Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 20 lipca 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (sygn. akt I SA/Po 1362/05) oddalił skargę A. sp. z o.o. w P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 19 września 2005 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2002 r.
W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd pierwszej instancji przyznał rację Dyrektorowi Izby Skarbowej, że w niniejszej sprawie konieczne było, zgodnie z art. 233 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W ocenie Sądu do rozstrzygnięcia merytorycznego sprawy konieczne jest uprzednie przeprowadzenie postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części. Wskazują na to liczne uchybienia w ustaleniach faktycznych sprawy np. różne adresy firmy tajlandzkiej, różne kursy walut.
Sąd wyjaśnił, że w sprawie będącej przedmiotem rozstrzygnięcia na obecnym etapie postępowania nie zachodzą przesłanki do jej umorzenia z uwagi na fakt, iż postępowanie nie stało się bezprzedmiotowe z powodu braku podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy.
W skardze kasacyjnej pełnomocnik spółki skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów postępowania tj. art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a) poprzez:
- - pominiecie istotnych elementów stanu faktycznego sprawy co spowodowało zignorowanie przez Sąd pierwszej instancji przesłanki bezprzedmiotowości toczącego się postępowania podatkowego;
- - niezachowanie należytej staranności przy podejmowaniu rozstrzygnięcia, co istotnie naruszyło znaczenie procesowe uzasadnienia;
- - brak logicznej korespondencji pomiędzy sentencją postanowienia a jego uzasadnieniem;
- - brak dokonania interpretacji przepisu w odniesieniu do przedmiotowej sprawy czyli art. 208 Ordynacji podatkowej;
- - brak odniesienia się do wniosku skarżących.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor podkreślił, że orzeczenie Sądu pierwszej instancji nie daje odpowiedzi na zarzuty podniesione przez skarżącego i stanowi powielenie koncepcji organu pierwszej i drugiej instancji, zgodne z którą zasadne jest wszczęcie i prowadzenie postępowania kontrolnego. W jego ocenie Sąd rozstrzygając na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego przyjął jako aksjomat zapatrywanie organów podatkowych.
Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Zarzuty skargi kasacyjnej sprowadzają się do krytyki uzasadnienia zaskarżonego wyroku, a polegającej na formułowaniu zarzutów pominięcia istotnych elementów stanu faktycznego, braku staranności przy podejmowaniu rozstrzygnięcia, niedokonanie interpretacji art. 208 Ordynacji podatkowej. Jako podstawę tych zarzutów jej autorka wskazała przepis art. 141 § 4 p.p.s.a.
Oceniając zasadność zarzutów należy na wstępie wyjaśnić, że art. 141 § 4 p.p.s.a. określa wymogi, jakim powinno odpowiadać uzasadnienie wyroku. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku wszystkie te wymogi spełnia i do tego ogranicza się kontrola sądu administracyjnego w ramach powyższego zarzutu. Omawiany przepis nakazuje zwięzłe przedstawienie poszczególnych elementów uzasadnienia wyroku. Jednakże powinno obejmować tylko te okoliczności faktyczne i to jedynie istotne dla rozstrzygnięcia, które były przedmiotem rozważań organów podatkowych. Innymi słowy, zwięzłe przedstawienie stanu faktycznego sprawy powinno obejmować relację z dotychczasowego przebiegu postępowania w sprawie do czasu rozprawy przed sądem administracyjnym. Ta część uzasadnienia powinna obejmować te kwestie, które są niezbędne do wyczerpującego podania pozostałych zagadnień, stanowiących kolejne elementy uzasadnienia wyroku (Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Wydanie II, Wolters Kluwer, str. 310).
W rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji przedstawił sprawę w sposób zwięzły. Przedstawił również zarzuty skargi i odniósł się do nich w sposób wyczerpujący. Oznacza to, że Sąd ten spełnił wymogi przewidziane w art. 141 § 4 cytowanej ustawy w odniesieniu do przedstawionego stanu faktycznego sprawy jak i stawianych zarzutów skargi. Jeżeli chodzi o przepisy prawne, wskazać należy, że sąd administracyjny zobowiązany jest odnieść się jedynie do tych, które miały lub powinny mieć w sprawie zastosowanie. Powyższa uwaga odnosi się do głównego zarzutu skargi kasacyjnej, że zarówno podatkowy organ odwoławczy jak i Sąd pierwszej instancji nie zwróciły uwagi, na bezprzedmiotowość postępowania podatkowego.
Otóż w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku na str. 4 Sąd pierwszej instancji w sposób jednoznaczny odnosi się do powyższej kwestii. Wyjaśnia, że "na obecnym etapie postępowania nie zachodzą przesłanki do jego umorzenia. Nie stało się ono bezprzedmiotowe z powodu braku podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy".
W tym miejscu należy przypomnieć, że bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego to brak przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem jest konkretna sprawa, w której organ administracji państwowej jest władny i jednocześnie zobowiązany do rozstrzygnięcia, na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu.
Przedmiotem niniejszej sprawy jest określenie spółce podatku dochodowego od osób prawnych za 2002 r. Dopóki nie zostanie ostatecznie ustalony stan faktyczny kwestia rozstrzygnięcia jest otwarta.
Na zakończenie należy podnieść, że autorka skargi kasacyjnej powołując się na ogólnikowe stwierdzenia kwestionuje korzystną dla spółki decyzję odwoławczego organu podatkowego, stwierdzającą naruszenie przez organ podatkowy pierwszej instancji art. 120-125, art. 180, art. 187 § 1, art. 191 i art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej i nakazującą przeprowadzenie wnioskowanych przez spółkę dowodów. Wobec tego przypomnienia wymaga, że w myśl art. 70 § 6 pkt 2 Ordynacji podatkowej bieg terminu przedawniania zobowiązania podatkowego zostaje z mocy prawa zawieszony z dniem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję dotyczącą tego zobowiązania.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono zgodnie z art. 204 pkt 1 cytowanej ustawy.