypadku obowiązkiem pełnomocnika jest sporządzenie uwierzytelnionego odpisu pełnomocnictwa z dokumentu znajdującego się w aktach administracyjnych /post. NSA z W powyższym przypadku pełnomocnik skarżącej nie uczynił tego pomimo wcześniejszego wezwania.
Bezzasadne okazały się też wywody organu podatkowego, który w odpowiedzi na skargę kasacyjną stwierdził, że zaskarżone orzeczenie nie było właściwie oznaczone w skardze kasacyjnej. Wprawdzie wniosek ze skargi kasacyjnej mówił o uchyleniu wyroku, ale zarzuty i wnioski skargi kasacyjnej należy odczytywać łącznie z jej uzasadnieniem, a w tym przypadku mowa jest już o postanowieniu, a nie o wyroku.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na mocy art. 184 p.p.s.a.