Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 25 lutego 2009 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną A. sp. z o. o. z siedzibą w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 20 lipca 2006 r. w sprawie ze skargi A. sp. z o. o. z siedzibą w P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 20 lipca 2005 r. w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych za 2002 r. i zasądził od A. sp. z o. o. z siedzibą w P. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w P. kwotę 120 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Pismem z dnia 18 stycznia 2011 r. Dyrektor Izby Skarbowej zwrócił się o sprostowanie powyższego wyroku w ten sposób aby w jego punkcie 2 wskazane zostało, iż koszty zasądzone zostały na rzecz Skarbu Państwa — Dyrektora Izby Skarbowej. W uzasadnieniu organ wskazał, że Sąd Rejonowy w P. oddalił wniosek o nadanie przedmiotowemu wyrokowi klauzuli wykonalności ze względu na brak podstaw do przyjęcia na gruncie obowiązujących przepisów, iż Dyrektor Izby Skarbowej w P. może być wierzycielem i może być nadana na jego rzecz klauzula wykonalności.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek Dyrektora Izby Skarbowej podlega oddaleniu.
Zgodnie z art. 156 § 1 sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. W literaturze wskazuje się, że sprostowanie wyroku może nastąpić również na wniosek jednej ze stron postępowania, a powołane we wskazanym przepisie nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. nie budzący wątpliwości, bezsporny, pewny (vide: B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. 2, Zakamycze 2006, s. 335-339).
W okolicznościach niniejszej sprawy wniosek organu stanowi realizację sugestii zawartej w postanowieniu Sądu Rejonowego z 6 grudnia 2010 r. Sąd wskazał w jego uzasadnieniu, że Dyrektor Izby Skarbowej powinien wystąpić do Naczelnego Sądu Administracyjnego o sprostowanie wyroku poprzez wskazanie, iż organ ten działał jako statio fisci.
Zgodnie z przepisami ustawy — Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd zasądza koszty postępowania na rzecz jednej ze stron to jest skarżącego albo organu, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem skargi. Stroną postępowania sądowoadministracyjnego nie jest jednak Skarb Państwa. Uczestnictwo organu w postępowaniu stanowi konsekwencję przyznania mu kompetencji do wydania określonego aktu administracyjnego. Organ broni w postępowaniu legalności wydanego przez siebie aktu. Udział organu w postępowaniu przed sadem administracyjnym stanowi tym samym realizację władczej funkcji państwa w sferze imperium, nie zaś w sferze dominium, organ nie jest więc w tym postępowaniu statio fisci. Takie ukształtowanie strony podmiotowej postępowania przed sądami administracyjnymi nie wpływa w żaden sposób na charakter, jakie organy administracji publicznej posiadają na gruncie prawa cywilnego i prawa finansowego.
W niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny zasądził koszty postępowania zgodnie z przepisami ustawy — Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sentencja wyroku została sformułowana prawidłowo i nie nosi znamion niedokładności, błędu pisarskiego albo rachunkowego lub innej oczywistej omyłki. Nieporozumienie na którym oparte zostały powołane przez wnioskodawcę orzeczenia Sądu Rejonowego nie może zostać naprawione poprzez sprostowanie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Należy w konsekwencji uznać, iż w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki do sprostowania wyroku określone w art. 156 § 1 p.p.s.a. Z tych też względów, na podstawie art. 156 § 1 i 2 w zw. z art. 193 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.